မိုးရြာေနသည္

ကနဦးအစက … မိုးသည္ … တစ္ေပါက္ ႏွစ္ေပါက္ …

ထို ့ေနာက္ … တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ …

ထို ့ေနာက္ … ရြာလိုက္သည္မွာ … မစဲေတာ့ …

ေရမႈန္ေရမႊား … အစအနေလးမ်ားမွသည္…

ေရစက္ေရေပါက္ၾကီးမ်ား အျဖစ္ အသြင္ကူးေျပာင္း …

ထီီးလွလွေလးမ်ား … မိုးစက္ၾကမ္းမ်ားကို အံမတုနိုင္ေတာ့ …

မိုးစက္မ်ား၌ ေရပါ၏ …

ေရပါေတာ့ ေရၾကီး၏ …

လမ္းေပၚက ေရကန္ၾကီးထဲတြင္ … ပ်က္ေနေသာကားမ်ား …

ရုန္းထြက္ရန္ၾကိဳးစားေနေသာ ကားမ်ား …..

လမ္းေလွ်ာက္ေနေသာလူမ်ား …

ေရခံေနသူမ်ား …

ဟိုမွ ဒီသို ့ ေမ်ာပါေနေသာ … ရာဘာဖိနပ္ ၊ သားေရဖိနပ္ ၊ ေဒါက္ဖိနပ္မ်ား …

ေဆာ့ကစားေနေသာ ကေလးငယ္မ်ား …

သူတို့ အားလံုး မိုးမိေနၾကသည္ …

ဟိုဘက္နားက ကေလးတစ္အုပ္ … ကဗ်ာရြတ္ေနၾကသည္ …

ေဟာ … ေဟာ … နားေထာင္ ၾကည့္ လိုက္ စမ္း…

“ မိုး…မိုး….ဘာလို့ရြာ …

ဖား … ေအာ္လို့…ရြာ …။

ဖား … ဖား … ဘာလို့ေအာ္ …

ေျမြ … ကိုက္လို့ … ေအာ္ …။

ေျမြ … ေျမြ … ဘာလို့ ကိုက္ …

ငါ့ ၀မ္းပူဆာ မေနသာလို့ … ကိုက္ …။ ”

သူရဲေကာင္းမ်ား ႏွင့္ ေတြ ့ဆံုျခင္း ( ဇာတ္သိမ္း)…

“… ကၽြန္မ မေရြးခ်ယ္ တတ္ေတာ့ဘူး …၊ ရွင္တို့အားလံုး ျပန္ၾကတာပဲ ေကာင္းပါတယ္….”

“…ညီမေလး မဆံုးျဖတ္တတ္ရင္ အစ္ကို ဆံုးျဖတ္ပါမယ္ … ေကာက်င့္ …၊ ယြင္ေဖးရန္ …၊ မင္းတို့လဲ သိုင္းေလာကသားေတြပဲ ….၊ ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း ေျပာစရာမလိုဘူး …၊ ငါတို့ သိုင္းေလာကမွာ … ျပသာနာ တစ္ခု ျဖစ္ရင္ ေျဖရွင္းေနၾက အတိုင္း … ”

အစ္ကိုက်န္က ေျပာရင္းဆိုရင္း ဓါးအိမ္ကဓါးကို … ဆြဲထုတ္လိုက္တယ္ … ။ ေနေရာင္တြင္ လက္ခနဲ ျဖစ္သြားေသာ ဓါးသြားကို ၾကည့္ရင္း … သူမ … တားဖို့ ၾကိဳးစားလိုက္သည္ … ။ သို့ေသာ္ ေဖးေလးက သူ ့ရဲ့ ပိုးသိုင္းကို ျပဖို့ … အသင့္ျဖစ္ေနသလို ၊ ေကာက်င့္ကလည္း သူတတ္သမွ် သိုင္းပညာျဖင့္ … စတင္ ယွဥ္ျပိဳင္ ေတာ့သည္ … ။

ျပိဳင္ပြဲမွာ တျဖည္းျဖည္း ၾကမ္းလာ၏ … ။ က်န္ေက်ာင္းက ေျမေပၚမွခြာ၍ အထက္မွ တိုက္ခိုက္သလို … ယြင္ေဖးရန္ကလည္း… သူ၏ ျမင့္မားထြားက်ိဳင္းေသာ ခႏၶာကိုယ္ကို လွပစြာ လႈပ္ရွားကစား၍ ယွဥ္ျပိဳင္ သည္ … ။ ေကာက်င့္မွာလည္း အေရွာင္အတိမ္း အသတ္အပုတ္မ်ားနွင့္ အစြမ္းကုန္ ယွဥ္ျပိဳင္ထိုးသတ္ ေန၏… ။

