ေလးမရဲ့ ရိုက္ခ်က္

 

ၿခံထဲက စ + ဆံုး  မွာ ပံုေတြတင္ေပးမယ္လို ့ အာလူးဖုတ္ၿပီးသကာလ အားကုန္ေနတဲ့ ကင္မရာေလးအားသြင္းၿပီး ႀကိဳးစားပမ္းစားရိုက္ခဲ့ပါတယ္…။

ရိုက္ေနက်မဟုတ္ဘဲ အရိုက္ခံေနက်ဆိုေတာ့ ( ဓါတ္ပံုေျပာတာေနာ္ ) ကင္မရာ ရႈေထာင့္ေလးေတြက သိပ္ေတာ့ေနရာမက်… ။

ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာက သဘာ၀ အတိုင္းပဲ.. crop လုပ္ရံုက လြဲၿပီး ဘာမွ ျပင္မထားတဲ့ သစ္ပင္ပန္းပင္ေတြရဲ့ သဘာ၀အလွ…။

ကိုယ္တိုင္ရိုက္ထားတဲ့ ပံုေလးေတြလဲ ရိွေနၿပီဆိုေတာ့ မပန္ဒိုရာလို ဘန္နာေလး ေျပာင္းရင္ေကာင္းမလားမသိဘူး..။ ။ 🙂

ျခံထဲက.. ( ဆံုး)

……………………………………….. မ်ိဳးႏြယ္ရဲ့ ဓေလ့ထံုးစံကို ေစာင့္ထိန္းရမွာ မ်ိဳးဆက္ရဲ့ တာ၀န္ပဲ…။

မပိေတာက္ ရယ္… ခင္ဗ်ား စကားၾကားရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ၀မ္းနည္းမိတယ္…။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီနွစ္ … မ်ိဳးဆက္ တာ၀န္ မေက်နိုင္ခဲ့ဘူး..။ ကၽြန္ေတာ္ အသီးမသီးနိုင္ခဲ့ဘူး..။

ဒါကေတာ့ .. မင္းမွာ အျပစ္မရိွပါဘူး.. ေမာင္သရက္ ရယ္…။ မင္းအသီးေတြ ေ၀ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ နာဂစ္မိသြားတာကိုး…။ မင္းအပင္နာသြားၿပီေလ…။ မင္းေတာ္ေတာ္ ထိခိုက္ပ်က္စီးသြားတာကိုး…။ နာဂစ္မုန္တိုင္းက မင္းကိုယ္ေပၚက အသီးေတြကို တဖုန္းဖုန္းေႃခြခ်ေနတာကို ရင္နာနာနဲ ့ လက္ပိုက္ၾကည့္ခဲ့ရတာ ငါတို  ့အားလံုး အသိပဲေလ…။ အဲဒီအတြက္ အိမ္ႀကီးရွင္မကလည္း မင္းကို အျပစ္မတင္ပါဘူးကြယ္…။

အဲလိုသာအျပစ္တင္ခံရရင္ တစ္ခါမွ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ မသီးဖူးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ မာလကာ .. ဒီျခံထဲမွာ ဘယ္ရပ္တည္နိုင္မလဲ… ကၽြန္ေတာ္ဆို တစ္ခါလားပဲ အသီးသီးဖူးတယ္..။ အဲဒါေတာင္ ပိစိေညွာက္ေတာက္ မေလာက္ေလးမေလာက္စား အသီးေလးေတြ…။ ဒါေပမယ့္ အိမ္ႀကီးရွင္မက ကၽြန္ေတာ့ကို အျပစ္မတင္ဘဲ ဒီျခံထဲမွာ ေနခြင့္ေပးထားေသးတာပဲေလ…။

ဒါကေတာ့ အိမ္ေရွ ့ တမာ… အိမ္ေနာက္ မာလကာ လို ့ အယူရိွတဲ့ အိမ္ႀကီးရွင္မက ခင္ဗ်ားကို ဘယ္ေတာ့မွ နုတ္ပစ္မွာ မဟုတ္ဘူး…။ ကိုသေဘၤာ ကို နုတ္ပစ္တာ မေတြ ့ဘူးလား…။ အသီးမသီးတဲ့ အပင္ဆိုၿပီး ရွင္းထုတ္ပစ္တာ မေတြ ့ဘူးလား…။

