Blogger နဲ ့ Reader … internet ရင္ျပင္မွာ

တစ္ခုေသာ တနဂၤေႏြ ေန ့တြင္ ဘေလာ့ဂ္တစ္ခု ပိုင္ဆိုင္ထားေသာ ဘေလာ့ဂ္ဂါ တစ္ဦးနွင့္ အင္တာနက္စာမ်က္နွာမ်ားကို ေမႊေနွာက္ ဖတ္ရႈသူ စာဖတ္သူတစ္ဦးတို ့ အင္တာနက္ ရင္ျပင္တြင္ စကားလက္ဆံုက်လ်က္ရိွသည္ …။

Blogger … ဟာ ရီဒါႀကီး.. မေတြ ့တာၾကာၿပီေနာ္.. ေနေကာင္းလား…

Reader … ေကာင္းလို ့ အြန္လိုင္းတက္တာေပါ့ … မေတြ ့တာၾကာဆို မင္းတို ့ကို အျမင္ကတ္လို ့… ဘေလာ့ဂါေတြကို ၾကည့္မရလို ့ .. မင္းတို ့ဆီမလာတာကြ …

ဘာဗ် … က်ဳပ္တို ့က ဘာလုပ္ေနလို ့တုန္း

မာန္တက္ေနလို့ေပါ့ကြ … မင္းတို ့က ဘေလာ့ဂ္ဂါဆိုၿပီး မာန္တက္ေနၾကလို ့… ေပါ့ … Myanmar Blogger Society ဆိုၿပီးေတာ့ ေထာင္ထားတဲ့ ဂိုဏ္းမွာ ပြဲဆူသြားတာ မေတြ ့ဘူးလား… မေတြ ့တာမျဖစ္နိုင္ပါဘူး… မင္းကိုေတာင္ လက္လ်ားလက္လ်ား လာလုပ္တာ ေတြ ့လိုက္ေသးတယ္…။

ဘေလာ့ဂ္ဂါ မို ့လို ့ မာန္တက္စရာ … ဘာအေၾကာင္းမွ မရိွပါဘူးဗ်ာ …။ က်ဳပ္တို ့က စာေရးဆရာေတြလို စာမူခရတဲ့ သူေတြမွ မဟုတ္ဘဲ … ။ က်ဳပ္တို ့မွာ အရည္အခ်င္း ပိုရိွေနပါတယ္လို ့ လည္း မခံယူ၀့့ံပါဘူးဗ်ာ … က်ဳပ္တို ့ေရးသမွ်က ကိုယ္တိုင္ေရး.. ကိုယ့္ဘာသာ အယ္ဒီတာလုပ္… ကိုယ့္ဘာသာ တီးျဖတ္… ဘယ္သူမဆို … ဘယ္အရည္အခ်င္းနဲ ့ ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေရးခ်င္ရာေရးရင္း ဘေလာ့ဂ္ဂါ ျဖစ္ေနၾကတာပဲ … ဘာမ်ား မာန္တက္စရာရိွသလဲ …။ လူႀကိဳက္မ်ား … အမ်ားလက္ခံလို ့ နာမည္ႀကီးေနတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါ ႀကီးေတြကေတာ့ ႁခြင္းခ်က္ေပါ့.. ေနာ…။

ခင္ဗ်ားလည္း ဒီဂိုဏ္းထဲ ၀င္ခ်င္ရင္ ဘေလာ့ဂ္တစ္ခု လုပ္ၿပီး ၀င္ေပါ့ …။ ဒါေလးမ်ား … စားေနေသးတယ္…။

မင္းတို ့ပဲ ဘေလာ့ဂ္ရိွတိုင္း ဘေလာ့ဂ္ဂါ မဟုတ္ဘူးဆိုကြ … ပို ့စ္ ဘယ္နွစ္ခုရိွရမယ္… ဘာျဖစ္ရမယ္.. ညာျဖစ္ရမယ္… ဘာညာ … ဘာညာ.. ဆိုကြ …။

