Feeling 28

Feeling 28 ( 1 )

အကယ္ဒမီ စိုးျမတ္သူဇာက ၃၅ နွစ္ေျမာက္ ေမြးေန့ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ခံစားမႈ ၃၅ ဆိုတဲ့ စာအုပ္ထုတ္ေ၀ခဲ့တယ္…။ ေလးမကလည္း ေခတဲ့သူမွမဟုတ္ဘဲ … အကယ္ဒမီ ၁၅ ထပ္ကြမ္းေလ ( ေမာင္မ်ိဳးေပးတာ)….။ ဒီေတာ့ ေရးမွာေပါ့… လာျပီ..ခံစားမႈ ၂၈…။

လူတိုင္းမွာ သူတို့ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ရက္စြဲေတြ … သကၠရာဇ္ေတြ ကိုယ္စီရိွၾကပါတယ္…။

အဲဒီရက္စြဲေတြထဲမွာ ေရးမခ်ထားေပမယ့္ သတိရစရာေတြ..၀မ္းနည္းစရာေတြ …ေပ်ာ္စရာေတြ… ေမ့သြားတာေတြ… မွတ္မိေနတာေတြ အမ်ားၾကီးပါပဲ …။

ေလးမရဲ့ ၂၇ နွစ္တာျဖတ္သန္းလာတဲ့ လမ္းေဟာင္းေလးကို ျပန္ငဲ့ၾကည့္ရင္း မွတ္မွတ္ရရ မွတ္တမ္းေလးတစ္ခု ေရးထားခ်င္လာတယ္…။

၀န္ခံစရာတစ္ခုက ဒီမွတ္တမ္းထဲမွာ ကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ့ … ေသာကေတြ … မ်က္ရည္ေတြကို ခ်န္လွပ္ထားခဲ့ပါတယ္….။

၁၉၈၀ … ဇန္န၀ါရီလရဲ့ ေန့တစ္ေန့မွာ ေလးမ လူ့ေလာကထဲ ေရာက္လာပါတယ္…။

သမီးတစ္ေယာက္ရိွျပီးသားမို့ သားေယာက်္ားေလး လိုခ်င္ေနတဲ့ ေမေမက ဘာေလးလဲဆရာမ… မိန္းကေလး..လို့လဲေျဖေရာ… ဟင္…ဆိုျပီး ဟိုဘက္လွည့္သြားခဲ့မိတယ္လို့ ေမေမက အျမဲေျပာပါတယ္…။

အဲလိုေျပာခဲ့ေပမယ့္ ေမေမက ေလးမကို သိပ္္ခ်စ္ပါတယ္…။

ေလးမ ၁၆နွစ္အထိ အေမမပါတဲ့ ခရီးဆိုလို့ တစ္ခါပဲသြားဖူးပါတယ္…။ ခုခ်ိန္မွာ ေမေမ အားအကိုးဆံုးကလည္း ေလးမပါပဲ…။

ေဖေဖကေတာ့ တာ၀န္က်ေနတဲ့ေနရာကေန အေျပးအလႊား ေဆးရံုကိုလာၾကည့္ေတာ့ ဆရာမ ခ်ီလာတဲ့ ကေလးေလးက pink color ေလးလို့ေျပာပါတယ္…..။

ေလးမ ငယ္ငယ္က ေဖေဖက pink ေလးလို့ေခၚပါတယ္…။

၃နွစ္သမီးအရြယ္က ..အေမရိုက္လို့ အေဖနဲ့ သြားတိုင္မယ္ဆိုျပီး အေမအ၀တ္ေလွ်ာ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ အိမ္တံခါးလွပ္ျပီး အိမ္ေပၚက ဆင္းသြားဖူးပါတယ္…။

၄ နွစ္သမီး အရြယ္ မူၾကိဳစတက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ “ သမီးကို သူမ်ား လာလုပ္ရင္ .. မခံလာနဲ့..ျပန္သာလုပ္ပစ္ခဲ့..” လို့ အေမမွာလိုက္တဲ့ စကားကို ေသခ်ာလိုက္နာခဲ့တဲ့ အတြက္ ေလးမရဲ့ ေက်ာင္းရာဇ၀င္မွာ ေလးမ ခံလာရတယ္ဆိုတာ မ၇ိွခဲ့ပါဘူး…