အင္း… အိမ္ႀကီးရွင္မက စိတၱဇ ရိွတာကိုး…။

… အသီးမသီးေပမယ့္ အိမ္ေရွ ့မွာ ေနရာရတဲ့ သူေတြေတာ့ ရိွသားဗ် … ။ ကြမ္းနီ တို ့ ညီအစ္ကိုေတြဆို အိမ္ အ၀င္၀မွာ မိန္ ့မိန္ ့ႀကီး…။ အင္း… တန္း၀င္တဲ့ အပင္ေတြ.. ဂရိတ္ျမင့္တဲ့ အပင္ေတြဆိုေတာ့လည္း သီးတာ မသီးတာ စဥ္းစားစရာ မလိုဘူးေပါ့ေလ…။

ဒီလိုမေျပာပါနဲ ့ ကိုသရက္ ရာ …။ အိမ္ႀကီးရွင္မမွာ ဒီလို ဂုဏ္မက္တဲ့ သေဘာ… အေပၚယံၾကည့္တဲ့ သေဘာ မရိွပါဘူး…။ အပင္အမ်ိဳးအစား.. အကိုင္းအခက္နဲ ့ ကိုယ္ေနဟန္ထား… သဘာ၀ အေနအထားနဲ ့ အပင္လိုအပ္ခ်က္… ျမင္ကြင္းေျပျပစ္မႈေတြ ေပၚမွာပဲ အေျခခံၿပီး က်ဳပ္တို ့ကို ေနရာခ်ထားတာပါ….။

အင္း.. ဟုတ္ပါတယ္ေလ… ဒါေၾကာင့္… က်ဴးဘား အုပ္စုရဲ့ ကလန္ကလားႃမွင့္တက္လာတာကို အားေလွ်ာ့ဖို ့ ဆိုၿပီး… တေန ့ကပဲ ႀကိမ္ထန္း ညီအစ္ကိုတစ္ေတြ ေခၚသြင္းလာေသးတယ္…။

ဟဲ့.. ဒါနဲ ့.. နင္တို ့ သိလိုက္လား… ဟို အပ်ိဳႀကီး ပိန္း အုပ္စုထဲက… မျဖဴေလ… ၾကိမ္ထန္း အငယ္စားေလးနဲ ့ တြဲခုတ္သြားတာေလ…. ေတြ ့လိုက္လား… အိမ္ႀကီးရွင္မက စပ္ေပးလိုက္တာ…။ ဧည့္ခန္းမွာ တြဲထိုင္ေနၾကေလရဲ့…။

အဲဒီ မပိန္း တို ့ကေတာ့ဗ်ာ… တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ကို တြဲေနေတာ့တာပါပဲ .. အပ်ိဳႀကီးေတြဆိုေတာ့လည္း ဘယ္သူနဲ ့ တြဲသြား.. တြဲသြား.. ၾကည့္ေကာင္းေနတာပဲဗ်ိဳ ့…။ ငါးရိုး နဲ ့တြဲလိုက္… ေက်ာက္ခက္ နဲ ့တြဲလိုက္… ေဟာ… အခုေနာက္ဆံုးေရာက္တဲ့ ႀကိမ္ထန္း ရဲ့ ေအာက္လက္ နုနုေလးေတာင္ မခ်န္ဘူးဗ်ဳိး…။

သူမ်ားေတြနဲ့ တြဲေပမယ့္ သူတို ့ကို အၿမဲေစာင့္ေရွာက္ေပးေနတဲ့ နံေဘးက အရြက္စိမ္းေတြက်ေတာ့ အေရးမလုပ္ဘူးဗ်ေနာ္…။

ေအးေလ… သူတို ့ေျပာတာေတာ့ ရြာႏြားက ရြာနားျမက္မစားဘူးတဲ့… ငါ့အထင္ေတာ့ အနီးမႈန္ေနၾကတာျဖစ္မယ္….။ ဒီလိုေခ်းမ်ားေနလို ့လည္း အႃမဲတမ္း ေငါင္စင္းစင္း တပြင့္တည္း ျဖစ္ေနၾက တာေပါ့…။