ျပိဳင္ပြဲမွာ ပို၍ ျပင္းထန္လာျပီး … သံုးေယာက္စလံုး … ဒဏ္ရာကိုယ္စီ ရလာၾက၏ … ။ သူမ ဘာလုပ္ ရမည္နည္း … ။ သူေသကိုယ္ေသ အျပိဳင္ႏြဲေနၾကေသာ ထိုသံုးေယာက္ကိုလည္း တား၍မရ … မည္သူ ့ကိုမွ လဲ အဆံုးမခံနိုင္ …..။ ကၽြန္မသာ မရိွရင္ သူတို့ ဒီလို တိုက္ၾကမွာ မဟုတ္ဘူး … ။

“ ပြင့္ … လာ…..ေျပးၾက….စို ့….ကၽြန္ေတာ္က သူတို့လို ခ်တဲ့ သိုင္းေတာ့ မတတ္ဘူး ….၊ ေျပးတဲ့ သိုင္းေတာ့ တတ္တယ္ ….”

ဟုဆိုကာ သူမ၏လက္ကို … လူတစ္ေယာက္က ဆြဲ၍ ေျပးေလသည္ … ။ သူမလည္း ဘာမွ စဥ္းစားမေန ဘဲ သူ ့ေနာက္ကို လိုက္ခဲ့မိသည္ … ။ သူမ ဆက္မေျပး နိုင္ေတာ့၍ …ရပ္လိုက္မိသည္ … လက္ကို ရုန္း၍ ထိုသူကို ေသခ်ာၾကည့္လိုက္သည္ … ။

“ ေဟာေတာ့္ … ကို မင္းမင္း….”

သူက သူမ ဘယ္လိုျငင္းျငင္း ဇြဲမေလွ်ာ့တမ္း အသည္းအသန္ လိုက္ေနသည့္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေလး ကိုမင္းမင္း …။ ထိုသူက သူမကို ခပ္ျပံဳးျပံဳးၾကည့့္ျပီး …

“ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေရြးခ်ယ္လိုက္ျပီေပါ့ေနာ္ … ” ဟုေျပာေလသည္ …။

“…သြား………….မေရြးဘူး….”

သူမ၏ စိတ္တိုစြာ ေအာ္လိုက္သံက ဟိန္းထြက္လာသည္….။ သူမ သတိထားမိတာ ကေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ ေျပာင္းလို့ေနသည္ … ။ ဇာျခင္ေထာင္ ပန္းေရာင္နွင့္ ေစာင္အနီေလး …..။

“ ဒါေတြ ဘယ္ကေရာက္လာတာလဲ ….” ဟုေရရြတ္၍ ထထိုင္မိသည္ …။ သူမသည္လွပေသာ အက်ီၤျဖဴေလးနွင့္ မဟုတ္ဘဲ ည၀တ္အက်ီၤ မိုးျပာေရာင္ေလးနွင့္ ျဖစ္သည္ … ။ သူမသည္ လြင္ထီးေခါင္ျပင္ တြင္ ေရာက္ရိွေနျခင္း မဟုတ္ဘဲ ေႏြးေထြးေသာ … သူမ၏ အိပ္ရာေလးထဲတြင္ သာ… ရိွေနခဲ့ သည္ … ။

“….ဟား….ဟား…..ဟား…..” သူမ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာ ေအာ္ရယ္လိုက္ပါသည္ … ။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနွင့္ ေျပာခဲ့ေသာ တရုတ္ကားမ်ားကို စိတ္စြဲ၍ သူမ အိပ္မက္ မက္ခဲ့သည္ … ။ ရယ္စရာေကာင္းေလစြ …။ တရုတ္မင္းသား သုံးေယာက္စလံုးက … သူမအား ၀ိုင္းၾကိဳက္ … ေနလိုက္ၾက ေသးသည္ … ။ သူမအား … ေက်ာင္းတြင္ အသည္းအသန္ လိုက္ေနေသာ ကိုမင္းမင္းပင္ ပါလိုက္ေသး၍ သူမ၏ အိပ္မက္ေလးသည္ ပို၍ ဟာသေျမာက္ သြားေပသည္ … ။