ဒါကေတာ့ ခင္ဗ်ား လြတ္လပ္ခြင့္ပါဗ်ာ … ခင္ဗ်ား ႀကိဳက္သလို ခံယူလို ့ရပါတယ္… ပို ့စ္ တစ္ပုဒ္ထဲ ေရးၿပီး ဘေလာ့ဂ္ဂါလို ့ ခံယူလို ့လည္း ရတယ္… ဘယ္သူမွ တရားလာစြဲလို ့ မရဘူး…။ ဟိုအမ်ိဳးသမီးဆိုရင္ ပို ့စ္ ၂၀၀ ရိွေနတာေတာင္ ဘေလာ့ဂ္ဂါလို ့ မေျပာခ်င္ဘူး… တဲ့ … ဒါေပမယ့္ ဘေလာ့ဂ္မွာ စာေရးသူ= ဘေလာ့ဂ္ဂါ ပဲေလ…။

ငါက ဘေလာ့ဂ္ မေရးခ်င္ဘူးကြ … စာဖတ္သူ သီးသန္ ့ပဲ လုပ္ခ်င္တာ…။ အဲဒီ topic မွာ ၾကည့္ရင္ မင္းတို ့က ငါတို ့စာဖတ္သူေတြကို ခြဲျခားခြဲျခား လုပ္ခ်င္တာ ရွင္းေနတာပဲ… မင္းတို့က အင္အားမ်ားတယ္ဆိုၿပီး တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ ၀င္ေျပာေနလိုက္ၾကတာ… ။

ဒါကေတာ့ ရွင္းပါတယ္… ေခါင္းစဥ္ၾကည့္ပါလားဗ် …. Myanmar Blogger Society ေလ… ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြမ်ားတာ ဘာဆန္းသလဲ…။ က်ဳပ္သာခင္ဗ်ားေနရာမွာ ဆိုရင္ ( ဘေလာ့ဂ္မေရးခ်င္ဘူးဆိုရင္ ) http://myanmarbloggersociety.ning.com/ ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ဖတ္ၿပီး ငါ့ေနရာမဟုတ္ပါဘူးေလ… ငါနဲ ့မဆိုင္ပါဘူး ဆိုၿပီး ၀င္ေတာင္လာမွာ မဟုတ္ဘူး…။

ဒါကေတာ့ ငါတို့က ျမန္မာျပည္သားေတြေလ… ျမန္မာျပည္သားေတြ ဦးစီးၿပီး ျမန္မာျပည္သားေတြ စုေ၀းေနတဲ့ ေနရာတစ္ခုကို ျမန္မာျပည္သားတစ္ေယာက္အေနနဲ ့ လာေရာက္ပူးေပါင္းခ်င္တာေပါ့ဗ်…။ ဒါမ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဗ်…။ ၿပီးေတာ့ ဖိတ္စာ ေရာက္လို ့လာတာဗ်.. ငါ့သူငယ္ခ်င္း ေတြက ဖိတ္စာပို ့ လို ့ေရာက္လာတာ…။ ေရာက္လာၿပီးမွ ငါတို ့ကို ကိုင္တြယ္မေလး ဘာေလးနဲ ့ … ခင္ဗ်ားတို ့က ဘာလဲဗ် …။

ေအးဗ်ာ… က်ဳပ္လည္း တကယ္ေတာ့ ခင္ဗ်ားတို့ကို မရိွေစခ်င္လို ့ ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး…။ ခင္ဗ်ားတုိ ့လို အားေပးသူေတြနဲ ့ အတူရိွေနရတာ က်ဴပ္တို ့ကလည္း ေပ်ာ္ပါတယ္ဗ်ာ…။ Forum မွာ အသံုးအနႈန္းေလး နဲနဲ လြဲသြားတယ္လို ့ ထင္ပါတယ္…။ က်ဳပ္အထင္ကို ေျပာမယ္ဗ်ာ … အထင္ေနာ္… ဒီေနရာကို ဘေလာ့ဂ္ဂါလည္း မဟုတ္.. ရီဒါလည္း မဟုတ္ဘဲ နဲ ့ ဗရုတ္္ဗရက္ လုပ္ခ်င္တဲ့ သူတခ်ိဳ ့ ၀င္လာလို ့ ဒီ topic ကို တင္တယ္လို ့ က်ဳပ္ထင္တယ္ဗ်ာ…။ မေတာ္တေရာ္ပံုေတြ တင္တဲ့ လူေတြ … အစိုးရ ၿငိဳျငင္ေအာင္ လုပ္မယ့္ သူေတြကို ကိုယ္တြယ္ေျဖရွင္းခ်င္တဲ့ သေဘာပါတယ္ လို ့ က်ဳပ္ ယူဆသဗ်ာ …။

