ေပ်ာ္သည္ … ေမွ်ာ္သည္ …။

သႀကၤန္ေရာက္ရင္ေပ်ာ္သည္… နႈတ္ခမ္းနီဆိုးရတာ ေပ်ာ္သည္… အ၀တ္အစား ထြင္၀တ္ရတာေပ်ာ္သည္… ေရေတြ စိုရႊဲသြားရတာ ေပ်ာ္သည္… ေရစိုေအာင္ ေလာင္းရတာ ေပ်ာ္သည္ … ။

သႀကၤန္ရဲ့ အနွစ္သာရကို အနွစ္သာရမွန္း သတိမထားမိေသာ္လည္း ေပ်ာ္သည္.. ေပ်ာ္ခဲ့သည္… ။

ထိုစဥ္က ကၽြန္မ အသက္ ၁၅ နွစ္…။

၃ ရက္စာသႀကၤန္ပြဲေတာ္အတြက္ ၀တ္စံု ၆ စံု စဥ္းစား ပူဆာရသည္…။ မနက္တစ္ပိုင္း.. ညေနတစ္ပိုင္း … မ႑ပ္ မွာ ေရပက္လွ်င္ ၀တ္ရန္ျဖစ္သည္…။ အသစ္ကေတာ့ တစ္စံုသာရသည္…။

လမ္းထိပ္ မ႑ပ္က ကက္ဆက္သံထြက္လာတာနဲ ့ လူက လႈပ္ရြလႈပ္ရြ… အေမ့မ်က္နွာကို ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္ လုပ္မိေတာ့… တစ္မနက္လံုး အေမမၿငိဳျငင္ေအာင္ အိမ္အလုပ္ကူလုပ္ထားတဲ့ မ်က္နွာေထာက္ထားၿပီး…

ေရေဆာ့ခ်င္သြားေဆာ့့.. ပိုက္နဲ ့ပက္… လမ္းမေပၚမတက္နဲ ့… ခဏေန အေမလိုက္ခဲ့မယ္…

ေဘးဘက္မွာ ၾကယ္သီးေတြ အမ်ားႀကီးပါတဲ့ မိုးျပာေရာင္ဂ်င္းေဘာင္းဘီ၊ ရွပ္အက်ီၤအနီကြက္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ကို ေအာက္ဆံုးၾကယ္သီး တစ္လံုးျဖဳတ္ၿပီး ခါးမွာ စုခ်ည္ … နႈတ္ခမ္းကို နီပုတ္ပုတ္ဆိုးၿပီး.. တျခမ္းေစာင္းဆံပင္ ( အခုေခတ္စားေနတဲ့ အီမို စတိုင္လ္နဲ ့ သိပ္မကြာတဲ့စတိုင္လ္မ်ိဴး.. ေနာက္ကို တိုတိုေလးထားၿပီး ေရွ ့ဆံပင္ကို တစ္ျခမ္းေစာင္း အရွည္ထားတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးပါ.. အဲဒီတုန္းက ေတာ္ေတာ္ ေခတ္စားခဲ့တဲ့ စတိုင္လ္ပါ) ကို ေသေသသပ္သပ္ျဖစ္ေအာင္ ေသခ်ာဖီး … မွန္ထဲမွာ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ စတိတ္ရိႈးဆိုဖို ့ စင္ေပၚတက္ေတာ့မယ့္ အဆိုေတာ္တစ္ေယာက္လို စိတ္ႀကီး၀င္သြားျပန္တယ္…။

အေမက ပိုက္နဲ ့ဘဲ ပက္လို ့မွာေပမယ့္ ပိုက္မရခဲ့ရင္ အၿငိမ္ထိုင္မေနႏုိင္သူမို ့ေရဖလားတစ္လံုးဆြဲၿပီး အိမ္ေပၚက ေျပးဆင္းခဲ့ပါတယ္..။

မ႑ပ္ရဲ့ ပထမဆံုး ေလွကားထစ္ကို ေျခလွမ္းလိုက္တဲ့ အခါ ေရေအးေအးတဖလားနဲ ့ ရႊဲရႊဲစိုေအာင္ အေလာင္းခံလိုက္ရပါတယ္…. ေရဖလားပိုင္ရွင္ ရဲ့ အျပံဳးကို ေခါင္းေစာင္းခ်ၿပီး က်လာတဲ့ တစ္ျခမ္းေစာင္း ဆံပင္ေတြနဲ ့ အကာအကြယ္ျပဳရင္း … ကၽြန္မက အရပ္ပုတဲ့သူဆို လံုး၀ စိတ္မ၀င္စားပါဘူး အစ္ကိုႀကီးရယ္လို ့ အသံတိတ္ေရရြတ္လိုက္ပါတယ္..။

ပက္..ပက္… ေရေတြကုန္ေအာင္ ပက္…

ေရပက္ခံကားေပၚမွာ လႈပ္ရြ ကခုန္ေနတဲ့ လူေတြကို ပက္သည္…။ သရဲရုပ္မ်က္နွာဖံုးနွင့္ လူမ်ားကို ပက္သည္…။ ခ်စ္သူ ့ ရင္ခြင္ထဲ အတင္းတိုးပုန္းေနေသာ ပ်ိဳပ်ိဳေမမ်ားကို မရ ရေအာင္ ပိုက္နွင့္ထိုးသည္…။ ေရခဲေရနဲ ့ ျပန္ပက္မည့္သူမ်ား ကို ေခါင္းမေဖာ္နိုင္ေအာင္ ပက္သည္… ။

ေရပက္ခံကားကို သဲႀကီးမဲႀကီး ပက္ေနတုန္း ေရပက္ခံလိုက္ရသည္..။ ေခါင္းေပၚက ေရေတြ ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္က်လာၿပီး မ်က္နွာတစ္ခုလံုး ရႊဲရြဲ စိုသြားသည္…။

ဟဲ့.. အခ်င္းခ်င္းမပက္နဲ ့ေလ… ကားေတြကို ပက္ေလ…

ေဘးက အစ္မႀကီးက ပိုက္နဲ ့ လွမ္းပက္တဲ့ တရားခံ ေကာင္ေလးကို လွမ္းေအာ္လိုက္ေပမယ့္ ထိုေကာင္ေလးက စပ္ၿဖဲၿဖဲ…။ ခဏေနေတာ့ ပိုက္နဲ ့ လွမ္းပက္ျပန္တယ္…။ နႈတ္ခမ္းကိုက္ၿပီး မ်က္လံုးျပဴးျပေတာ့ ထိုေကာင္ေလးက မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနသည္…။ ေနာက္တစ္ခါမွာ သည္းမခံနိုင္လို ့ ပိုက္နဲ ့ ျပန္ပက္မိေတာ့ ၾကားလူေတြက ေျမဇာပင္ျဖစ္ရသည္…။

ေရပက္ခံကားကို ေကာင္းေကာင္းမပက္ရဘဲ မ႑ပ္ေပၚက အခ်င္းခ်င္းပက္တဲ့ ေရေတြေအာက္မွာ ၾကြက္စုတ္တစ္ေကာင္လို ရႊဲရႊဲစို..လာတဲ့အခါ… ေကာင္ေလးနဲ ့ ကၽြန္မၾကားက ေရစိုခံေနရတဲ့လူေတြကို အားနာလာတဲ့ အခါ… ေရပိုက္ကို လႊတ္ခ်ၿပီး မ႑ပ္ေနာက္မွာ ထိုင္ေနလိုက္ေတာ့သည္…။ အေမေရာက္လာၿပီး ျပန္ေတာ့မလားေမးေတာ့ ေဆာ့ခ်င္ေသးတယ္လို ့ ေျပာၿပီး ျပန္မလိုက္သြား…။ မ႑ပ္ေနာက္မွာ လူႀကီးေတြနဲ ့အတူထိုင္ၿပီး စိမ္ေျပနေျပ မုန္ ့စားရင္း ေကာင္ေလးကို မ်က္ေျခမျပတ္ေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ့သည္…။ ညေန ၆ နာရီ… ေရပိတ္လိုက္ေတာ့ ေကာင္ေလးက ေရမရိွေတာ့တဲ့ ပိုက္နဲ ့ ထိုင္ေနတဲ့ ကၽြန္မကို လွမ္းပက္ဟန္ျပဳၿပီး စျပန္တယ္..။ တစ္ခ်က္မဲ့ ျပလိုက္ၿပီး ထိုင္ေနရာက ထလိုက္တယ္…။ ေကာင္ေလးရိွရာကို တစ္လွမ္းခ်င္း… ခပ္ေအးေအး… ေလွ်ာက္သြားၿပီး….