သူမ်ားကို ရန္စျခင္းမရိွေသာ္လည္း မေက်နပ္လွ်င္ ေျခေထာက္ကေလးေတာ့ ထိုးခံပစ္တတ္သည့္ ညစ္က်ယ္က်ယ္ လူဆိုးေလး ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္…။

၅ နွစ္ကေန ၁၆ နွစ္ အထိ မိန္းကေလးေက်ာင္းမွာ ပညာသင္ယူခဲ့ပါတယ္ …

တပ္မေတာ္ေန့ ဥာဏ္စမ္း ေရးေျဖျပိဳင္ပြဲေတြမွာ စစ္သီခ်င္း တစ္ပုဒ္မွ ဆံုးေအာင္မေရးျပနိုင္ဘဲ တလြဲေတြခ်ည္း ေျဖတတ္ေပမယ့္ မိခင္နဲ့ကေလးေစာင့္ေရွာက္ေရးက က်င္းပတဲ့ က်န္းမာေရးဗဟုသုတ စာေမးပြဲေတြအတြက္ေတာ့ “အထူးေအာင္” ဆိုတဲ့ မွတ္ခ်က္ေရးထားတဲ့ ေအာင္လက္မွတ္ ၃ ခု ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ပါတယ္…။

ဒါေပမယ့္ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ မျဖစ္ခ်င္ခဲ့ပါဘူး…။

ဆယ္တန္းေျဖျပီး ေအာင္စာရင္းေစာင့္ေနတဲ့ အခ်ိန္ကစျပီး တကၠသိုလ္မတက္ခင္အထိ study guide အျဖစ္ပိုက္ဆံရွာခဲ့ပါတယ္…။

မနက္ ၇ နာရီကေန ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုးနဲ့ ထြက္လိုက္တာ ည ၉ နာရီခြဲအထိပါ … ညပိုင္းက အိမ္ေပၚထပ္က ညီမေလးကို Guide လုပ္ေပးတာပါ …။

ထို့ေနာက္ မႏၱေလးမွာ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသူဘ၀ကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာ … ေလးနက္စြာ …အဓိပါယ္ျပည့္၀စြာ ျဖတ္သန္းခဲ့ပါတယ္…။

၁၈ နွစ္သမီးကတည္းက အေမ့ အိမ္နဲ့ ခြဲသြားလိုက္တာ ဒီေန့အထိ သမီးကို အေမ လက္လႊတ္ခဲ့ရတယ္ လို့ ေမေမက မၾကာခဏေျပာခဲ့ပါတယ္…။

Feeling 28 ( 2 )

တကၠသိုလ္တက္စမွာ မိန္းကေလး ေက်ာင္းကလာျပီး အစ္ကိုေတြ ေမာင္ေတြ မရိွသူမို့ ေယာက်ာ္းေလးေတြကို သိပ္ေၾကာက္ခဲ့ပါတယ္ …။

စကားလာေျပာရင္လည္း ျပန္မေျပာရဲ…စရင္လည္းမရီရဲ … ျမွားနဲ့ေပါက္ရင္လည္း လွည့္မၾကည့္ရဲ …။

သိပ္ၾကီးက်ယ္တာပဲဆိုတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ကို ခံယူခဲ့ပါတယ္…။

ေနာက္ေတာ့ ေက်ာင္းကမဟုတ္တဲ့ အျပင္က အစ္ကိုေလးေယာက္နဲ့ မိတ္ေဆြေတြ ျဖစ္လာတဲ့အခါ ေယာက်္ားေလး မိတ္ေဆြေတြက အင္မတန္ ကူညီတတ္တယ္ဆိုတာ သေဘာေပါက္သြားပါတယ္….။

အစ္ကိုေတြက ေက်ာင္းကဆြဲခိုင္းတဲ့ Drawing ေတြအတြက္ အျမဲကူညီေပးခဲ့သလို္ .. .ကၽြန္ေတာ္တို့ကို သစ္ရြက္မ်ိဳးစံုရွာေပးပါဗ်ာ ဆိုရင္လည္း သစ္ရြက္မ်ိဳးစံုကို လြယ္အိတ္အနီၾကားၾကီးထဲ ထည့္ျပီး.. မႏၱေလးကေန ပုသိမ္ၾကီးအထိ ခရီးေ၀းကို လာေပးပါတယ္…။