သူမသည္ ရႈပ္ပြေနေသာ ဆံပင္မ်ားကို သပ္တင္ရင္း … ေက်နပ္စြာျပံဳးကာ တိုးတိုးေလး … ေရရြတ္လိုက္ ပါသည္ …။

“ ….ဒီအိပ္မက္ကို မိသြယ္တို့ကို ျပန္ေျပာရင္ …. ငါ့ကို ….မနာလိုျဖစ္ၾကမွာ….အတိအက်ပဲ….” …..။ ။

—————————————————-

က်န္ေက်ာင္း ( ျပည္သူ ့တရားရွင္ )

ေကာက်င့္ ( သိုင္းေလာက ဒ႑ာရီ )

ယြင္ေဖးရန္ ( ပိုးမင္းသားရဲ့ သိုင္း၀ိညဥ္)

ဇာတ္ကားနာမည္မ်ား ေသခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ပါ …။ ဆယ္ေက်ာ္သက္က ဇာတ္လိုက္မ်ားလို ့ နာမည္ေပးသင့္ တယ္ ထင္တယ္ေနာ္ … ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ သိပ္ၾကိဳက္တာပဲ …. ခုေတာ့ … “လီေယာင္ေဂ်း….ဒါရိုက္တာရင္ … ဂၽြန္ေစာ … ထယ္ေစာက္ ….so many….so many…” တို့နဲ့ အစားထိုးေရးရမယ္ ထင္တယ္ … ။ အရီးပန္ေရ … အကုန္လႊတ္လိုက္ရမွာလား … ။

သူရဲေကာင္းမ်ား နွင့္ ေတြ ့ဆံုျခင္း …(ပ)

ေလးမ ရဲ့ … အပိုင္းအစ (၃) ထဲက … ေနာက္ထပ္ အတိုအစေလး တစ္ခုကို … ဆြဲထုတ္လိုက္ပါတယ္ …။ ၂၁.၈.၉၇ ဆိုတဲ့ ရက္စဲြေလးနဲ ့… out of date ျဖစ္ေနတဲ့ post ေလးကို … blog မွာ … အမွတ္တရ ေနရာေပး လိုက္ပါ တယ္… ။

 

“သူရဲေကာင္းမ်ား နွင့္ ေတြ ့ဆံုျခင္း …”

သူမသည္ လြန္စြာလွပေသာ ၀တ္စံုျဖဴကို ၀တ္ဆင္ထား၏ … ။ ဆံပင္မ်ားကို က်စ္ဆံျမီးေသးေသး ေလးမ်ား က်စ္ထားျပီး … အျဖဴေရာင္ ဦးထုပ္ကို ေဆာင္းထား၏ … ။ သို့ေသာ္ လွပလြန္းေသာ သူမနဲ့ မထိုက္တန္ ေလာက္ေအာင္ပင္ … သူမေရာက္ရိွေနေသာ ေနရာက လြင္ထီးေခါင္ျပင္ တစ္ခု … ျဖစ္လို့ ေနသည္ … ။

“ မိုး… မိုး….မိုးပြင့္…” ဟု သူမအား ထစ္ေငါ့စြာ ေခၚလိုက္သည့္ အသံသည္ သူမ နားယဥ္ျပီး … အသံျဖစ္၏ ။ အသံရွင္မွာလည္း သူမ မ်က္မွန္းတန္းမိသူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္ … ။ သို့ေသာ္ မည္သူမွန္းမသိ … ။ “ငါ….” …. ထုိသူက နႈတ္ခမ္းကို အနည္းငယ္စူ၍ … စိတ္ေကာက္ သေယာင္ျပဳကာ … ခပ္ေစာင္းေစာင္း အေနအထားျဖင့္ မေက်နပ္ဟန္ျပ၏ … ။ သူ ့ေက်ာ၌ ေလးႏွင့္ ျမွားကို လြယ္ထား၏ … ။ အို… ဒီအသံ … ဒီဟန္ ေတြကို သူမ စြဲလန္းခဲ့ရသည္ပဲ …. သူ ့ကို သူမ ေကာင္းေကာင္း သိတာေပါ့ … ေကာင္းကင္မွာ ပ်ံေနတဲ့ ငွက္ကို … ထိေအာင္ ပစ္နိုင္တဲ့ ျမွား၀ိဇၨာ တစ္ေယာက္ေလ …။

“ က်င့္ကိုကို … မဟုတ္လားဟင္ …”