ေဂါက္… ေဂါက္.. ေဂါက္….

ကဲ… မွတ္ပလား… မပက္နဲ့လို ့ ေျပာေနတာ… ပက္ခ်င္ဦး…

လက္ထဲက ပလတ္စတစ္ဖလားနဲ ့ ေကာင္ေလးကို ခပ္ျပင္းျပင္းေလး ၃ ခ်က္ဆင့္ေခါက္ၿပီး

… ဟဲ့…ဟဲ့.. ရန္မျဖစ္နဲ ့..

ဆိုတဲ့ လူႀကီးေတြရဲ့ အသံကို ေသြးေအးေအးနဲ ့ ေက်ာခိုင္းခဲ့ပါတယ္…။ ေလွကားအဆင္းမွာ အလာတုန္းက ေရေလာင္းခဲ့တဲ့ အစ္ကိုႀကီးရဲ့ အံ့ၾသတဲ့ အၾကည့္ေတြကို မသိက်ိဳးကၽြန္ျပဳၿပီး ခပ္တည္တည္ ဆက္ေလွ်ာက္ခဲ့တယ္…။ အဲဒီေန ့ကစလို ့ ဇိုးဇိုးဇတ္ဇတ္နဲ ့ လက္သံေျပာင္တဲ့ ကၽြန္မကို ေကာင္ေလးက မစရဲေတာ့သလို… အစ္ကိုႀကီးလည္း ေရမေလာင္းေတာ့ပါ…။

ေနာင္နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာတဲ့အခါ… ကၽြန္မ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့တဲ့ သႀကၤန္ပြဲေတြမွာ သူတို ့ရဲ့ ပံုရိပ္ေတြမပါ၀င္ေတာ့သလို ကၽြန္မအာရံုထဲမွာလည္း သူတို ့ ရိွမေနေတာ့ပါဘူး…။ သႀကၤန္ပြဲေတြက တစ္နွစ္ၿပီးတစ္နွစ္ မွန္မွန္လည္ပတ္ ကုန္ဆံုးသြားတာနဲ ့အတူ ရင့္က်က္ျခင္းကို တစ္နစ္ၿပီးတစ္နွစ္… နွစ္တိုးနဲ ့ ကၽြန္မလက္ခံခဲ့ရပါတယ္…။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ရင့္က်က္လာပါေစ… သႀကၤန္ကို ကၽြန္မေမွ်ာ္ပါတယ္… ေပ်ာ္ပါတယ္…။ ။

ၿခံထဲက စ + ဆံုး  မွာ ပံုေတြတင္ေပးမယ္လို ့ အာလူးဖုတ္ၿပီးသကာလ အားကုန္ေနတဲ့ ကင္မရာေလးအားသြင္းၿပီး ႀကိဳးစားပမ္းစားရိုက္ခဲ့ပါတယ္…။

ရိုက္ေနက်မဟုတ္ဘဲ အရိုက္ခံေနက်ဆိုေတာ့ ( ဓါတ္ပံုေျပာတာေနာ္ ) ကင္မရာ ရႈေထာင့္ေလးေတြက သိပ္ေတာ့ေနရာမက်… ။

ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာက သဘာ၀ အတိုင္းပဲ.. crop လုပ္ရံုက လြဲၿပီး ဘာမွ ျပင္မထားတဲ့ သစ္ပင္ပန္းပင္ေတြရဲ့ သဘာ၀အလွ…။

ကိုယ္တိုင္ရိုက္ထားတဲ့ ပံုေလးေတြလဲ ရိွေနၿပီဆိုေတာ့ မပန္ဒိုရာလို ဘန္နာေလး ေျပာင္းရင္ေကာင္းမလားမသိဘူး..။ ။

http://www.hotflick.net/movies/1990_Pretty_Woman.html

Edward က Vivian ကို အဆင့္ျမင့္ဟိုတယ္ထဲ မ၀င္ခင္  ကုတ္အက်ီၤကို ျခံဳ ခိုင္းပါတယ္…။ Vivian ရဲ့ အ၀တ္ အစားက ရွက္စရာ ေကာင္းေနလို ့ ျဖစ္ပါတယ္…။ မလံုတလံု အ၀တ္အစားနဲ ့ Vivian ကို ဟိုတယ္ ၀န္ထမ္းေတြက အံ့အားသင့္ပါတယ္..။ အထင္ေသးပါတယ္…။ ဓါတ္ေလွကား ေမာင္းတဲ့သူကေတာင္ တန္ဖိုးမရိွတဲ့ အၾကည့္နဲ ့ ၾကည့္ပါတယ္…။ ဒီလိုပဲ ၿမိဳ ့ထဲမွာ အ၀တ္အစား၀ယ္ဖို ့ မလံုတလံု စတိုင္လ္နဲ ့ သြားတဲ့အခါ ဆိုင္က လက္မခံပါဘူး…။ လမ္းမွာလည္း လူေတြက လွည့္ၾကည့္သြားပါတယ္…။ လွလို့ ၾကည့္တာလား…။ ေလးမ မ်က္စိထဲမွာေတာ့ အထင္ေသးတဲ့ အၾကည့္လို ့ပဲ ျမင္ပါတယ္…။ အင္မတန္ လူ ့အခြင့္အေရးကို ေရွ ့တန္းတင္တဲ့ သူတို့လို နိုင္ငံကေတာင္ ဒီလို၀တ္ရင္ ဒီလိုထင္တယ္… ဒီလို ၾကည့္တယ္လို ့ … ဒီလို ရိုက္ျပတယ္ ဆိုတာ ၾကည့့္ျခင္းအားျဖင့္ ျမန္မာနိုင္ငံမွာသာမက နိုင္ငံတိုင္းမွာ ၀တ္စားဆင္ယင္မႈဆိုတဲ့ အေပၚယံအလႊာႀကီးက ဘယ္ေလာက္ အေရးပါသလဲ ဆိုတာ ခန္ ့မွန္းနိုင္ပါတယ္…။

Vivian ရဲ့ အေပါစားစတိုင္လ္ကို ၾကည့္ၿပီး ဟိုတယ္မန္ေနဂ်ာက ေခၚေတြ ့ခဲ့ရပါတယ္…။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ Vivian ရဲ့ မိန္းမေကာင္းပံုစံ ၀တ္စားဆင္ယင္မႈက လူေတြရဲ့ အျမင္ကို ေျပာင္းသြားေစပါတယ္… တကယ္ေတာ့ Vivian က Vivian ပါပဲ… အေသြးေၾကာင့္ အေတြးေျပာင္းသြားတာပါ…။

လိုရင္းကိုေျပာရရင္ေတာ့ မိန္းမပ်က္ ၀တ္စားတဲ့ ပံုစံ… ရယ္တဲ့ပံုစံ… ၀ါးလက္စပီေကကို ဖတ္ခနဲ ေထြးထုတ္လိုက္တဲ့ပံုစံေတြနဲ ့ Vivian ကို လြတ္လပ္ေပါ့ပါးတဲ့ စတိုင္လ္လို ့ အမွတ္မမွားဘဲ .. အဲလို၀တ္ရင္ အဲလိုအစားလို ့ အထင္ခံရမယ္လို ့မွတ္ယူသင့္ပါတယ္…။

ေနရာတကာ ဟန္ပန္တစ္ခြဲသားနဲ ့ အမ်ိဳးသား၀တ္စံု ၀တ္ရမယ္လို ့ လံုး၀ မဆိုလိုပါဘူး…။ သူ ့ေနရာနဲ ့ သူ လိုက္ေလ်ာညီေထြရိွေအာင္… ကိုယ့္တန္ဖိုးကိုယ္ႏွိမ့္ခ်သလို မျဖစ္ေအာင္ ၀တ္စားျပဳမူေစခ်င္ရံုသက္သက္ပါပဲ…။ ဒီစာကို ေရးေနတဲ့ ေလးမကလည္း ရင္ဖံုးအက်ီၤ ခ်ိတ္ထမီနဲ ့ မဟာဆန္သူမဟုတ္ပါဘူး..။ ဒူးေအာက္ေရာက္တာ ( ထမီ၊ စကပ္၊ ေဘာင္းဘီ ) အကုန္၀တ္တဲ့ မိန္းမ ျဖစ္ပါတယ္..။