အေရာင္ေတြ စပ္လို့ မရဘူးဗ်ာ ဆိုရင္လည္း ငါတို့ စပ္ၾကည့္မယ္ဆိုျပီး အေဆာင္ေရွ့က ျမက္ခင္းေပၚမွာ အားရပါးရထိုင္ျပီး အေရာင္ေတြ စပ္ၾကပါတယ္…။

ဆရာ က ဌာနကို တိုင္းခိုင္းတဲ့ အခါမွာလည္း သူတို့ပဲ ေပၾကိဳးကိုင္ျပီး တိုင္းေပး.ကူေပးခဲ့ၾကတာပါ…။

မႏၱေလးေတာင္ေပၚမွာ… အိမ္ေတာ္ရာ ဘုရားမွာ…. ေတာင္သမန္အင္းမွာ … ၀က္သားတုတ္ထိုးဆိုင္မွာ …ေစ်းခ်ိဳထဲမွာ … ရတနာပံု ကစားကြင္းမွာ … အသုတ္ဆိုင္မွာ… မုန့္ပ်စ္သလက္ဆိုင္မွာ … ဘီသံုးလံုးမွာ ေလးမတို့ ၇ ေယာက္ရဲ့ ေျခရာေတြ … ခုခ်ိန္မွာ ျပန္ရွာေတြ့နိုင္ပါဦးမလား…။

အေဆာင္က မိန္းကေလးတစ္ခ်ိဳ့ရဲ့ ဘယ္တစ္ေယာက္နဲ့ ဘယ္သူနဲ့ ၾကိဳက္သြားမလဲ ဆိုတဲ့ ခပ္တိမ္တိမ္အေတြးေတြကို ေမာင္နွမလို … သူငယ္ခ်င္းလို အျဖဴေရာင္ သံေယာဇဥ္ေတြက အျပတ္အသတ္အနိုင္ယူနိုင္ခဲ့ပါတယ္…။ ေနာက္ေတာ့ ေက်ာင္းေတြ…အလုပ္ေတြနဲ့ ေ၀းကြာသြားလိုက္တာ ခုထိ ျပန္မဆံုၾကေတာ့ဘူး…။

ရန္ကုန္မွာ ပညာဆက္သင္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ … ကာလအၾကာၾကီး အိပ္ေမာက်ေနခဲ့ရွာတဲ့ … ေလးမရဲ့ ဖူးစာေရးနတ္ၾကီးက ျဗဳန္းဆိုနုိးလာျပီး ျမွားနဲ့ထပစ္ပါတယ္ …။

ျမွားမွန္သြားတဲ့ ေသရာပါဒဏ္ရာေၾကာင့္ ၂၀၀၃ မွာ “ ေရွ့က ေလွ်ာက္မွာလား.. ေနာက္ကလိုက္မွာလား ” ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းနဲ့ ကမ္းၾကိဳလာတဲ့လက္ကို “ ေဘးက လိုက္ရင္ အိုေကလား..” လို့ေမးရင္း လွမ္းခိုလိုက္ပါေတာ့တယ္….။

Feeling 28 ( 3 )

တကယ္ေတာ့ ဒီအေၾကာင္းကိုု ခ်န္ထားမလို့ပါဘဲ… ဒါေပမယ့္ ေမာင္မ်ိဳးက ရယ္ခ်င္သတဲ့ေလ… ဆီပံုးမွာ လာေအာ္သြားတယ္…။ ေလးမရဲ့ အျဖစ္ကို ဖတ္ျပီး ရယ္ေပဦးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတို့ေရ…။

အဲဒီေန့က သတို့သမီးေလး သိပ္လွေနတာေပါ့( ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထင္တာ )..။ ျမန္မာသတို့သမီး ၀တ္စံုေလးနဲ့ မင္းသမီးေလးလို ၀တ္ထားတာေလ…။

၀တ္စံု၀တ္ျပီးသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ အရမ္းစိတ္လႈပ္ရွားလာျပီး Rest room ခဏ၀င္မယ္ဆိုျပီး ၀င္လိုက္ပါတယ္…။