ဒီမယ္… ဒီမယ္… ကိုသရက္တို ့ …မာလကာတို ့…. ကၽြန္ေတာ္ ႀကိမ္ထန္း က ျခံထဲကို ေနာက္ဆံုးမွ ေရာက္လို ့.. တစ္ခုေလာက္ေမးခ်င္တယ္ဗ်ာ….။  ျခံထဲက မိန္းမေခ်ာေတြထဲမွာ ဘယ္သူ အလွဆံုးလဲ…။

က်ဳပ္မ်က္စိထဲမေတာ့  တစ္ခံလံုးမွာ အတင့္တယ္ဆံုးကေတာ့ အင္တံုထဲက ခရမ္းေရာင္ၾကာပန္းေလး ပဲဗ်…။ မိန္းကေလးပီပီသသ အရွက္တရားေလးလည္းရိွတယ္…။ ေမွာင္လာရင္ပုန္းေနၿပီး  ေနထိမွ အသာအယာပြင့္အာလာပံုေလးက ဘယ္ေလာက္ ဣေႁႏၵ ရ လိုက္သလဲ…။

ေရျမင့္လို ့ ၾကာတင့္တာပါဗ်ာ…။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္က မနွင္းဆီ က အလွဆံုးလားလို ့…။ ဆူးေတြနဲ ့လွေနတဲ့ မနွင္းဆီက အရိုင္းေပၚအယဥ္ဆင့္ေနတာဗ်..။ ခၽြန္ျမတဲ့ဆူးနဲ ့ သိမ္ေမြ ့တဲ့ အလွ ဆန္ ့က်င္ဘက္နွစ္ခုကို တြဲျမင္ရတာကိုက စိတ္လႈပ္ရွားစရာျဖစ္ေနတာ …။

ဒီျခံထဲက အလွဆံုးပန္းက အိမ္ႀကီးရွင္မရဲ့ အခ်စ္ဆံုးပန္း… သနပ္ခါးပန္း… မဟုတ္ဘူးလား.. ယဥ္ယဥ္ေလးနဲ့လွ.. သင္းသင္းေလးနဲ ့ေမႊး… လက္တစ္ကမ္းက လူကို ေမႊးေစတဲ့ ပန္းေလးေလ….

မဟုတ္ဘူး… မသစ္ခြ က အလွဆံုး…။

ဟား..ဟား.. မညေမႊး .. ခင္ဗ်ားက အေကာင္ေသးေတာ့ အေကာင္ႀကီးတဲ့ မသစ္ခြကို သေဘာက်တာ မဆန္းပါဘူးေလ…။

တကယ္ေတာ့ လူသားမိန္းမေတြမွာ အလွကိုယ္စီရိွၾကသလို….         ပန္းေတြ.. အပင္ေတြမွာလည္း .. ခ်စ္စရာ… စြဲမက္စရာ.. တန္ဖိုးထားစရာ… အလွတရားေတြ ကိုယ္စီရိွၾကပါတယ္ကြယ္….။ အဲဒီလိုပဲ… အားနည္းခ်က္… ခ်ိဳ ့ယြင္းခ်က္လည္း ကိုယ္စီပို္င္ဆိုင္ထားၾကတယ္…။ ကိုယ့္တာ၀န္ကိုယ္ေက်ပြန္ေအာင္ တတ္နိုင္သမွ် ထမ္းေဆာင္ၿပီး… သူတပါးကို ရန္မရွာဘဲ… အဆိပ္မေပးဘဲေနနိုင္ရင္… အလွဆံုး… အဖိုးအတန္ဆံုးပန္း… အပင္.. အျဖစ္နဲ ့ ကမာၻႀကီးေပၚမွာ စိတ္သန္ ့သန္ ့နဲ ့ ေနထိုင္သြားနိုင္မယ္ဆိုတာ ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္ထားၾကကြဲ ့…။ ။     

 ျခံထဲက … ( စ )