ကိုယ္တိုင္လည္း ၿပီးျပည့္စံုသူမဟုတ္ေလေတာ့ ဒီလို ဆရာလုပ္တဲ့ စာေတြကို ေလးမ ေရးရတာ လက္တြန္ ့ပါတယ္… ။ ေရးျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းရင္းကို ေျပာျပပါမယ္…။

တေန ့… ေက်ာက္ေျမာင္းမွာ မုန္ ့သြား၀ယ္ပါတယ္..။ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္က ဆိုက္ကားတစ္စီးလာေနပါတယ္…။ မိန္းကေလးက ဆံပင္၀ါထိန္ထိန္.. စြပ္က်ယ္ခ်ိဳင္းျပတ္.. လည္ဟိုက္.. စကတ္က ေပါင္လယ္ေလာက္ရိွတဲ့ အက်ပ္… ဆိုက္ကားေပၚမွာ ကိုယ္ကိုင္းၿပီး ထိုင္ေနပံုမ်ား … ျမင္ေယာင္ၾကည့္လိုက္ပါ… ဆိုက္ကားသမားကေတာ့ ဂြင္ကိုတည့္လို ့…။ ဆိုက္ကားျဖတ္သြားတဲ့ အခိ်န္မွာ ေဘးက ေကာင္ေလးတစ္အုပ္က ေလခၽြန္လိုက္ပါတယ္…။ ေကာင္မေလးက စိတ္ဆိုးသေယာင္ မ်က္နွာလွည့္သြားပါတယ္…။ ဆိုက္ကားလြန္သြားေတာ့ ေကာင္ေလးေတြက ေစ်းေတာင္ မေမးလိုက္ရဘူးလို ့ေျပာပါတယ္…။ ေကာင္ေလးေတြကိုပဲ ရိုင္းလိုက္တာလို ့ အျပစ္ဆိုရံုနဲ ့ မလံုေလာက္ပါဘူး…။

တေန ့ … အင္းယားမွာ မုန္ ့တီစားပါတယ္…။ မုန္ ့တီဆိုင္က ခံုပုေလးေတြကိ္ု ျမင္ၾကည့္လိုက္ပါ…။ ေရွ ့မွာ ေကာင္မေလး ၂ ေယာက္ မုန္ ့တီေသာက္ေနပါတယ္…။ ၀တ္ထားတာက ခ်က္ျပဳတ္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ… ။ ခ်က္ေတာ္ေတာ္ျပဳတ္တယ္ဆိုတာ ေနာက္ကျမင္ေနရေတာ့ သိသာပါတယ္…။ ေလးမ ေဘး ၀ိုင္းက ေကာင္ေလး ၃ ေယာက္ဆီက အသံထြက္လာတယ္…။ အေႂကြေစ့ပစ္ခ်င္တယ္ကြာ… တဲ့…။ ၿပံဳးမိပါသည္…။ ကိုယ္တိုင္လည္း ဂ်င္းေဘာင္းဘီ၀ယ္ရင္ ခ်က္မျပဳတ္တာကို ေတာ္ေတာ္ရွာ၀ယ္ေနရတာမို ့ ခ်က္ျပဳတ္နဲ ့ ေကာင္မေလးေတြကို အျပစ္မဆိုလိုပါဘူး…။ ဒါေပမယ့္ ခ်က္ျပဳတ္၀တ္မိရင္ေတာ့ သူမ်ားေတြ အေေႂကြေစ့ပစ္မထည့္ခ်င္ေအာင္ ခါးကုန္းရမယ့္ကိစၥေတြ ေရွာင္ရမွာေပါ့ေလ….။

တေန ့.. အိမ္မွာ အကူေခၚထားတဲ့ မိန္းကေလး စကပ္အတိုနဲ ့ မီးပူတိုက္ေနတယ္… ။ ေနာက္တေန ့ စကပ္အက်ပ္နဲ ့ ငရုတ္သီးေထာင္းေနသည္…။ မေျပာလို ့မျဖစ္ေတာ့…။ ထမီ၀တ္ခိုင္းရေတာ့သည္…။ ဘာျပန္ေျပာလဲ သိလား…။ အရင္အိမ္က လူေတြက စကပ္ပဲ ေပးထားတာကိုး.. စကပ္ပဲ ရိွတယ္တဲ့…။ဟုတ္ေပသားပဲ… ထမီ၀တ္ေစခ်င္တဲ့ ေလးမက ထမီေပးရမွာေပါ့… ေပးပါတယ္ေလ…ေပးလိုက္ပါတယ္…။ ေနာက္ရက္ .. ဟုတ္ကဲ့.. ေလးမ ေပးထားတဲ့ ထမီေလးပါ… ေဘာင္းဘီအျဖစ္နဲ ့ သူ ့ကိုယ္ေပၚမွာ ေတြ ့ရပါတယ္…။ ေလးမ အလုပ္သြားေနတုန္း ေစ်းမွာ ဘ၀ေျပာင္းေပးလိုက္တာပါ…။ ဘာမ်ားတတ္နိုင္ပါဦးမလဲ…။

တေန ့… ရန္ကင္းစင္တာက အပံုထဲက အက်ီၤေလး တစ္ထည္ ေမႊလာပါတယ္…။ ညဘက္ မိဘအိမ္ ထမင္းသြားစားေတာ့ ၀တ္သြားပါတယ္…။ ေရာက္တာနဲ ့ အေမက ဘာေျပာလဲဆိုေတာ့.. သမီးရယ္… ဒီအက်ီၤကို ေမာင္ေကာင္းကင္နဲ ့ အတူသြားတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာပဲ ၀တ္ေနာ္တဲ့…။ မွန္ထဲၾကည့္ၿပီး.. ဟုတ္ကဲ့.. တစ္ခြန္းပဲ ေျပာနိုင္ပါတယ္…။ အက်ီၤက လက္ေမာင္းထိပ္ကေန တံေတာင္ဆစ္အထိ ခြဲထားေတာ့ လက္လႈပ္လိုက္တိုင္း လက္ေမာင္းသား ျမင္ေနရလို ့ပါ…။ ကိုယ္တိုင္က သတိမထားမိေပမယ့္ ေဘးက အျမင္မေတာ္တာေတြလည္း ျဖစ္သြားတတ္ပါတယ္..။

ေတာင္းမွာ အကြပ္.. လူမွာအ၀တ္ပါ… ေတာင္းေကာင္းဖို ့ အေရးႀကီးသလို အကြပ္ေကာင္းဖို ့လဲ လိုပါတယ္…။ လူေကာင္းဖို ့လို သလို အ၀တ္ေၾကာင့္ သိကၡာမက်ဖို ့လည္း လိုပါတယ္….။ လူျဖစ္ေနသမွ်ေတာ့ အေရးမႀကီးေပမယ့္ လိုအပ္လို ့ လိုက္လုပ္ေနရတဲ့ အရာေတြကေန မလြတ္ေျမာက္နိုင္ပါဘူး..။ ဟန္ေဆာင္လွည့္စားတာ မေကာင္းသလို ထင္တိုင္းႀကဲ လြတ္လပ္တာလည္း မမွန္ကန္ပါဘူး…။

တခ်ိဳ ့စာေတြမွာ ေရးၾကတယ္… ျမန္မာျပည္မွာ မသင့္ေတာ္ပါဘူးတဲ့… ျမန္မာမ်က္စိမွာ မေတာ္ပါဘူးတဲ့…။ ၀တ္စားဆင္ယင္မႈဟာ ျမန္မာျပည္မွာတင္မကဘူး .. ကမာၻနိုင္ငံအသီးသီးမွာ ပညာသင္.. အလုပ္လုပ္ေနၾကတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြနဲ ့လည္း သက္ဆိုင္ပါတယ္…။ ျမန္မာမ်က္စိမွာတင္မကဘူး.. နိုင္ငံျခားသားေတြရဲ့ မ်က္စိကလည္း ျမင္တတ္.. ထင္တတ္… ေတြးတတ္ပါတယ္…။ အြန္လိုင္းေပၚမွာ ဓါတ္ပံုေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ…။ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီး အခ်ိဳ ့ရဲ့ ၀တ္စားဆင္ယင္ထားတဲ့ပံုေတြ…။ ျမန္မာျပည္မွာ မဟုတ္လို ့ ၀တ္ခ်င္သလို၀တ္.. ေနခ်င္သလို ေနမယ္လို ့ ခံယူတာ နဲ ့ ေရာမေရာက္လို ့ ေရာမလို က်င့္ရတယ္ဆိုတဲ့ စကားမွာ ကြာဟခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီးရိွပါတယ္…။ ဘယ္နိုင္ငံပဲေရာက္ေရာက္… လူမ်ိဳးသိကၡာေတြဘာေတြညာေတြ မထိန္းခ်င္ေနဦးေတာ့ ကိုယ့္သိကၡာအတြက္ေတာ့ 

