ဟိုးတုန္းက ဒုကၡ.. အခုေတာ့ဟာသ

ေႂကြးရွင္ ေၾကာင္မ်ိဳးက စီပံုးမွာ တေညာင္ေညာင္ ေအာ္လွၿပီ… ။ ၾကာရင္ေၾကာင္ကိုက္ခံရေတာ့မယ္…။ ေတာ္ၾကာ စိ္တ္ဆိုးၿပီး ေနာက္မေရးခိုင္းေတာ့ရင္ ဒုကၡ…။ အဲဒီေခါင္းစဥ္အတြက္ ေရးစရာ အေၾကာင္းက Feeling 28 မွာ ေရးၿပီးသားျဖစ္ေနတယ္…။ အေၾကာင္းအရာအသစ္ ရွာမရဘူး ျဖစ္ေနတယ္…။ ဒုကၡ မၾကံဳဖူးလို ့ မဟုတ္ပါဘူး…။ ၾကံဳဖူးတဲ့ ဒုကၡက ဟာသမျဖစ္တဲ့ ဒုကၡေတြ ျဖစ္ေနတယ္..။ ျပန္ေတြးမိတဲ့ အခိ်န္တိုင္း နာက်င္ေနရတဲ့ ဒုကၡမ်ိဳးပဲ ပိုင္ဆိုင္ပါတယ္…။  ဒါေၾကာင့္ အေဟာင္းေလးကို  ( ဆားခ်က္တယ္ပဲ ဆိုဆို… ) ျပန္ကူးေပးလိုက္ပါတယ္…။

အဲဒီေန့က သတို့သမီးေလး သိပ္လွေနတာေပါ့( ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထင္တာ )..။ ျမန္မာသတို့သမီး ၀တ္စံုေလးနဲ့ မင္းသမီးေလးလို ၀တ္ထားတာေလ…။

၀တ္စံု၀တ္ျပီးသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ အရမ္းစိတ္လႈပ္ရွားလာျပီး Rest room ခဏ၀င္မယ္ဆိုျပီး ၀င္လိုက္ပါတယ္…။

ေရခ်ိဳးခန္းထဲေရာက္ေတာ့ လက္ထဲက tissue ေလး ျပဳတ္က်သြားလို့ ကုန္းေကာက္လိုက္တယ္…။

အဲဒီမွာ သြားေရာ..က်ပ္ေနေအာင္ခ်ဳပ္ထားတဲ့ အက်ီၤက လက္ေမာင္းခ်ဳပ္ရိုးေတြ ျပဳတ္ကုန္ေရာ…။

ငိုမဲ့မဲ့ နဲ့ ေရခ်ိဳးခန္းထဲက ျပန္ထြက္လာတဲ့ သတို့သမီးကိုၾကည့္ျပီး အားလံုးလန့္သြားပါတယ္…။

အပ္ခ်ည္အ၀ါရွာျပီး ၀တ္ထားတဲ့ အက်ီၤမွာ လက္နဲ့ ကိုယ္ထည္ျပန္တြဲေပးေနေတာ့ အပ္စူးမွာလည္းေၾကာက္…

ေတာင္ရွည္..ေခါင္းေပါင္းနဲ့ သတို့သားကလည္း ျပီးေသးဘူးလား… အခ်ိန္နီးေနျပီ ဆိုျပီး အေပါက္၀မွာ ရစ္သီရစ္သီလာလုပ္ေနေတာ့ ေဇာေခၽြးေတြ ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္က်လာပါတယ္…။

မိတ္ကပ္မာမီကေတာ့ ေခၽြးျပန္ေနတဲ့ မ်က္နွာကို မိတ္ကပ္လိုက္ဖို့ရင္း သမီးေလး.. စိတ္ေလွ်ာ့ထား… ဘာမွ မျဖစ္ဘူး..ေအးေအးေဆးေဆးပဲ… လွလွေလးျပံဳးေန လို့ေျပာပါတယ္…။