ဘေလာ့ဂ္ စေပါ့ ဆိုတာ ျပည္တြင္းမွာ တရား၀င္ တားျမစ္ထားတဲ့ ေနရာတစ္ခုပါ …။ အဲဒါကို ခိုး၀င္ၿပီး ေရးသားေနၾကရတဲ့ ျပည္္တြင္း ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြရဲ့ ဘ၀ဟာ တကယ္ေတာ့ ေမွာင္ခိုသမားေတြရဲ့ ဘ၀နဲ ့တူပါတယ္…။ အဲဒီေတာ့ ဒီေနရာ http://myanmarbloggersociety.ning.com/ ဟာ ေမွာင္ခိုသမားေတြနဲ ့ ေမွာင္မခိုသမားေတြ ( မပိတ္ထားတဲ့ေနရာက ေရးေနတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြ) စုစည္းေနတဲ့ေနရာ ျဖစ္ေနပါတယ္..။ ဒီေတာ့ အစတည္းက အႏၱရာယ္မ်ားတဲ့ ေနရာတစ္ခုပါ…။ ျပည္တြင္းက ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြ သတိၱေကာင္းေကာင္းနဲ ့ မ တည္ထားတဲ့http://myanmarbloggersociety.ning.com/ နဲ ့ စီစဥ္သူေတြ ေဘးကင္းဖို ့ဆိုတာ သိပ္အေရးႀကီးပါတယ္…။ ဒါေၾကာင့္ အမိႈက္ကေန မီးမေလာင္ဖို ့ အမိႈက္ဖြမယ့္သူေတြကို ကာကြယ္ဖို ့ ႀကိဳးစားရင္း နားလည္မႈေတြ လြဲကုန္ၾကတယ္လို ့ ယူဆပါတယ္…။

အႏၱရာယ္မ်ားတဲ့ ေနရာဆိုရင္ မင္း… ဘာလို ့လာေသးတုန္း..။

ဒါကေတာ့ ( မပံုရိပ္ စကား ငွားသံုးရရင္ ) မိုက္ေဖာ္မိုက္ဖက္ေတြက အဲဒီမွာ စုေနသကိုး…။ အဲေတာ့ ေဘာ္ဒါေတြ စုေနတဲ့ ေနရာ က်ဳပ္လည္း သြားပူးေပါင္းသေပါ့ဗ်ာ…။ ရယ္စရာေျပာရရင္ အေကာင့္လုပ္ရင္းနဲ ့ေတာ့ နာဇီေတြက ဂ်ဴးေတြကို သတ္ဖို ့ အစုလိုက္အျပံဳလိုက္ စုေ၀းေနေစတဲ့ ရုပ္ရွင္ျပကြက္ေလး ျမင္မိသဗ်ာ… အစုလိုက္ အျပံဳလိုက္ႀကီး ေစာင့္ၾကည့္ခံရေတာ့မယ္လို ့ …။

ဒါေတာ့ မင္းက စီစဥ္သူေတြရဲ့ ေစတနာကို ေစာ္ကားတာပဲ…။

ေစာ္ကားတာ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ … ရယ္စရာေျပာတာပါ ဆိုေနဗ်ာ…။ က်ဴပ္က အံ့ၾသ ေလးစား ခ်ီးက်ဴးမိတာပါ ….။ တကယ္ေတာ့ က်ဳပ္တို ့လို ရိုးရိုးသားသား လြတ္လြတ္ကင္းကင္း ေရးေနတဲ့ သူေတြ အဖို ့ ဘာမွ စိုးရိမ္ေနစရာမလိုပါဘူး… သို ့ေပမယ့္လဲ … သို ့ေပမယ့္ေပါ့ဗ်ာ… ျပည္တြင္းမွာ ဘေလာ့ဂ္ဂါဆိုတာနဲ ့ ေဆြမ်ိဳးေတြက မေရးဖို ့ေျပာၾကတယ္ဗ် …။ ကိုလင္းဦး ေတာင္ ပို ့စ္မွာေရးထားေသးတယ္…။

ဒီလို အခက္အခဲေတြနဲ ့ ဒီလိုေၾကာင့္ဆိုရင္ေတာ့ ငါ လက္ခံနိုင္ပါတယ္…။ ကိုပီေက ျပန္ေျဖထားတာေတြကလည္း သဘာ၀က်ပါတယ္…။

ဟုတ္ပါတယ္… ကိုပီေက ျပန္ေျဖထားသလိုပါပဲ … blog reader ေတြကို ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြက အရမ္းကို တန္ဖိုးထားပါတယ္….။

ေအး.. ဒါနဲ ့ မင္းတို ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြက အထာနဲ ့ ဆိုကြ…။ ကိုပီေက က ဒီလို ေရးထားလို က်ေနာ္တို႔ ဘေလာ့ဂ္မွာ အထာတစ္ခုက ကိုယ္ပို႔စ္တစ္ခု ေရးထားရင္ သူမ်ားဆီ သြားလည္ပါတယ္။ ၀တ္ေက်တန္းေက် လည္႐ံုသက္သက္ျဖစ္ၿပီး တခ်ဳိ႕ေတာ့လည္း တကယ္ကို စာဖတ္ခ်င္လို႔ သြားလည္ၾကတယ္။ ၀တ္ေက်တန္းေက် သြားလည္ရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းက ငါလာလည္တယ္၊ မင္းလည္း ငါ႔ဆီျပန္လာ ဆိုတဲ့ အထာေလး ေပးခဲ့တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဘေလာ့ဂါတခ်ဳိ႕ ဒီအထာနဲ႔ လည္ၾကတယ္။ ”

အင္း… ဟုတ္လဲ … ဟုတ္တယ္… ဟုတ္လဲဟုတ္ဘူး … ။ က်ဳပ္အေနနဲ ့ေျပာပါဆိုရင္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး… က်ဳပ္မွာ ပို ့စ္အသစ္ ရိွရိွ မရိွရိွ က်ဳပ္ စိတ္ကူးတည့္ရာ လည္တာပဲ…။ ဒီိကိစၥနဲ ့ပတ္သက္လို ့ မေလးမ ေတာင္ တစ္ေန ့ကပဲ ကိုပီေက ဘေလာ့ဂ္ကို မသြားရဲဘူးလို ့ ေျပာေနေသးတယ္…။

ဘာလို ့လဲဗ်… ဗ်ဳိ ့ … ေလးမေရ… ထြက္ခဲ့ပါဦး.. ။ ခင္ဗ်ား .. ကိုပီေက ဘေလာ့ဂ္ မလည္ရဲဘူးဆို….။

ေလးမ… ဟုတ္တယ္… ေၾကာက္လို ့…။ ေလးမက လည္မိရင္ ကြန္မန္ ့ ခ်န္တတ္တယ္… ေတာ္ၾကာ ကပီေကႀကီးက “ ေလးမ ကၽြန္ေတာ့္ကို အထာ လာေပးသြားပါတယ္” လို ့ ဘေလာ့ဂ္ ရပ္ကြက္ႀကီးမွာ ထေအာ္လိုက္ရင္ ရွက္စရာႀကီး…။ ၿပီးေတာ့ ေၾကးအိုးေလးက သတင္းရၿပီး ထမီစြန္ေတာင္ဆြဲ… ( သို ့) ဂ်င္းေဘာင္းဘီ မ ၿပီး..“ ခ်စ္မ.. ခ်စ္မ… ဘာရုတ္တာရဲ… ဘာသေဘာရဲ… သတိၱခ်ိရင္ စီမီနာ လာတက္…စီမီနာေရာက္မွ.. တစ္ေယာက္ခ်င္း ဖိိိိိုက္မယ္” ဆိုလို ့ကေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ရပ္၀န္းမွာ ပြက္ပြက္ညံံသြားေတာ့မွာ… အဲဒါေၾကာင့္… ။ ဒါပဲမို ့လား… ျပန္ေတာ့မယ္…. ကၽြန္မ မအားဘူး… ဂိမ္းေဆာ့ေနရာက ထလာရတာ….။