ေရခ်ိဳးခန္းထဲေရာက္ေတာ့ လက္ထဲက tissue ေလး ျပဳတ္က်သြားလို့ ကုန္းေကာက္လိုက္တယ္…။

အဲဒီမွာ သြားေရာ..က်ပ္ေနေအာင္ခ်ဳပ္ထားတဲ့ အက်ီၤက လက္ေမာင္းခ်ဳပ္ရိုးေတြ ျပဳတ္ကုန္ေရာ…။

ငိုမဲ့မဲ့ နဲ့ ေရခ်ိဳးခန္းထဲက ျပန္ထြက္လာတဲ့ သတို့သမီးကိုၾကည့္ျပီး အားလံုးလန့္သြားပါတယ္…။

အပ္ခ်ည္အ၀ါရွာျပီး ၀တ္ထားတဲ့ အက်ီၤမွာ လက္နဲ့ ကိုယ္ထည္ျပန္တြဲေပးေနေတာ့ အပ္စူးမွာလည္းေၾကာက္…

ေတာင္ရွည္..ေခါင္းေပါင္းနဲ့ သတို့သားကလည္း ျပီးေသးဘူးလား… အခ်ိန္နီးေနျပီ ဆိုျပီး အေပါက္၀မွာ ရစ္သီရစ္သီလာလုပ္ေနေတာ့ ေဇာေခၽြးေတြ ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္က်လာပါတယ္…။

မိတ္ကပ္မာမီကေတာ့ ေခၽြးျပန္ေနတဲ့ မ်က္နွာကို မိတ္ကပ္လိုက္ဖို့ရင္း သမီးေလး.. စိတ္ေလွ်ာ့ထား… ဘာမွ မျဖစ္ဘူး..ေအးေအးေဆးေဆးပဲ… လွလွေလးျပံဳးေနလို့ေျပာပါတယ္…။

သူတို့ျပင္ဆင္တာျပီးတာနဲ့ စိတ္ျမန္တဲ့ သတို့သမီးဟာ ထိုင္မသိမ္းကို မျပီး မိတ္ကပ္ခန္းအျပင္ဘက္ကို ဇိုးဇိုးဇတ္ဇတ္နဲ့ ထြက္လိုက္ပါတယ္…။

ပြဲထြက္ဖို့ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ေနျပီမို့ စတိုင္လ္နဲ့ မေလွ်ာက္နိုင္ေတာ့ပါဘူး…။

မိတ္ကပ္မာမီတစ္ေယာက္က ဟဲ့..သတို့သမီး..ျဖည္းျဖည္း ..စိတ္ေလွ်ာ့….နဲ့ ေအာ္ရွာပါတယ္…။

သတို့သားနဲ့ လက္ခ်င္းခ်ိတ္လိုက္မွပဲ သူတို့သမီးေျႏၵရသြားပါတယ္…။

ခန္းမထဲကို ၀င္ဖို့ ေလွကားကဆင္းလာပါတယ္…။

ဗီြဒီယိုရိုက္တဲ့သူက ေအာ္တယ္… စကားေလးေျပာျပီး ဆင္းလာပါ..အသက္၀င္ေအာင္လို့ပါ တဲ့…

သူကငဲ့ၾကည့္ျပီး..

ေပ်ာ္လား..

အင္း…အဟင္း…ဟိုေလ …. စူးေနတယ္

ဟင္..ဘာလဲ…ဘာစူးတာလဲ…

ျပံဳးျပံဳးေလး ခင္ဗ်ာ တဲ့ ( ဓါတ္ပံုဆရာက ေအာ္ေနတယ္)

ဟိုေလ.. ထိုင္မသိမ္းမွာ ထိုးထားတဲ့ ပင္အပ္..ပင္အပ္ေတြက ေျခလွမ္း လွမ္းလိုက္တိုင္း စူးေနလို့…

အန္… ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ

ဘယ္လိုမွ လုပ္လို့မရေတာ့ဘူးေလ…

အသာေလးထိန္းေလွ်ာက္ေနာ္…မဲ့ရင္ ဓါတ္ပံုထဲမွာ မလွဘဲေနမွာေနာ္… သည္းခံလိုက္ေနာ္ …တဲ့…။