မွတ္ခ်က္။ ။ အဆင္ေျပတဲ့ တစ္ေန ့ ဓါတ္ပံုေတြ တင္ေပးပါမယ္…။

ျခံထဲက …

 ဒီေျမ နဲ ့ဒီျခံကို ကၽြန္မတို ့ရဲ့ အိမ္… ကၽြန္မတို ့ရဲ့ေနရပ္… ကၽြန္မတို ့ ေခါင္းခ်မယ့္ေနရာလို ့ ကၽြန္မတို ့ အားလံုးက သတ္မွတ္ထားၾကတယ္…။ ကၽြန္မတို ့ထဲမွာ ဒီျခံမွာေမြးတဲ့ ငယ္ေမြးျခံေပါက္ေတြရိွေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္နည္းပါတယ္…။ အမ်ားစုကေတာ့ အိမ္ႀကီးရွင္မက တစ္ေနရာရာကေန သယ္ယူလာတဲ့ သူေတြျဖစ္ပါတယ္…။ ကၽြန္မကေတာ့ ဒီျခံမွာ အစြာဆံုး.. အနံ ့အျပင္းဆံုး ညေမႊးပန္း ျဖစ္ပါတယ္…။ ကၽြန္မရဲ့ အရိုးအဆစ္ေတြက မၾကီးလြန္း မငယ္လြန္းတဲ့ အေနေတာ္ အရြယ္အစားမွာ ရိွၿပီး အံုနဲ ့က်င္းနဲ ့ ရိွေနတဲ့အျပင္ ကၽြန္မရဲ့ ရနံ ့ထုတ္နိုင္စြမ္းကို ယွဥ္နိုင္တဲ့သူ ဒီျခံထဲမွာ တစ္ပင္မွ မရိွတဲ့အတြက္ ကၽြန္မကအေရာက္ေနာက္က်ေပမယ့္ စြာေတးပန္း ေနရာရခဲ့တယ္…။ ဒါတင္ဘယ္ကမလဲ… အိမ္ႀကီးရွင္မက ဟိုတေလာက ကၽြန္မနားခဏခဏလာၿပီး ကၽြန္မကို တသသၾကည့္တယ္ေလ…။ ညေမႊးပန္းရဲ့ရနံ ့ကို ေန ့ဘက္မွာ သတိမထားမိတာ တျခားအာရံုေတြေၾကာင့္လို ့ ေရးထားတာဖတ္ရလို ့… ဟုတ္မဟုတ္ အတည္ျပဳခ်င္လို ့ ဆိုၿပီး ကၽြန္မနားကို ခဏခဏလာတယ္…။ မ်က္စိကိုမွိတ္… တျခားအာရံုေတြ ေဖ်ာက္.. ကၽြန္မနားကပ္ၿပီး အားပါးတရ အန့ံခံရွာတယ္…။ ကၽြန္မက သူ ့ကို က်ီစားတဲ့ အေနနဲ ့ အနံ ့ကိုေလွ်ာ့ထားလိုက္ေတာ့ ဇေ၀ဇ၀ါနဲ ့ မခူးစဖူး ဇာတ္ခနဲ ကၽြန္မရဲ့ အပြင့္တခ်ိဳ ့ကို ခူးၿပီး ေသခ်ာေမႊးၾကည့္္ျပန္ပါတယ္…။ အဲဒီလိုနဲ ့ ကၽြန္မနားကို အိမ္ႀကီးရွင္မက ေန ့ဘက္လာကပ္လိုက္… ညဘက္လာကပ္လိုက္နဲ ့… ေန ့နဲ ့ည ထုတ္လႊတ္တဲ ့ အနံ ့ပမာဏ တူမတူ သုေတသန ျပဳေနလိုက္တာ… သူ ့အတြက္ေတာ့ မသိဘူး… ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ေတာ္ေတ္ာအျမတ္ထြက္လိုက္ပါတယ္…။ အိမ္ႀကီးရွင္မ အင္မတန္စိတ္၀င္စားတာ ခံရတဲ့ ပန္းအျဖစ္ အျခားအပင္ေတြက ကၽြန္မကို ေလးစားအားက်ၾကတယ္…။

ကၽြန္မရဲ့ အပင္ေျခရင္းမွာေတာ့ ညီမငယ္ေထြး စံပယ္ရံုေလး က ေနရာခ်ထားခံရပါတယ္…။ သူေလးက ရံုေလးနဲ ့ရိွေနေပမယ့္… အားငယ္တတ္သူေလး ျဖစ္ပါတယ္…။ ၾကံဖန္ေတြးေတာ အားငယ္တတ္သူေလး ျဖစ္သည့္အားေလ်ာ္စြာ

မညေမႊးရယ္… ညီမတို ့ကို အိမ္ႀကီးရွင္မက ခုလို အိမ္နဲ ့ အေ၀းဆံုး ျခံေထာင့္မွာ ပို ့ထားတာ မုန္းလို ့မ်ားလားဟင္…”