Vivian ကို ၾကည့္ပါ … ။ ။

မွတ္ခ်က္။ ။ ေလးမ ၾကည့္ခိုင္းလို ့ ၾကည့္လိုက္တာ ဆင္ဆာခန္းေတြမ်ားတယ္လို ့အျပစ္မတင္နဲ ့ေနာ္..။ တို ့ဆီမွာက ဆင္ဆာျဖတ္ၿပီးသားၾကည့္ရတာ…။ ပံုေလးေတြ တင္ေပးခ်င္ေပမယ့္ တင္လို ့ မရလို ့ပါ…။ ပံုတင္ဖို ့ႀကိဳးစားတိုင္း စာေတြပ်က္ပ်က္သြားလို ့ ဒီမွာပဲ သြားၾကည့္ေတာ့ေနာ္…။

အဲဒီေန့က သတို့သမီးေလး သိပ္လွေနတာေပါ့( ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထင္တာ )..။ ျမန္မာသတို့သမီး ၀တ္စံုေလးနဲ့ မင္းသမီးေလးလို ၀တ္ထားတာေလ…။

၀တ္စံု၀တ္ျပီးသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ အရမ္းစိတ္လႈပ္ရွားလာျပီး Rest room ခဏ၀င္မယ္ဆိုျပီး ၀င္လိုက္ပါတယ္…။

ေရခ်ိဳးခန္းထဲေရာက္ေတာ့ လက္ထဲက tissue ေလး ျပဳတ္က်သြားလို့ ကုန္းေကာက္လိုက္တယ္…။

အဲဒီမွာ သြားေရာ..က်ပ္ေနေအာင္ခ်ဳပ္ထားတဲ့ အက်ီၤက လက္ေမာင္းခ်ဳပ္ရိုးေတြ ျပဳတ္ကုန္ေရာ…။

ငိုမဲ့မဲ့ နဲ့ ေရခ်ိဳးခန္းထဲက ျပန္ထြက္လာတဲ့ သတို့သမီးကိုၾကည့္ျပီး အားလံုးလန့္သြားပါတယ္…။

အပ္ခ်ည္အ၀ါရွာျပီး ၀တ္ထားတဲ့ အက်ီၤမွာ လက္နဲ့ ကိုယ္ထည္ျပန္တြဲေပးေနေတာ့ အပ္စူးမွာလည္းေၾကာက္…

ေတာင္ရွည္..ေခါင္းေပါင္းနဲ့ သတို့သားကလည္း ျပီးေသးဘူးလား… အခ်ိန္နီးေနျပီ ဆိုျပီး အေပါက္၀မွာ ရစ္သီရစ္သီလာလုပ္ေနေတာ့ ေဇာေခၽြးေတြ ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္က်လာပါတယ္…။

မိတ္ကပ္မာမီကေတာ့ ေခၽြးျပန္ေနတဲ့ မ်က္နွာကို မိတ္ကပ္လိုက္ဖို့ရင္း သမီးေလး.. စိတ္ေလွ်ာ့ထား… ဘာမွ မျဖစ္ဘူး..ေအးေအးေဆးေဆးပဲ… လွလွေလးျပံဳးေန လို့ေျပာပါတယ္…။

သူတို့ျပင္ဆင္တာျပီးတာနဲ့ စိတ္ျမန္တဲ့ သတို့သမီးဟာ ထိုင္မသိမ္းကို မျပီး မိတ္ကပ္ခန္းအျပင္ဘက္ကို ဇိုးဇိုးဇတ္ဇတ္နဲ့ ထြက္လိုက္ပါတယ္…။

ပြဲထြက္ဖို့ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ေနျပီမို့ စတိုင္လ္နဲ့ မေလွ်ာက္နိုင္ေတာ့ပါဘူး…။

မိတ္ကပ္မာမီတစ္ေယာက္က ဟဲ့..သတို့သမီး..ျဖည္းျဖည္း ..စိတ္ေလွ်ာ့….နဲ့ ေအာ္ရွာပါတယ္…။

သတို့သားနဲ့ လက္ခ်င္းခ်ိတ္လိုက္မွပဲ သူတို့သမီး ဣေျႏၵရသြားပါတယ္…။

ခန္းမထဲကို ၀င္ဖို့ ေလွကားကဆင္းလာပါတယ္…။

ဗီြဒီယိုရိုက္တဲ့သူက ေအာ္တယ္… စကားေလးေျပာျပီး ဆင္းလာပါ..အသက္၀င္ေအာင္လို့ပါ တဲ့…

သူကငဲ့ၾကည့္ျပီး..

ေပ်ာ္လား..

အင္း…အဟင္း…ဟိုေလ …. စူးေနတယ္

ဟင္..ဘာလဲ…ဘာစူးတာလဲ…

ျပံဳးျပံဳးေလး ခင္ဗ်ာ တဲ့ ( ဓါတ္ပံုဆရာက ေအာ္ေနတယ္)

ဟိုေလ.. ထိုင္မသိမ္းမွာ ထိုးထားတဲ့ ပင္အပ္..ပင္အပ္ေတြက ေျခလွမ္း လွမ္းလိုက္တိုင္း စူးေနလို့…

.ဟင္… ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ

ဘယ္လိုမွ လုပ္လို့မရေတာ့ဘူးေလ…

အသာေလးထိန္းေလွ်ာက္ေနာ္…မဲ့ရင္ ဓါတ္ပံုထဲမွာ မလွဘဲေနမွာေနာ္… သည္းခံလိုက္ေနာ္ …တဲ့…။

အေခြထဲမွာ အသံမပါလို့သာ ေတာ္ေတာ့တာေပါ့…။

လွခ်င္ပါတယ္ဆိုမွ အဲဒီေန့က ……။

ေအာ္ ….. မဂၤလာေဆာင္တယ္ဆိုတာ ထင္သေလာက္မလြယ္ပါလားေနာ္…။

အဲဒီတုန္းက က်ပ္ထုပ္ေနတဲ့ သတို ့သမီး ၀တ္စံုေအာက္မွာ အသက္ရွဴလိုက္ရင္ ခ်ဳပ္ရိုးေတြ ျပဳတ္ထြက္ကုန္မလားလို ့ ေတြးပူၿပီး အသက္ေတာင္ ရဲရဲ မရွဴရဲခဲ့တဲ့ ဒုကၡ…၊ ပင္အပ္စူးလို ့ လမ္းေလွ်ာက္ရခက္တဲ့ ဒုကၡ..၊ အခါေတာ္… ဆိုတဲ့ သီခ်င္းသံၾကားေတာ့ ငိုခ်င္သလိုလို… ဗိုက္နာသလိုလို…ျဖစ္လာတဲ့ဒုကၡ၊  ၿပံဳးလိုက္တိုင္း တဆတ္ဆတ္တုန္ေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေတြကို ခက္ခက္ခဲခဲ ထိန္းခ်ဳပ္ခဲ့ရတဲ့ ဒုကၡ… အဲဒီဒုကၡေတြက အခုက်ေတာ့ ဟာသ … လြမ္းရတဲ့ဟာသ …။ ။

မွတ္ခ်က္။ ။ မဂၤလာေဆာင္တာမ်ား. အဲသေလာက္ေတာင္္ စိတ္လႈပ္ရွားရသလားလို ့ လာမေျပာနဲ ့…။ အေျဖရိွၿပီးသား… သမီးမွ မေဆာင္ဘူးတာ……….လို ့….။