အေခြထဲမွာ အသံမပါလို့သာ ေတာ္ေတာ့တာေပါ့…။

လွခ်င္ပါတယ္ဆိုမွ အဲဒီေန့က ……။

ေအာ္ ….. မဂၤလာေဆာင္တယ္ဆိုတာ ထင္သေလာက္မလြယ္ပါလားေနာ္…။

အဲဒီအျဖစ္ေလးက အဲဒီတုန္းက ..စိတ္ညစ္စရာ…ခုေတာ့ ရယ္စရာေလး ျဖစ္သြားျပီ…။

အဲဒီတုန္းက ၀မ္းနည္းျပီး ခုထိစိတ္မေကာင္း ျဖစ္ခဲ့ရတာကေတာ့ … အဲဒီေန့က အိမ္မွာ ေဖေဖ မ်က္ရည္က်သတဲ့….။ ။

Feeling 28 ( 4 )

၂၀၀၄၊ ၂၀၀၅ ၊ ၂၀၀၆ ၊ ၂၀၀၇ ဆိုတဲ့ ခုနွစ္ေတြက လူတစ္ေယာက္ကို သူကိုယ္တိုင္ေတာင္ သတိမျပဳမိလိုက္ဘဲဲ ေျပာင္းလဲ သြားဖိုု့ ေတာ္ေတာ္လံုေလာက္တဲ့ အခ်ိန္ကာလေတြ ျဖစ္လို့ေနျပန္ပါတယ္…။

သိပ္မထူးျခားလွတဲ့ ေျပာင္းလဲမႈတခ်ိဳ့ကို ေျပာျပရရင္….

၁။ မိဘအိမ္မွာ အေမခ်က္ေကၽြးတာစားျပီး ေက်ာင္းမွာ အေဆာင္က ေကၽြးတာစား.. သူငယ္ခ်င္းေတြ ခ်က္တာစားနဲ့ ဇိမ္က်က် ေနခဲ့တဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ မီးဖိုထဲကို ခ်က္ျပဳတ္နည္း စာအုပ္ေတြ ကိုင္ျပီး ေယာင္တိေယာင္ကန္းနဲ့ ၀င္ေရာက္ခဲ့ရတဲ့ ဘ၀ကေန… မီးဖိုထဲမွာ ေနသားတက် ျဖစ္ေနတဲ့ အိမ္ရွင္မတစ္ေယာက္ျဖစ္လာခဲ့တယ္…။

မွတ္မွတ္ရရ..အေမ့ကို “ ေမေမ ဘာလို့ သမီးကို ဟင္းခ်က္နည္းေတြ သင္မေပးလိုုက္သလဲ ဆိုတာ သမီး သိျပီ.. ဟင္းခ်က္ရတာ သင္စရာမွ မလိုဘဲ…သိပ္လြယ္တာပဲ … အေျခခံသေဘာတရားကလည္း တူတူပဲ …ကိုယ္စားဖူးတာေတြ စဥ္းစားျပီး ဘာေတြ ပါလဲ စဥ္းစားျပီး စိတ္ကူးေပၚသလို ခ်က္လိုက္ရံုပဲေနာ္..” လို့..ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ဟုတ္ပါတယ္… သမရိုးက် အိမ္မွာစားတဲ့ ဟင္းေလာက္ကေတာ့ very easy ပါ…။

ခုဆိုရင္ မလုလုဆီက ခိုးလာတဲ့ ဟင္းခ်က္နည္းေတြနဲ့ ပိုေတာင္ အလုပ္ျဖစ္ေနပါေသးတယ္…။ ဒါေၾကာင့္ မီးဖိုေခ်ာင္မ၀င္ဖူးတဲ့ မိန္းကေလးကို ေယာက်္ားေလးေတြ အထင္မေသးပါနဲ့ … ေခါင္းမရမ္းပါနဲ့… ။အခ်ိန္တန္ရင္ သူ့ဟာသူျဖစ္သြားလိမ့္မယ္… လို့ ကိုယ္ေတြ ့နဲ့ ယွဥ္ျပီး..ေျပာခ်င္ပါတယ္…။

၂။ ေစ်းထဲမွာ ေစ်းသည္ေတြ ရန္ျဖစ္တာကို တစ္ခါေတြ့ဖူးကတည္းက ေစ်းသည္ေတြကို ေၾကာက္ျပီး ေစ်းမဆစ္ရဲခဲ့တဲ့ မိန္းကေလးက ခုေတာ့