“ေအာ္… စပယ္မရယ္… အားငယ္တတ္ရန္ေကာ…။ သူ ့အိပ္ခန္း ျပတင္းေပါက္ကို လွပ္ၿပီး ေဖြးေဖြးလႈပ္ေနတဲ့ ညည္းကို ၿပံဳးၿပံဳးျပတာ ဘယ္သူမ်ားလဲ…။ အိမ္ႀကီးရွင္မပဲ မဟုတ္လား…။ အိပ္ယာနိုးတဲ့ အခ်ိန္မွာ… ညည္းကိုျမင္ရတာ စိတ္ၾကည္နူးတယ္လို ့ အိမ္ႀကီးရွင္မက ေျပာခဲ့သားပဲေလ…။”

“ဒါေပမယ့္ မညေမႊးရယ္… ကိုကြမ္းပႊားတို ့ကိုလည္း အိပ္ခန္းျပတင္းက အတိုင္းသားျမင္ေနရသားပဲ… သူတို ့က်ေတာ့ အိမ္နဲ ့အနီးေလးရယ္…။”

“စပယ္မရယ္… ညည္းတို ့ ငါတို ့က ကြမ္းပႊားတုိ ့နဲ ့ တူမလား… ။ ငါတို ့က အပြင့္ေတြေ၀ေနေအာင္ပြင့္ ၿပီး တစ္ျခံလံုး သင္းေနေအာင္ ေမႊးၾကရတဲ့သူေတြေလ…။ ေလတိုက္ခံရမွ ျဖစ္မွာေပါ့…။ ေလတိုက္ခံရဖို ့က ေလတိုက္တဲ့ အရပ္.. အကာမရိွတဲ့ အရပ္မွာ ေနမွေပါ့… ဘာလဲ.. ညည္းက ေဒၚႀကီၤးပိေတာက္နားမွာ ေနခ်င္လို ့လား..။ အဲဒီအဖြားႀကီး ေလာင္းရိပ္မိၿပီး ညည္းအပြင့္မပြင့္နိုင္မွ အိမ္ႀကီးရွင္မက ညည္းကို နုတ္ၿပီး အေ၀းဆံုးပို ့ပစ္မွာ ….။”

“ မိညေမႊး.. ညည္း.. ငါ့ကို အဖြားႀကီးလို ့ ေျပာျပန္ၿပီလား… ငါက ဒီျခံမွာ အသက္အႀကီးဆံုး… အရင္ဆံုးရိွေနခဲ့တဲ့သူ… အပင္အားလံုးထက္ စီနီယာက်တယ္… ညည္းေလးေလးစားစား ဆက္ဆံသင့္တယ္…။

 

“ဟုတ္ကဲ့ပါ.. စီနီယာ မမရယ္… ညေမႊး.. ေနာက္ဆို အဖြားႀကီး လို ့ မေခၚေတာ့ပါဘူး..

ရြဲ ့မေနပါနဲ ့ မိညေမႊးရယ္…။ ေအးေလ.. ငါက ညည္းေျပာသလို … အဖြားႀကီးပဲ ထားပါေတာ့… ဒါေပမယ့္ အသက္ႀကီးေပမယ့္ မပ်က္စီးေသးဘူးေနာ.. တန္ခူးလေရာက္တိုင္း ပြင့္နိုင္တုန္း.. ပြင့္ေနတုန္း…။

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတို ့လို ရာသီတိုင္းေတာ့ မပြင့္နိုင္ဘူးေလ

ဒါေတာ့ ညည္းဗဟုသုတ ေခါင္းပါးလြန္းရာက်တယ္… ငါတို ့ပိေတာက္မ်ိဳးႏြယ္ဆိုတာ ရာသီတိုင္းမပြင့္ရဘူး… အခ်ိန္နဲ ့ အခါနဲ ့ ပြင့္ရတယ္…။ မ်ိဳးႏြယ္ရဲ့ ဓေလ့ထံုးစံကို ေစာင့္ထိန္းရမွာ မ်ိဳးဆက္ရဲ့ တာ၀န္ပဲ …။

ဆက္ပါဦးမည္။

မွတ္ခ်က္။ ။ ဘာႀကီးလဲလို ့ ေတြးမေနပါနဲ ့..  အပင္ေတြ အေၾကာင္းပါ။

ခေရပန္းေျပာေသာ ခေရပန္းအေတြး

ပန္းခေရ

ႏြမ္းေၾကြမွာ

ကၽြန္ေတာ္ စိုးတာေၾကာင့္

မခူးရက္

ဖူးလ်က္သာေနပါ ခေရ….

ပင္ထက္မွာ ေ၀

ပန္းခေရ

မေၾကြနိုင္ေရာ့လား….

ေျခြလို့ ေၾကြေၾကြ…

ေ၀လို့ေနေန

ပန္းဆိုတာ

ႏြမ္းေၾကြမွာ

သဘာ၀ပါပဲ….

မယ့္သခင္

ဆြတ္လို့သာ ညြတ္ရရင္ျဖင့္

မယ့္အရွင္

ေျခြလို့သာ ေၾကြရရင္ျဖင့္

အျပစ္မဆိုပါ

နွစ္လိုစြာ ဂုဏ္တင့္တယ္ေလး

ခေရ့ အေတြး…။ ။

ေနာက္ဆက္တြဲ။ ။ တခ်ိဳ့မိန္းမေတြက သနပ္ခါးပန္းနဲ့တူသလို တခ်ိဳ ့ေတြက်ေတာ့ ခေရပန္းလိုေတြးၾကျပန္ေရာ…။

မွတ္ခ်က္ ။ ။ ခေရကိုခူးလို့မရ..အပင္လႈပ္ျပီးခါခ်ရ..ေျမေပၚေရာက္မွ ေကာက္ယူရပါတယ္…။

သနပ္ခါးပန္းေျပာတဲ့ “ သနပ္ခါးပန္း”

ကၽြန္မ နာမည္ ….. သနပ္ခါးပန္း” လို ့ေခၚပါတယ္…..။ကၽြန္မရဲ့ အသားက ….. ၀ါ၀ါ၀င္း၀င္းေလးပါ…..။

ကၽြန္မ…..အစိမ္းေရာင္ အသိုက္အျမံဳမွာေနပါတယ္….. ။

အစိမ္းေရာင္ နန္းေတာ္ရဲ့ ေလသာျပတင္းကေန အ၀ါေရာင္ မင္းသမီးေလး ကၽြန္မ…. မ်က္နွာျပလိုက္တဲ့ အခါ….. တေလာကလံုးကလူေတြ ေငးေမာၾကည့္ၾကပါတယ္….။ ကၽြန္မကို ျမင္ရတဲ့ အခါ သူတို ့ ၾကည္နူးသြားတတ္ပါတယ္……။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မက မလွပါဘူး….. တပြင့္တည္းဆိုရင္ ကၽြန္မက အက်ည္းတန္ပါတယ္…… မနွင္းဆီတို ့…..မသစ္ခြ တို ့လို မတင့္တယ္ပါဘူး……။ ကၽြန္မရဲ့ ညီမေတြနဲ ့ ၀န္း ရံထားလို ့သာ ကၽြန္မမွာ အလွရိွတာပါ…..။

မင္းသမီးေလးလို ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တင္စားထားေပမယ့္ ကၽြန္မက ေတာ္၀င္ပန္း မဟုတ္ပါဘူး…..(ပန္းတိုင္းဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မင္းသမီး လို ့စိတ္ကူးယဥ္ မိတာ ျပစ္မႈ မေျမာက္ေလာက္ဘူး ထင္ပါရဲ့……) ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားတဲ့ ပြဲလမ္းသဘင္ေတြမွာ ကၽြန္မ ေနရာ မရပါဘူး…..။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မလဲ ပန္းပါဘဲ…..။ ပန္းဆိုေတာ့ ေျခြသူ…. ပန္သူ… ရိွတာေပါ့ေလ….။

ကၽြန္မ အနားကျဖတ္သြားတဲ့ လူတိုင္းက မ်က္လံုးမိွတ္ျပီး ခပ္လွမ္းလွမ္းကေန တအားေမႊးၾကဴသြားၾကတယ္….။ ကၽြန္မရဲ့ ရနံံ ့က ေမႊးလွသည္ေလ….။ ခ်စ္စဖြယ္ရနံ ့သင္းသင္းေလးကို ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရတာကိုက ကၽြန္မအတြက္ ဘုရားေပးတဲ့ “ဆု” ပါ….။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ စြဲမက္တဲ့ အနံ ့….. နွစ္သက္တဲ့ အနံ ့ျဖစ္ေနတာ ကၽြန္မအတြက္ ကံေကာင္းျခင္းပါ……။