မပိေတာက္ ရယ္… ခင္ဗ်ား စကားၾကားရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ၀မ္းနည္းမိတယ္…။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီနွစ္ … မ်ိဳးဆက္ တာ၀န္ မေက်နိုင္ခဲ့ဘူး..။ ကၽြန္ေတာ္ အသီးမသီးနိုင္ခဲ့ဘူး..။

ဒါကေတာ့ .. မင္းမွာ အျပစ္မရိွပါဘူး.. ေမာင္သရက္ ရယ္…။ မင္းအသီးေတြ ေ၀ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ နာဂစ္မိသြားတာကိုး…။ မင္းအပင္နာသြားၿပီေလ…။ မင္းေတာ္ေတာ္ ထိခိုက္ပ်က္စီးသြားတာကိုး…။ နာဂစ္မုန္တိုင္းက မင္းကိုယ္ေပၚက အသီးေတြကို တဖုန္းဖုန္းေႃခြခ်ေနတာကို ရင္နာနာနဲ ့ လက္ပိုက္ၾကည့္ခဲ့ရတာ ငါတို  ့အားလံုး အသိပဲေလ…။ အဲဒီအတြက္ အိမ္ႀကီးရွင္မကလည္း မင္းကို အျပစ္မတင္ပါဘူးကြယ္…။

အဲလိုသာအျပစ္တင္ခံရရင္ တစ္ခါမွ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ မသီးဖူးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ မာလကာ .. ဒီျခံထဲမွာ ဘယ္ရပ္တည္နိုင္မလဲ… ကၽြန္ေတာ္ဆို တစ္ခါလားပဲ အသီးသီးဖူးတယ္..။ အဲဒါေတာင္ ပိစိေညွာက္ေတာက္ မေလာက္ေလးမေလာက္စား အသီးေလးေတြ…။ ဒါေပမယ့္ အိမ္ႀကီးရွင္မက ကၽြန္ေတာ့ကို အျပစ္မတင္ဘဲ ဒီျခံထဲမွာ ေနခြင့္ေပးထားေသးတာပဲေလ…။

ဒါကေတာ့ အိမ္ေရွ ့ တမာ… အိမ္ေနာက္ မာလကာ လို ့ အယူရိွတဲ့ အိမ္ႀကီးရွင္မက ခင္ဗ်ားကို ဘယ္ေတာ့မွ နုတ္ပစ္မွာ မဟုတ္ဘူး…။ ကိုသေဘၤာ ကို နုတ္ပစ္တာ မေတြ ့ဘူးလား…။ အသီးမသီးတဲ့ အပင္ဆိုၿပီး ရွင္းထုတ္ပစ္တာ မေတြ ့ဘူးလား…။

အင္း… အိမ္ႀကီးရွင္မက စိတၱဇ ရိွတာကိုး…။

… အသီးမသီးေပမယ့္ အိမ္ေရွ ့မွာ ေနရာရတဲ့ သူေတြေတာ့ ရိွသားဗ် … ။ ကြမ္းနီ တို ့ ညီအစ္ကိုေတြဆို အိမ္ အ၀င္၀မွာ မိန္ ့မိန္ ့ႀကီး…။ အင္း… တန္း၀င္တဲ့ အပင္ေတြ.. ဂရိတ္ျမင့္တဲ့ အပင္ေတြဆိုေတာ့လည္း သီးတာ မသီးတာ စဥ္းစားစရာ မလိုဘူးေပါ့ေလ…။

ဒီလိုမေျပာပါနဲ ့ ကိုသရက္ ရာ …။ အိမ္ႀကီးရွင္မမွာ ဒီလို ဂုဏ္မက္တဲ့ သေဘာ… အေပၚယံၾကည့္တဲ့ သေဘာ မရိွပါဘူး…။ အပင္အမ်ိဳးအစား.. အကိုင္းအခက္နဲ ့ ကိုယ္ေနဟန္ထား… သဘာ၀ အေနအထားနဲ ့ အပင္လိုအပ္ခ်က္… ျမင္ကြင္းေျပျပစ္မႈေတြ ေပၚမွာပဲ အေျခခံၿပီး က်ဳပ္တို ့ကို ေနရာခ်ထားတာပါ….။

အင္း.. ဟုတ္ပါတယ္ေလ… ဒါေၾကာင့္… က်ဴးဘား အုပ္စုရဲ့ ကလန္ကလားႃမွင့္တက္လာတာကို အားေလွ်ာ့ဖို ့ ဆိုၿပီး… တေန ့ကပဲ ႀကိမ္ထန္း ညီအစ္ကိုတစ္ေတြ ေခၚသြင္းလာေသးတယ္…။

ဟဲ့.. ဒါနဲ ့.. နင္တို ့ သိလိုက္လား… ဟို အပ်ိဳႀကီး ပိန္း အုပ္စုထဲက… မျဖဴေလ… ၾကိမ္ထန္း အငယ္စားေလးနဲ ့ တြဲခုတ္သြားတာေလ…. ေတြ ့လိုက္လား… အိမ္ႀကီးရွင္မက စပ္ေပးလိုက္တာ…။ ဧည့္ခန္းမွာ တြဲထိုင္ေနၾကေလရဲ့…။

အဲဒီ မပိန္း တို ့ကေတာ့ဗ်ာ… တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ကို တြဲေနေတာ့တာပါပဲ .. အပ်ိဳႀကီးေတြဆိုေတာ့လည္း ဘယ္သူနဲ ့ တြဲသြား.. တြဲသြား.. ၾကည့္ေကာင္းေနတာပဲဗ်ိဳ ့…။ ငါးရိုး နဲ ့တြဲလိုက္… ေက်ာက္ခက္ နဲ ့တြဲလိုက္… ေဟာ… အခုေနာက္ဆံုးေရာက္တဲ့ ႀကိမ္ထန္း ရဲ့ ေအာက္လက္ နုနုေလးေတာင္ မခ်န္ဘူးဗ်ဳိး…။

သူမ်ားေတြနဲ့ တြဲေပမယ့္ သူတို ့ကို အၿမဲေစာင့္ေရွာက္ေပးေနတဲ့ နံေဘးက အရြက္စိမ္းေတြက်ေတာ့ အေရးမလုပ္ဘူးဗ်ေနာ္…။

ေအးေလ… သူတို ့ေျပာတာေတာ့ ရြာႏြားက ရြာနားျမက္မစားဘူးတဲ့… ငါ့အထင္ေတာ့ အနီးမႈန္ေနၾကတာျဖစ္မယ္….။ ဒီလိုေခ်းမ်ားေနလို ့လည္း အႃမဲတမ္း ေငါင္စင္းစင္း တပြင့္တည္း ျဖစ္ေနၾက တာေပါ့…။

ဒီမယ္… ဒီမယ္… ကိုသရက္တို ့ …မာလကာတို ့…. ကၽြန္ေတာ္ ႀကိမ္ထန္း က ျခံထဲကို ေနာက္ဆံုးမွ ေရာက္လို ့.. တစ္ခုေလာက္ေမးခ်င္တယ္ဗ်ာ….။  ျခံထဲက မိန္းမေခ်ာေတြထဲမွာ ဘယ္သူ အလွဆံုးလဲ…။

က်ဳပ္မ်က္စိထဲမေတာ့  တစ္ျခံလံုးမွာ အတင့္တယ္ဆံုးကေတာ့ အင္တံုထဲက ခရမ္းေရာင္ၾကာပန္းေလး ပဲဗ်…။ မိန္းကေလးပီပီသသ အရွက္တရားေလးလည္းရိွတယ္…။ ေမွာင္လာရင္ပုန္းေနၿပီး  ေနထိမွ အသာအယာပြင့္အာလာပံုေလးက ဘယ္ေလာက္ ဣေႁႏၵ ရ လိုက္သလဲ…။

ေရျမင့္လို ့ ၾကာတင့္တာပါဗ်ာ…။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္က မနွင္းဆီ က အလွဆံုးလားလို ့…။ ဆူးေတြနဲ ့လွေနတဲ့ မနွင္းဆီက အရိုင္းေပၚအယဥ္ဆင့္ေနတာဗ်..။ ခၽြန္ျမတဲ့ဆူးနဲ ့ သိမ္ေမြ ့တဲ့ အလွ ဆန္ ့က်င္ဘက္နွစ္ခုကို တြဲျမင္ရတာကိုက စိတ္လႈပ္ရွားစရာျဖစ္ေနတာ …။

ဒီျခံထဲက အလွဆံုးပန္းက အိမ္ႀကီးရွင္မရဲ့ အခ်စ္ဆံုးပန္း… သနပ္ခါးပန္း… မဟုတ္ဘူးလား.. ယဥ္ယဥ္ေလးနဲ့လွ.. သင္းသင္းေလးနဲ ့ေမႊး… လက္တစ္ကမ္းက လူကို ေမႊးေစတဲ့ ပန္းေလးေလ….။

မဟုတ္ဘူး… မသစ္ခြ က အလွဆံုး…။

ဟား..ဟား.. မညေမႊး .. ခင္ဗ်ားက အေကာင္ေသးေတာ့ အေကာင္ႀကီးတဲ့ မသစ္ခြကို သေဘာက်တာ မဆန္းပါဘူးေလ…။

တကယ္ေတာ့ လူသားမိန္းမေတြမွာ အလွကိုယ္စီရိွၾကသလို….         ပန္းေတြ.. အပင္ေတြမွာလည္း .. ခ်စ္စရာ… စြဲမက္စရာ.. တန္ဖိုးထားစရာ… အလွတရားေတြ ကိုယ္စီရိွၾကပါတယ္ကြယ္….။ အဲဒီလိုပဲ… အားနည္းခ်က္… ခ်ိဳ ့ယြင္းခ်က္လည္း ကိုယ္စီပို္င္ဆိုင္ထားၾကတယ္…။ ကိုယ့္တာ၀န္ကိုယ္ေက်ပြန္ေအာင္ တတ္နိုင္သမွ် ထမ္းေဆာင္ၿပီး… သူတပါးကို ရန္မရွာဘဲ… အဆိပ္မေပးဘဲေနနိုင္ရင္… အလွဆံုး… အဖိုးအတန္ဆံုးပန္း… အပင္.. အျဖစ္နဲ ့ ကမာၻႀကီးေပၚမွာ စိတ္သန္ ့သန္ ့နဲ ့ ေနထိုင္သြားနိုင္မယ္ဆိုတာ ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္ထားၾကကြဲ ့…။ ။     

 ျခံထဲက … ( စ )

မွတ္ခ်က္။ ။ အဆင္ေျပတဲ့ တစ္ေန ့ ဓါတ္ပံုေတြ တင္ေပးပါမယ္…။

ကၽြန္မရဲ့ အပင္ေျခရင္းမွာေတာ့ ညီမငယ္ေထြး စံပယ္ရံုေလး က ေနရာခ်ထားခံရပါတယ္…။ သူေလးက ရံုေလးနဲ ့ရိွေနေပမယ့္… အားငယ္တတ္သူေလး ျဖစ္ပါတယ္…။ ၾကံဖန္ေတြးေတာ အားငယ္တတ္သူေလး ျဖစ္သည့္အားေလ်ာ္စြာ

“မညေမႊးရယ္… ညီမတို ့ကို အိမ္ႀကီးရွင္မက ခုလို အိမ္နဲ ့ အေ၀းဆံုး ျခံေထာင့္မွာ ပို ့ထားတာ မုန္းလို ့မ်ားလားဟင္…”

“ေအာ္… စပယ္မရယ္… အားငယ္တတ္ရန္ေကာ…။ သူ ့အိပ္ခန္း ျပတင္းေပါက္ကို လွပ္ၿပီး ေဖြးေဖြးလႈပ္ေနတဲ့ ညည္းကို ၿပံဳးၿပံဳးျပတာ ဘယ္သူမ်ားလဲ…။ အိမ္ႀကီးရွင္မပဲ မဟုတ္လား…။ အိပ္ယာနိုးတဲ့ အခ်ိန္မွာ… ညည္းကိုျမင္ရတာ စိတ္ၾကည္နူးတယ္လို ့ အိမ္ႀကီးရွင္မက ေျပာခဲ့သားပဲေလ…။”

“ဒါေပမယ့္ မညေမႊးရယ္… ကိုကြမ္းပႊားတို ့ကိုလည္း အိပ္ခန္းျပတင္းက အတိုင္းသားျမင္ေနရသားပဲ… သူတို ့က်ေတာ့ အိမ္နဲ ့အနီးေလးရယ္…။”

“စပယ္မရယ္… ညည္းတို ့ ငါတို ့က ကြမ္းပႊားတုိ ့နဲ ့ တူမလား… ။ ငါတို ့က အပြင့္ေတြေ၀ေနေအာင္ပြင့္ ၿပီး တစ္ျခံလံုး သင္းေနေအာင္ ေမႊးၾကရတဲ့သူေတြေလ…။ ေလတိုက္ခံရမွ ျဖစ္မွာေပါ့…။ ေလတိုက္ခံရဖို ့က ေလတိုက္တဲ့ အရပ္.. အကာမရိွတဲ့ အရပ္မွာ ေနမွေပါ့… ဘာလဲ.. ညည္းက ေဒၚႀကီၤးပိေတာက္နားမွာ ေနခ်င္လို ့လား..။ အဲဒီအဖြားႀကီး ေလာင္းရိပ္မိၿပီး ညည္းအပြင့္မပြင့္နိုင္မွ အိမ္ႀကီးရွင္မက ညည္းကို နုတ္ၿပီး အေ၀းဆံုးပို ့ပစ္မွာ ….။”

“ မိညေမႊး.. ညည္း.. ငါ့ကို အဖြားႀကီးလို ့ ေျပာျပန္ၿပီလား… ငါက ဒီျခံမွာ အသက္အႀကီးဆံုး… အရင္ဆံုးရိွေနခဲ့တဲ့သူ… အပင္အားလံုးထက္ စီနီယာက်တယ္… ညည္းေလးေလးစားစား ဆက္ဆံသင့္တယ္…။

“ဟုတ္ကဲ့ပါ.. စီနီယာ မမရယ္… ညေမႊး.. ေနာက္ဆို အဖြားႀကီး လို ့ မေခၚေတာ့ပါဘူး..

ရြဲ ့မေနပါနဲ ့ မိညေမႊးရယ္…။ ေအးေလ.. ငါက ညည္းေျပာသလို … အဖြားႀကီးပဲ ထားပါေတာ့… ဒါေပမယ့္ အသက္ႀကီးေပမယ့္ မပ်က္စီးေသးဘူးေနာ.. တန္ခူးလေရာက္တိုင္း ပြင့္နိုင္တုန္း.. ပြင့္ေနတုန္း…။

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတို ့လို ရာသီတိုင္းေတာ့ မပြင့္နိုင္ဘူးေလ

ဒါေတာ့ ညည္းဗဟုသုတ ေခါင္းပါးလြန္းရာက်တယ္… ငါတို ့ပိေတာက္မ်ိဳးႏြယ္ဆိုတာ ရာသီတိုင္းမပြင့္ရဘူး… အခ်ိန္နဲ ့ အခါနဲ ့ ပြင့္ရတယ္…။ မ်ိဳးႏြယ္ရဲ့ ဓေလ့ထံုးစံကို ေစာင့္ထိန္းရမွာ မ်ိဳးဆက္ရဲ့ တာ၀န္ပဲ …။

ဆက္ပါဦးမည္။

မွတ္ခ်က္။ ။ ဘာႀကီးလဲလို ့ ေတြးမေနပါနဲ ့..  အပင္ေတြ အေၾကာင္းပါ။

အစ္မ… ခ်စ္သူမ်ားေန ့ ဘာအစီအစဥ္ ရိွလဲ

ဆံပင္ေတြကို ေပါင္းတင္ေဆးနဲ ့ စိတ္ရွည္ လက္ရွည္ သုတ္လိမ္း ေနတဲ့ မိန္းကေလးက ရင္းရင္းႏွီးနွီး စကားစလာခိ်န္မွာ မင္သက္ၿပီး ဘာျပန္ေျဖရမွန္းမသိ …။

ဘာအစီအစဥ္ရိွပါလိမ့္ … ဘာအစီစဥ္ရိွပါလိမ့္ … ကမန္းကတမ္း ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ … အိမ္ရွင္းမယ္… ေစ်း၀ယ္မယ္… တူေလးကို ထိန္းရမယ္…။ ဒါေတြကို အစီအစဥ္လို ့ ေခၚပါ့မလား… လုပ္ေနက်အလုပ္ေတြကို အထူးအစီအစဥ္လို ့ ေျပာစရာအေၾကာင္းမွ မရိွတာပဲေလ…။

ဟင္… အင္း… ဟင္း…ဟင္း… အဲဒါ အစ္မနဲ ့ မဆိုင္ေတာ့ဘူးေလ… လူငယ္ေတြနဲ ့ ဆိုင္တာ….

ေတာ္ေတာ္ ကေဘာက္တိကေဘာက္ခ်ာနိုင္တဲ့ အေျဖပဲ…။

ခစ္…ခစ္… အစ္မကလည္း … လူငယ္ မဟုတ္ဘူးလို ့ေျပာရဲေသးတယ္… အစ္မက ခုမွ ၂၇ ေလာက္ပဲရိွဦးမယ္…

ညီမကို မုန္ ့ေကၽြးမယ္… အစ္မက ၃၀ ျပည့္ေတာ့မွာ…

၃၀ ဆိုလည္း လူငယ္ပါပဲ အစ္မရယ္…

ဟုတ္သားပဲ… ငါ့ကိုယ္ငါ လူငယ္လို ့ ခံယူထားရမွာပဲ…ဘာလို ့မ်ား လူငယ္မဟုတ္ဘူးလို ့ ေတြးမိပါလိမ့္ …

အစ္မ.. စာအုပ္ဖတ္ဦးေနာ္…

အပူေပးတဲ့ စက္ကို ေခါင္းေပၚမွာ ေနသားတက်ျဖစ္ေအာင္ ခ်ိန္ေပးရင္း မဂၢဇင္း စာအုပ္တစ္အုပ္ လက္ထဲလာထည့္တဲ့ မိန္းကေလးကို ျပံဳးျပလိုက္ရင္း မဖတ္ျဖစ္တာ ၾကာၿပီ ျဖစ္တဲ့ မဂၢဇင္းကို အငမ္းမရ လွန္လိုက္တယ္…။

ခ်စ္သူမ်ားေန ့ အထူးေလွ်ာ့ေစ်း… စံုတဲြမ်ားအတြက္ အထူးအစီအစဥ္ …. ခ်စ္သူမ်ားေန ့ အထိမ္းအမွတ္… ။

…………………………………..

ကို

ဟင္

မနက္ျဖန္ ၁၄ ရက္ေန့ ့့

အင္း

မိန္းမကကြန္ျပဴတာ ဖန္သားျပင္ေပၚက မ်က္နွာခြာၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ဘက္လွည့္ကာ … စိတ္မရွည္သံျဖင့္ …

ခ်စ္သူမ်ားေန ့ေလ

… ဟုတ္သားပဲ…

မိန္းမက ဘာမွဆက္မေျပာေတာ့ဘဲ ကြန္ျပဴတာဘက္ ျပန္လွည့္သြားပါသည္…။

တေအာင့္မွ်ၾကာေသာအခါ…

မိန္းမကို ေခ်ာကလက္ေလး ဘာေလး ေကၽြးခ်င္စိတ္မရိွဘူးလား…

ေရခဲေသတၱာထဲက ယူစားလိုက္ေလ…

အသစ္.. အသစ္ေျပာတာ.. အသစ္စားခ်င္တာ…

မိန္းမရယ္… ဒါမ်ား… မနက္ျဖန္က်ေတာ့ အျပင္ထြက္ရင္ ႀကိဳက္တာ ၀ယ္စားေပါ့… ေခ်ာကလက္စားတာမ်ား .. ေယာက်္ားကို ဘယ္တုန္းက ခြင့္ေတာင္းဖူးလို ့တုန္း…

ဟင္… ကို…ဟာေလ… လံုး၀ ရုိမန္တစ္မျဖစ္ဘူး… အရင္တုန္းက ရိုမန္တစ္ျဖစ္တယ္မွတ္လို ့ ယူခဲ့မိတာ… ခုက်မွ ေရခဲတုန္းႀကီးမွန္း သိေတာ့တယ္…

ဟား… ဟား… ခ်စ္သူမ်ားေန ့အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ေခ်ာကလက္ ေကၽြးခိုင္းေနတာလား… မိန္းမရယ္… ကေလးကလား အလုပ္ေတြ…

ဘာ.. ကေလးကလား.. ဟုတ္လား… ဒါဆို အရင္တုန္းက နွင္းဆီပန္းေတြ ထုပ္ပိုးၿပီး လာေပးတာ ဘာလုပ္တာလဲ… ေခ်ာကလက္ေပးၿပီး … ခ်စ္သူမ်ားေန ့ေတြကို လက္တြဲၿပီး ျဖတ္သန္းၾကရေအာင္လို ့ ေရးေပးခဲ့တာေတြက ကစားတာေပါ့.. ေဆာ့တာေပါ့… ကေလးကလားလုပ္တာေပါ့.. ဟုတ္လား.. ရွင့္သူငယ္ခ်င္းေတြ ေျမွာက္ေပးလို ့ အဲလို ေတြ ကၽြန္မကို လာေပးတာ မဟုတ္လား… တကယ့္ေတာ့ ရွင့္ရင္ထဲမွာ အဲလို သိမ္ေမြ ့တဲ့ ေပးဆပ္ျခင္းေတြ မရိွခဲ့ဘူး မဟုတ္လား …

ရစ္ၿပီ.. ရစ္ၿပီဟ… မဟုတ္ပါဘူးကြာ… အဲဒီတုန္းက လူငယ္ေတြမဟုတ္လား… အခု ကို တုိ ့ အဲလို လူငယ္ဆန္ဆန္ အခ်စ္ေတြနဲ ့…….

ေအာ္.. သိၿပီ…သိၿပီ… ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ လူငယ္တစ္ေယာက္မဟုတ္သလို ခံစားေနရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းကို သိၿပီ… ။ တရားခံက ရွင္ကိုး… ရွင့္ေၾကာင့္… ရွင့္စကားေတြ… အျပဳအမူေတြေအာက္မွာ မိႈင္းမိၿပီး ကၽြန္မရဲ့ လူငယ္ဘ၀ေပ်ာက္ဆံုးေနတာ…။ ရွင္တရားခံ….ရွင့္ေၾကာင့္….။

မိန္းမရယ္… ေဒါသမထြက္ပါနဲ ့… ။ ခ်စ္သူမ်ားေန ့မွာ ခ်စ္သူေတြက အမွတ္တရလက္ေဆာင္ေတြ ေပးၾက… ေခ်ာကလက္ေတြ ေကၽြးၾက… ဟုတ္တယ္ေနာ္…။ တို ့နွစ္ေယာက္က ခ်စ္သူအဆင့္ထက္ အမ်ားႀကီး သာသြားၿပီ… အိမ္ေထာင္ရွင္ ျဖစ္သြားၿပီ…။.

အဲေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ… မလိုေတာ့ဘူးေပ့့ါ… ဟုတ္လား..

အိမ္ေထာင္ရွင္မ်ားေန ့သာ သတ္မွတ္လိုက္ၾကစမ္းပါ… ဟြန္း … ဘယ္အိမ္ေထာင္ရွင္မွ လိုက္မမွီေအာင္ ရိုမန္တစ္ ျဖစ္ျပလိုက္စမ္းမယ္….။

အိမ္ေထာင္ရွင္မ်ားေန ့..။ ခစ္… ။ ရွင္ပဲ သတ္မွတ္….။

ကို ့ကို သတ္မွတ္ခိုင္းလို ့ကေတာ့ တစ္နွစ္မွာ ၃၆၃ ရက္ကို အိမ္ေထာင္ရွင္မ်ားေန ့အျဖစ္သတ္မွတ္လိုက္မယ္…။ ဒါမွ ငါ့မိန္းမကို ရိုမန္တစ္ျဖစ္တဲ့ လက္ေဆာင္ေလးေတြ ေန ့တိုင္း.. ေပးလို ့ရေအာင္…။

၃၆၅ ရက္မွာ ၃၆၃ ရက္က အိမ္ေထာင္ရွင္မ်ားေန ့ဆိုေတာ့ က်န္တဲ့ ၂ ရက္က ဘာလဲ…။

က်န္တဲ့ ၂ ရက္လား… ၁ရက္က ခ်စ္သူမ်ားေန ့…။ ၁ ရက္က….