သူတို့ျပင္ဆင္တာျပီးတာနဲ့ စိတ္ျမန္တဲ့ သတို့သမီးဟာ ထိုင္မသိမ္းကို မျပီး မိတ္ကပ္ခန္းအျပင္ဘက္ကို ဇိုးဇိုးဇတ္ဇတ္နဲ့ ထြက္လိုက္ပါတယ္…။

ပြဲထြက္ဖို့ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ေနျပီမို့ စတိုင္လ္နဲ့ မေလွ်ာက္နိုင္ေတာ့ပါဘူး…။

မိတ္ကပ္မာမီတစ္ေယာက္က ဟဲ့..သတို့သမီး..ျဖည္းျဖည္း ..စိတ္ေလွ်ာ့….နဲ့ ေအာ္ရွာပါတယ္…။

သတို့သားနဲ့ လက္ခ်င္းခ်ိတ္လိုက္မွပဲ သူတို့သမီး ဣေျႏၵရသြားပါတယ္…။

ခန္းမထဲကို ၀င္ဖို့ ေလွကားကဆင္းလာပါတယ္…။

ဗီြဒီယိုရိုက္တဲ့သူက ေအာ္တယ္… စကားေလးေျပာျပီး ဆင္းလာပါ..အသက္၀င္ေအာင္လို့ပါ တဲ့…

သူကငဲ့ၾကည့္ျပီး..

ေပ်ာ္လား..

အင္း…အဟင္း…ဟိုေလ …. စူးေနတယ္

ဟင္..ဘာလဲ…ဘာစူးတာလဲ…

ျပံဳးျပံဳးေလး ခင္ဗ်ာ တဲ့ ( ဓါတ္ပံုဆရာက ေအာ္ေနတယ္)

ဟိုေလ.. ထိုင္မသိမ္းမွာ ထိုးထားတဲ့ ပင္အပ္..ပင္အပ္ေတြက ေျခလွမ္း လွမ္းလိုက္တိုင္း စူးေနလို့…

.ဟင္… ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ

ဘယ္လိုမွ လုပ္လို့မရေတာ့ဘူးေလ…

အသာေလးထိန္းေလွ်ာက္ေနာ္…မဲ့ရင္ ဓါတ္ပံုထဲမွာ မလွဘဲေနမွာေနာ္… သည္းခံလိုက္ေနာ္ …တဲ့…။

အေခြထဲမွာ အသံမပါလို့သာ ေတာ္ေတာ့တာေပါ့…။

လွခ်င္ပါတယ္ဆိုမွ အဲဒီေန့က ……။

ေအာ္ ….. မဂၤလာေဆာင္တယ္ဆိုတာ ထင္သေလာက္မလြယ္ပါလားေနာ္…။

အဲဒီတုန္းက က်ပ္ထုပ္ေနတဲ့ သတို ့သမီး ၀တ္စံုေအာက္မွာ အသက္ရွဴလိုက္ရင္ ခ်ဳပ္ရိုးေတြ ျပဳတ္ထြက္ကုန္မလားလို ့ ေတြးပူၿပီး အသက္ေတာင္ ရဲရဲ မရွဴရဲခဲ့တဲ့ ဒုကၡ…၊ ပင္အပ္စူးလို ့ လမ္းေလွ်ာက္ရခက္တဲ့ ဒုကၡ..၊ အခါေတာ္… ဆိုတဲ့ သီခ်င္းသံၾကားေတာ့ ငိုခ်င္သလိုလို… ဗိုက္နာသလိုလို…ျဖစ္လာတဲ့ဒုကၡ၊  ၿပံဳးလိုက္တိုင္း တဆတ္ဆတ္တုန္ေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေတြကို ခက္ခက္ခဲခဲ ထိန္းခ်ဳပ္ခဲ့ရတဲ့ ဒုကၡ… အဲဒီဒုကၡေတြက အခုက်ေတာ့ ဟာသ … လြမ္းရတဲ့ဟာသ …။ ။

မွတ္ခ်က္။ ။ မဂၤလာေဆာင္တာမ်ား. အဲသေလာက္ေတာင္္ စိတ္လႈပ္ရွားရသလားလို ့ လာမေျပာနဲ ့…။ အေျဖရိွၿပီးသား… သမီးမွ မေဆာင္ဘူးတာ……….လို ့….။ 😛