ကၽြန္မ ေတာ္၀င္ပန္းမျဖစ္တာ ၀မ္းမနည္းပါဘူး…. အက်ည္းတန္တာကိုလဲ မသိမ္ငယ္ပါဘူး….. အေဖာ္ေတြရိွမွ တင့္တယ္ရတာကိုလဲ အားမငယ္ပါဘူး…..။ ကၽြန္မ ေၾကကြဲ ရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းက တစ္ခုတည္း……တစ္ခုတည္းပါပဲ…..။ အဲဒီတခုက ကၽြန္မကိုေတာ္ေတာ္၀မ္းနည္းေစတယ္…..။ အဲဒီတစ္ခုေၾကာင့္ ကၽြန္မ အသည္းေတြ နာလွတယ္……။ အဲဒါက………………………………………………………………

ရွင္တို ့ၾကားဖူးမွာပါ…. သနပ္ခါးပန္းက ပန္သူမေမႊးဘူး….. လက္တကမ္းကလူ ေမႊးတယ္ ” ဆိုတာေလ…..။ ကၽြန္မကို ခ်စ္လွခ်ည္ရဲ့…. ျမတ္နိူးလွခ်ည္ရဲ့ ဆိုျပီး ပန္ဆင္ထားတဲ့သူက ကၽြန္မရဲ့ေမႊးရနံ ့ကိုမရဘူး…. ကၽြန္မရဲ့ တန္ဖိုးကို မသိရွာဘူး…..။ သိေပမယ့္ ဒါဟာတန္ဖိုးလို ့ မယူဆတာလဲ ျဖစ္နိုင္ပါတယ္…..။ အေ၀းကလူ…. နံေဘးကလူ…. လက္တကမ္းကလူေတြကေတာ့ ကၽြန္မက ရနံ ့ေမႊးတဲ့ ပန္းကေလးတဲ့…….။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါေလ…. ကၽြန္မက ပန္းပဲ…. အျမတ္တနိုးနဲ ့ ပန္ဆင္ခံရတာကိုက ေက်နပ္စရာပါ…..။ တန္ဖိုး ဘယ္ေလာက္သတ္မွတ္လဲ….. ဘယ္လိုသတ္မွတ္လဲ ဆိုတာ အေရးမၾကီးပါဘူး….. ကၽြန္မက ေရာင္းကုန္ပစၥည္းတစ္ခုမွမဟုတ္ဘဲ…….။ ကၽြန္မက “သနပ္ခါးပန္း” ေလ…..။ ။

ေနာက္ဆက္တြဲ ။ ။ မိန္းမေတြဟာ သနပ္ခါးပန္းနဲ ့တူပါတယ္….။ ဂုဏ္သိကၡာ….၊ ကိုယ္က်င့္တရား…. ဆိုတဲ့ အေဖာ္ေတြ ၀န္းရံထားမွတင့္တယ္ပါတယ္……။ ပိုင္ဆိုင္သူက တန္ဖိုးမသိဘဲ…. ေဘးလူ နွစ္သက္တဲ့ တန္ဖိုးေတြလဲ ရိွေနတတ္ပါတယ္….။

၀န္ခံခ်က္ ။ ။ လျပည့္ေန ့က “ေလးမ” စိုက္ထားတဲ့ သနပ္ခါးပင္က ပန္းေတြပြင့္ေတာ့ ဓါတ္ပံုရိုက္ထားမိျပီး သူ ့အေၾကာင္းေရးမယ္လို ့ စိတ္ကူးထားခဲ့တယ္…..။ အပ်င္းထူေနတာနဲ ့ မေရးျဖစ္ခဲ့ဘူး….။ ဒီေန ့ မအိမ့္ခ်မ္းေျမ့ရဲ့ “တန္ဖိုး” ဆိုတဲ့ post ေလးကိုဖတ္ျပီး comment မွာ အာေခ်ာင္ခဲ့မိလို ့ ေလးမရဲ့ လက္ေခ်ာင္းေတြ keyboard ေပၚမွာ အသက္၀င္လာျပီး ဒီ postကိုေရးျဖစ္ပါတယ္…..။