ၿပံဳးေယာင္သန္း လာတဲ့ သူမ မ်က္နွာကို ခပ္ျပံဳးၿပံဳး ၾကည့္ရင္း…

၁ ရက္က .. က်န္တဲ့ တစ္ရက္က … အိမ္ေထာင္ရွင္ေယာက်္ားမ်ား လူပ်ိဳေယာင္ေဆာင္ေသာေန ့… ဟီး.. ဟီး…။

စကားအဆံုးမွာေတာ့ သူမ ထုနွက္ကုတ္ဖဲ့လို ့ရေအာင္ ေက်ာကို အသင့္လွည့္ေပးလိုက္ပါေတာ့တယ္….။ ။

မွတ္ခ်က္။ ။ စိတ္ကူးသက္သက္ပါ…။ ၀တၳဳေရးၾကည့္တာပါ…။ ၀တၳဳတိုပါ….။

ထိုဗိသုကာသည္ အေဆာက္အအံုကို မတည္ေဆာက္ … ျပည္ေထာင္စုကို တည္ေဆာက္ခဲ့သည္ …။

ထိုဗိသုကာသည္ ၿမိဳ ့ကြက္မ်ားကို ေနရာမခ် … ျမန္မာနိုင္ငံေတာ္၏ ရပ္တည္မႈကို ေနရာတက် စီမံခဲ့သည္ …။

ထိုဗိသုကာသည္ ပံုဆြဲခဲတံကိုမကိုင္ … ေသနတ္ကိုကိုင္ခဲ့သည္….။

တကၠသိုလ္ေန၀င္းေရးသားေသာ ျပည္ေထာင္စု ဗိသုကာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း စာအုပ္မွ … ထိုဗိသုကာ၏.. ဘ၀ကို ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ျဖစ္သန္းလိုမႈကို ထင္ဟပ္ျပေနေသာ စာသားအခ်ိဳ ့ကို အျပာေရာင္စာလံုးမ်ားျဖင့္ ကူးယူေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္…။

ငါေတာ့ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးရင္ နိုင္ငံေရးက အနားယူမယ္ စိတ္ကူးတယ္ ။ တိုင္းျပည္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတာ၀န္ကိုေတာ့ ငါတို့ရဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ လူေကာင္းေတြလႊဲေပးၿပီး ငါကေတာ့ အနားယူရင္း စာေရးဆရာ လုပ္ခ်င္တယ္ ။ မင္းကလည္း စာေရးဆရာျဖစ္ေနၿပီဆိုေတာ့ ငါ့အဖို ့ အေဖာ္လည္းရတာေပါ့။ ငါတို့ ဆရာတပည့္ နွစ္ေယာက္ စာေရးစားရင္ ျဖစ္နိုင္ပါလိမ့္မယ္ကြာ ။ တို ့နွစ္ေယာက္စလံုး ဗမာလိုေရာ၊ အဂၤလိပ္လိုပါ စာေတြေရးၾကမယ္. .။ ဒါမွလဲ ငါ့မိသားစုအတြက္ ေလာက္မယ္။ တကယ္ပါကြာ ငါက တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ထဲက စာေရးဆရာ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵရိွခဲ့တယ္။

လြတ္လပ္ေရးရၿပီးရင္ နိုင္ငံေရးက အနားယူမယ္ ဟု စိတ္ကူးထားေသာ ထိုဗိသုကာသည္ လြတ္လပ္ေရးမရခင္ … အနားယူခဲ့သည္… အနားယူခဲ့ရသည္ …။ ကိုယ္တိုင္စာေရးခ်င္ေသာ ဗိသုကာသည္ ေနွာင္းလူတုိ ့ေရးစရာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကိုသာ ထားခဲ့နိုင္သည္…။

ထိုဗိသုကာသည္ သူဖန္တီး.. ပံုေဖာ္… တည္ေဆာက္ခဲ့သည္မ်ား ပ်က္စီးၿပိဳကြဲမည္ကို အင္မတန္ စိုးရိမ္ေပလိမ့္မည္ … ။ ထိုဗိသုကာ၏ ေစတနာကို သိနားလည္ေသာ သူတို ့သည္ ျပည္ေထာင္စုကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ၾကေပလိမ့္မည္ ။ ထိုဗိသုကာ၏ ေစတနာကို ဖ်က္စီးမႈျပဳသူတို ့သည္ အဆံုးမရိွေသာ နာက်င္ျခင္းျဖင့္ ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းၾကရေပလိမ့္မည္ ။

ထိုဗိသုကာသည္ ျပည္ေထာင္စုႀကီးတည္ျမဲေနသမွ် ထာ၀ရ ေတာက္ပေနမည္ျဖစ္ေသာ … ဘယ္ေတာ့မွ မေၾကြေသာ …ကၽြန္ုပ္တို့၏ လမ္းျပၾကယ္ ျဖစ္သည္ …။ ။

၁၃ရက္ဖြား စေနသား ဗိသုကာ ( ၁ )

ေက်ာင္းေျပးျဖစ္ေနၿပီ …။

ေက်ာင္းေျပး မိေလၿပီ …။

သူမ်ားေတြ စာအံတာကို တိတ္တိတ္ေငးရင္း ေ၀းေ၀းမွာ လုပ္ခ်င္တာ လုပ္တတ္ခဲ့ၿပီ …။

ေက်ာင္းကို ဦးတည္ေျပးၿပီး စာသင္ခန္းနားေရာက္မွ လွည့္ေျပးတတ္တဲ့ ေျခလွမ္းတစ္စံုကို တာ၀န္ယူမဲ့သူမရိွၿပီ …။

ေဒါင္ … ဒင္သံၾကားမွ ေက်ာင္းကို အူယားဖားယား ေျပးတတ္သူအတြက္ ေခါင္းေလာင္းထိုးမယ့္သူမရိွၿပီ …။

ဖတ္သူမရိွတဲ့ စာစီစာကံုးေတြက စာရြက္ေပၚ မေရာက္နိုင္ၿပီ …။                    

ဟာမိုနီ လိုက္မယ့္သူမရိွတဲ့ သီခ်င္းေတြက ဗိုက္ထဲကို ခုန္ခ်သြားၾကၿပီ …။

ေက်ာင္းသြားေဖာ္ေတြ အမ်ားႀကီးၾကားက ေက်ာင္းေျပးေဖာ္ကို အလ်င္စလို ရွာမိသည္ …။

ေက်ာင္းေျပးတစ္ေယာက္ ေရကန္ေဘးမွာ ငါးမွ်ားတံ တစ္ေခ်ာင္းနွင့္ ထိုင္ေနတတ္သည္ …။

အေတြးေတြကို ငါးစာအျဖစ္ ငါးမွ်ားတံထိပ္တြင္ ခ်ိတ္ဆြဲ ခဲ့သည္ …။

ကန္ထဲတြင္ ငါးတစ္ေကာင္မွ်မရိွ … ။

ေနေစာင္းေတာ့ ေရစိုေနတဲ့ အေတြးေတြကို ေနလွန္းၿပီး အိမ္ျပန္ခဲ့သည္  … ။

ဤနည္းျဖင့္ ေက်ာင္းေျပးတစ္ေယာက္ ေက်ာင္းေျပးျခင္း၌ ခံုမင္ေနသည္ …။

ေက်ာင္းေျပးသည္ ေက်ာင္းေျပးလိုေသာေၾကာင့္ ေက်ာင္းေျပးေဖာ္ကို အလိုရိွသည္ …။

ေက်ာင္းေျပးေဖာ္ေတြ ့ခဲ့လွ်င္ အတူရြတ္ဆိုဖို ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ႀကိဳးစားပမ္းစား အစပ်ိဳးထားသည္ …။

“ေက်ာင္းမတက္ရတာ ေပ်ာ္စရာ …

ေက်ာင္းေျပးရတာ ေကာင္းသဗ်ာ…

ဟ..ဟာ..ဟာ……”                               ။ ။

ေပ်ာက္ပါဦးမည္

ေပ်ာက္မည္ဆိုတာ ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္မွာ ကိုယ္ေပ်ာက္မွာ.

အသစ္မေရးဘဲေနမွာ

သူမ်ားေတြဆီမွာေတာ့ ရိွေနမယ္..။

ဘာမွမျဖစ္.. ပ်င္းလို ့ ။