ေဟ့ေဘာ္ဒါ… ေဟ့သူငယ္ခ်င္း …အန္တီ…. ဦးေလး… အဖြား.. အဆင္ေျပသလို ေခၚျပီး မရမက အဆစ္ေတာင္း..ေစ်းဆစ္တတ္ေနပါျပီ…။

၃။ တစ္ခ်ိန္တုန္းက အခ်ိန္ကုန္မွာစိုးလိို့ အပို အလုပ္ေတြ သိပ္မလုပ္… တီဗြီေတာင္သိပ္မၾကည့္ခဲ့လို့ သူငယ္ခ်င္း “မိ” ကေတာင္ေျပာခဲ့တယ္…

“ နင္ေသရင္ နာရီတစ္လံုး ထည့္ေပးလိုက္မယ္… အခ်ိန္ၾကည့္ျပီး အလုပ္လုပ္လို့ရေအာင္လို့…” တဲ့…။

ခုေတာ့ အခ်ိန္ေတြကို မကုန္ကုန္ေအာင္ ထိုင္ျဖဳန္းပစ္ေနတတ္တယ္ ( ကြန္ျပဴတာေရွ့မွာေလ ) …။

“မိေရ..နာရီ..မထည့္ေပးနဲ့ေတာ့ေနာ္… ငါ့ blog ေလးထည့္ေပးလိုက္ရင္ ေက်နပ္ပါျပီ…”…

၄။ တစ္ခါတုန္းက အားလံုးရဲ့ ေရွ့မွာ ရိွေနရမယ္ဆိုတဲ့ ေလာဘေတြနဲ့ ေလာင္ျမိဳက္ခဲ့တဲ့ … ကိုယ့္အတၱြနဲ့ ကိုယ္ ေခ်ာင္ပိတ္မိခဲ့တဲ့ … ရုပ္ကလာပ္တစ္ခု ေလာင္ကၽြမ္းလို့

အေျခအေနတိုင္းကို ေက်နပ္တင္းတိမ္နိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရင္း… ရည္မွန္းခ်က္ၾကီးၾကီး… ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မ်ားမ်ားေတြကို ေသးေသးေလးေတြ အျဖစ္ပံုစံေျပာင္းခဲ့တဲ့ နာမ္ရုပ္တစ္ခုအျဖစ္ အသြင္ကူးေျပာင္းလာခဲ့တယ္…။

အရွည္ၾကီး မေရးခ်င္လို့ ၅ ခ်က္ပဲ ေရးမယ္လို့ ဆံုးျဖတ္ထားတာ.. ။ ဘယ္အေျပာင္းအလဲနဲ့ အဆံုးသတ္ရပါ့..။

၅။ အဟဲ… သိပ္လွခ်င္လာတာပဲ…။

ျပီးပါျပီ….။

ေလးမရဲ့ ခံစားမႈ (၂၈) ကိုု စိတ္၀င္တစားျဖစ္ေစ … ခ်စ္ခင္ရင္းနွီးမႈေၾကာင့္ျဖစ္ေစ…ၾကံဳၾကိဳက္မႈေၾကာင့္ျဖစ္ေစ… ဖတ္ရႈသြားၾကေသာ … ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး စေနာက္သြားၾကေသာ … ေလးမ၏ အဖြဲ့သားမ်ားအားလံုးနွင့္ မိတ္ေဆြသစ္မ်ားအားလံုး ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစရွင္ …။ ။

2 Responses

  1. Ma Layma Yae,

    It is very first time for me to have a feeling of reading blog. It is really wonderful. Btw, I want to ask you sth,would you please reply me. I want to know all the things about blogs like how to create, and so on. As for me, I am not used to with that kinds of things. I will wait for you reply.

    Best regards,
    am.re

  2. ဘယ္လိုမ်က္စိေမွာက္ေနမိမွန္းမသိဘူး။ ခုမွ ေရာက္လာတယ္။
    မေလးမရဲ ႔ အေတြ႔အၾကံဳေတြမွ်ေ၀တဲ့ အေရးအသားေတြကို ေလးစားလ်က္ပါ။
    Feeling(4) ထဲက နံပါတ္ 1 ကို သေဘာက်ေနတာ။ း-)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: