လြန္ခဲ့ေသာ ၁၀ နွစ္က….

(ဇြန္ ၃၀ ) မေန ့က ၁၀ တန္းေတြ ေအာင္စာရင္းထြက္တယ္….။ ဂုဏ္ထူးနဲတယ္လို ့ ေပါက္ေပါက္ဆုပ္ ကေျပာတယ္….။ ရန္ကုန္ကလူေတြေျပာတာေတာ့ သခ်ၤာလည္း သိပ္မထြက္ၾကဘူးတဲ့……။ ၁၀ တန္းေျဖထားတဲ့သူေတြေတာ့ ငိုၾက ေပ်ာ္ၾက ဦးေတာ့မွာဘဲ…….။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ နွစ္က ၁၀တန္း ေအာင္စာရင္းကို “ေလးမ”လည္းရင္ခုန္ခဲ့ပါတယ္……။ မနက္ ၆ နာရီမွာ နံေစာ္ညစ္ပတ္ေနတဲ့ ကိုယ္လို သူလို လူေတြၾကားမွာ
တိုးေ၀ွ့ျပီးၾကည့္ခဲ့ရတယ္…….။ ရင္ခုန္တယ္သာေျပာရတာ…..စိတ္က သိပ္မတက္ၾကြလွဘူး…….တျပည္လံုး ၁ မွ ၁၀ ၀င္တဲ့ စာရင္းက ထြက္သြားတာၾကာျပီကိုး……..။ အတန္းေဖာ္ သူငယ္ခ်င္း ၃ ေယာက္ပါသြားတယ္…….။ ျမတ္သဇင္ေအာင္က ၁ ၊ ေမနွင္းက ၅ ၊ ေသာ္ၾကီးက ၁၀………။ “ေလးမ”က…….ဘာမွမဟုတ္….။ ေအာင္စာရင္းၾကည့္ေတာ့ ျမန္မာစာမပါဘူး……။ ၀မ္းမနည္းပါဘူး …….စာစီစာကံုးမွ မေရးတတ္တာ……ဘယ္တုန္းကမွလဲ ဂုဏ္ထူးမရခဲ့ ဖူးပါဘူး…….။ အေမက အမ်ိဳးေတြဆီ ဖုန္းဆက္ျပီးၾကြားေနသံၾကားရေတာ့လဲ တယ္ဟုတ္တဲ့ ငါဘာလား ဆိုျပီး ေပ်ာ္သြားတယ္……။ အေရးၾကီးတာက ဘာလိုင္းေလွ်ာက္မလဲ……ဘာဆက္လုပ္မလဲ……စဥ္းစားရျပီ……။ နိုင္ငံျခားမွာ ေက်ာင္းဆက္တက္ဖို ့ကေတာ့ အခုေလာက္လဲ ေခတ္မစား……၊ ပိုက္ဆံလည္းမတတ္နိုင္….၊ မိန္းကေလးလည္းျဖစ္ေတာ့……ပယ္ခ်လိုက္တယ္……။ ျပည္တြင္းကေက်ာင္းေတြကိုဘဲ စဥ္းစားထားလိုက္တယ္…….။ ဆရာ၀န္….အင္ဂ်င္နီယာ….လံုး၀
၀ါသနာမပါဘူး…….။ ျဖစ္ခ်င္တာက ေရွ့ေန…….။ ဆရာမ ဂ်ဴးရဲ့ “ေၾကမြ သြားေသာတိမ္တိုက္မ်ားအေၾကာင္း” ဖတ္ျပီး ေရွ့ေနရူး ရူးခဲ့တာ……။ မိဘေတြကလည္း အမွတ္စာရင္းထုတ္ျပီးမွ စဥ္းစားတဲ့……။ အမွတ္စာရင္းထုတ္ျပီးေတာ့ ေမေမက “ သမီးရယ္….ေဆးေက်ာင္းေလးတက္လိုက္ပါ” တဲ့……။ ဘယ္ရမလဲ…..“ေလးမ” ဘဲ…..အစကတည္းက အေဖနဲ ့ စာခ်ဳပ္ခ်ဴပ္ထားတာ…..။ အတတ္နိုင္ဆံုးၾကိဳးစားမယ္ …… ေဆးေက်ာင္းမတက္ဘူး….. ေဆးေက်ာင္းတက္ခိုင္းမယ္ဆိုရင္ ေကာင္းေကာင္းမေျဖဘူး…..
လို ့ ေဆြးေႏြးထားျပီးသား……။ ဘာလို ့ဆရာ၀န္ မလုပ္ခ်င္တာလဲဆိုေတာ့ ၾကားေကာင္းေအာင္ ေျဖရရင္ ရြံလို ့…..အမွန္အတိုင္း၀န္ခံရရင္ ေၾကာက္လို ့….။ လူကိုယ္ထဲက ကလီစာေတြ……ေသြးသံရဲရဲေတြကို ေၾကာက္လို ့……ေဆးရံုမွာ တာ၀န္က်ေနတုန္း ညၾကီးအခ်ိန္မေတာ္ ဓါးတန္းလန္းၾကီးနဲ ့ လူနာေရာက္လာခဲ့ရင္……ဆိုတဲ့ အေတြးၾကီးက ေတာ္ေတာ္ေျခာက္ျခားေစခဲ့တယ္…….။ ေနာက္တခ်က္က သူမ်ားကို ေဆးထိုးဖို ့….ဓါးနဲ ့ခြဲဖို ့ သတၱိမရိွဘူး….။ ကိုယ္တိုင္သာ ေဆးရံုတက္လိုက္….ဆင္းလိုက္….ခြဲစိတ္ခံလိုက္နဲ ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးခံနိုင္တာ…..သူမ်ားကိုေတာ့ မလုပ္ရဲဘူး…….။ ဘယ္ေလာက္ေၾကာက္စိတ္ရိွလဲဆိုရင္ ေဆးေက်ာင္းသူ အစ္မ ခြဲစိတ္ျဖတ္ေတာက္ထားတဲ့ “၀က္” အေသေလးကို ျမင္ျပီး “ေလးမ” ဖ်ားတယ္……။ ေျခကားယား…လက္ကားယားေလးနဲ ့ ပက္လက္ေလး မေသမရွင္အေျခအေနေလးနဲ ့ ေသြးေၾကာေတြ အရွာခံေနရတဲ့ ဖားကေလးကို ၾကည့္ျပီး အိပ္မက္ဆိုးေတြ မက္ခဲ့တယ္………။ လူေတြကို ကယ္တင္ဖို ့ အရင္းအနီွးေတြ ဆိုတာသိေပမယ့္ ဘယ္လိုမွ ရင္ဆိုင္နိုင္စြမ္းမရိွလို ့ မိဘေတြရဲ့ ဆႏၵကို ဆန္ ့က်င္ခဲ့ရတယ္…….။ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ေရွ့ေန လဲမျဖစ္ခဲ့ရပါဘူး……. ေရွ့ေနည့ံလို ့ အမွားအယြင္းတစ္ခုခု ျဖစ္သြားခဲ့ရင္ “ငါ့ေၾကာင့္ ” ဆိုတဲ့ အေတြးၾကီးနဲ ့ တသက္လံုးမြန္းၾကပ္ ေနမွာေၾကာက္သြားလို ့ပါ…….။ “ေလးမ” ကေတာ္ေတာ္ အေတြးေခါင္တယ္ေနာ္……။ ဟုတ္ပါတယ္……“ေလးမ” ငယ္ငယ္က “ေၾကာင္” မွာဘာလို ့ နႈတ္ခမ္းေမႊး ပါတာလဲလို ့ ခဏခဏေမးတတ္တယ္တဲ့……( ေမေမ ေျပာတာ) ။ ေနာက္ေတာ့ ဘာမွ စဥ္းစားခ်ိန္မရလိုက္ဘဲ အင္ဂ်င္နီယာေက်ာင္းသူ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္…….။ အခုေတာ့ ဟိုမေရာက္ဒီမေရာက္…..ေယာင္ခ်ာခ်ာ အာခီတက္…….။ ေမေမကေတာ့ “နင္ဥာဏ္မ်ားလို ့ ၾကံဖ်ား စုပ္ရတာတဲ့…..” ။ ။
( သိတယ္မဟုတ္လား……ၾကံေတြက အဖ်ားမွာ မခ်ိဳဘူးေလ……)