ေလးမက ကေလးလည္းမဟုတ္ဘဲ ေဆာ့ေနျပန္ၿပီ…

အမွန္ေတာ့ ၾကည့္ေကာင္းေအာင္ ေျပာသြားတာေနမွာပါ … သူက သူမ်ားအေၾကာင္းလဲ မေျပာတတ္ပါ ဆိုၿပီးေတာ့ စပ္မိစပ္ရာ အိမ္.. သြားသြားလည္ၿပီး အတင္းအုပ္ေနက်ေလ…။ ကိုသႀကၤန္ႀကီးကလည္း အတင္းအုပ္မယ္ဆိုတာနဲ ့ နားရြက္ကို ေထာင္ေနတာပဲ …။ ဒီၾကားထဲ မဲေဆာက္ ႂကြက္ က လက္ဖက္ပန္းကန္ေလးကိုင္ၿပီး အေနာ္ ေၾကာက္တယ္… အေနာ္ေၾကာက္တယ္ ဆိုၿပီး ပါးစပ္ေလး အုပ္ၿပီး ၀င္ဖြေသးတာ…။

အင္း.. မင္းတို ့ ဘေလာ့ဂ္ရပ္၀န္းႀကီးက အဲဒီလို ေပ်ာ္စရာေကာင္းလို ့ ငါတို ့က ခင္မိေနတာ… စာမေရးခ်င္ေပမယ့္ မင္းတို ့နဲ ့ အတူ ရိွေနခ်င္တာဗ်…။

နားလည္ပါတယ္ဗ်ာ… က်ဳပ္တို ့ကလည္း ခင္ဗ်ားတို ့ရိွေနတာကို တကယ္ကို လိုလားပါတယ္…။ စိတ္အခန္ ့မသင့္ျဖစ္ခဲ့တာေလးေတြ ရိွရင္ ေက်ေတာ့.. ေခ်လိုက္ေတာ့ဗ်ာ…။ အေရးမတတ္တဲ့ စကားေလးတခ်ိဳ ့အတြက္ အထအန ေကာက္မေနၾကစို့ရဲ့ …။ ေသြးသားအရင္းႀကီး ျဖစ္တဲ့ မိဘနဲ ့ သားသမီးေတာင္ သေဘာထားျခင္း မတိုက္ဆိုင္တာေတြ ရိွၾကေသးတာပဲ….။ ဘာမွမေတာ္ၾကတဲ့ လူေတြ … တစ္ေယာက္နဲ ့ တစ္ေယာက္ အျမင္မတူနိုင္တာေလးကို သည္းခံသင့္ရင္ သည္းခံေပးလိုက္ပါ…။ ဘေလာ့ဂ္ဂါ… ရီဒါဆိုတာ တကယ္ေတာ့ ပညတ္ခ်က္ေတြပါ…။ အားလံုးဟာ သခ်ိဳင္းကို ခ်ီတက္ေနတဲ့ ရုပ္နာမ္နွစ္ပါးနဲ ့ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြပဲ…။ မေသခင္ ဆံုၾကရတာ… ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးေပါ့ေနာ…။ ။

ရည္ညႊန္းကိုးကား ။ ။ ဘေလာ့ဂါ မဟုတ္သူမ်ားကို ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းႏိုင္ရန္

မွတ္ခ်က္ ။ ။ ၂၀၀ ေျမာက္ပို ့စ္ပါ..။