ထိုသူသည္ ကေလးတစ္ေယာက္လို ျမဴးေပ်ာ္သြားျပီး … “ မင္း ငါ့ကို ဘာလို့ ေမ့ေနရတာလဲ … ” ဟု အျပစ္တင္၏ … ။ သူမကိုယ္တိုင္လဲ သူမ၏ မွတ္ဥာဏ္ကို က်ိန္ဆဲ လိုက္မိ သည္ … ။

“ က်င့္ကိုကို … ဘာလာ လုပ္တာလဲ …”

“ မင္းကို လာေခၚတာေပါ့ … ”

“ မိုးပြင့္ကို ……. ၊ ဘယ္ျဖစ္မလဲ ….၊ ရွင္က မြန္ဂိုဘုရင္ရဲ့ ေရႊဓါးသမက္ပဲ … ”

“ အာ…… ငါမွ မင္းသမီးကို မခ်စ္ဘဲ … ”

“ ဒါဆို …ရွင္ဘယ္တရားမလဲ …၊ သူ ့မွာေတာ့ ရွင့္ကို ခ်စ္လိုက္ရတာ ….ကၽြန္မ မ်က္ျမင္ပဲ….”

“ မိုးပြင့္ … မင္း…ငါ့ ကိုမုန္းသလား …”

“မမုန္းပါဘူး … ရွင့္ကို ဘယ္ေတာ့မွ မုန္းမွာမဟုတ္ဘူး …. ဒါေပမယ့္ …”

“ မမုန္းရင္ ဆက္မေျပာနဲ့ ….၊ ငါနဲ့ လိုက္ခဲ့ …” ေျပာေျပာဆိုဆို သူမလက္ကို ဆြဲ၍ ေခၚ၏ … ။

“ဟိတ္ေကာင္ … ေကာက်င့္ … မင္းဘာလုပ္တာလဲ … ငါအသက္ရွင္ေနသေရြ့ ညီမေလးကို မင္းမပိုင္ရဘူး…”

အသံနဲ့ အတူ လ်င္ျမန္စြာ ေရာက္လာတဲ့ အနီေရာင္ ၀တ္စံုနဲ့ လူကို သူမ ေသခ်ာၾကည့္ လိုက္မိသည္ … ။ ေျဖာင့္စင္းေသာ ဆံပင္ရွည္ရွည္မ်ားႏွင့္ ထိုသူက … နႈတ္ခမ္းနွစ္လႊာကို တင္းတင္းေစ့၍ … သူမတို့အား မ်က္ေမွာင္ က်ံဳ ့ကာ ၾကည့္ေနသည္ … ။ တစ္ဖက္လူကို ရင္ဆိုင္ရန္ အသင့္ျဖစ္ေနေသာ … ရဲရင့္ေသာ…သတၱိရိွေသာ … ထိုသူရဲေကာင္းကို သူမ မမွတ္မိဘဲ … ေနပါ့မလား…။

“ အစ္ကို ….”

သူမသည္ ပထမလူ၏ လက္ထဲမွ ရုန္းထြက္ရန္ … ၾကိဳးစား လိုက္သည္ … ။ သို့ေသာ္ သူက မလႊတ္… တင္းက်ပ္စြာ ဆုပ္ကိုင္ထား၏ … ။

“ က်န္ေက်ာင္း … မင္း … ၀င္မရႈပ္နဲ့ … ”

“ ေကာင္းျပီေလ … ညီမေလး…ဆံုးျဖတ္ပါ … ”

သူမ မည္သို့ ဆံုးျဖတ္ရမည္နည္း … ။ မည္သူ ့ကို သူမေရြးခ်ယ္ ရမည္နည္း … ။ တစ္ဖက္မွာကလည္း သူမ အေျဖကို စိုးရိမ္တၾကီး နားစြင့္ေနတဲ့ သနားစဖြယ္ မင္းမႈထမ္း က်န္ေက်ာင္း …၊ တစ္ဖက္ကလည္း … “.. မင္းက ငါနဲ့ အရင္ဆံုးေတြ ့ခဲ့တာပါ …” ဆိုတဲ့ လူရိုးကေလး ေကာက်င့္ … ။ သူမ မည္သူ ့ကိုေရြးထိုက္ပါ သနည္း ..။

ထိုအခိ်န္၌ …

“ မမိုးရယ္ … မင္းေရြးခ်ယ္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း… စဥ္းစားသင့္ပါတယ္ … ၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း ခင္ဗ်ားရင္ထဲမွာ တစ္ေနရာစာ ရခဲ့တာပဲ မဟုတ္လားဗ်ာ …”

ဘုရားေရ … ေဖးေလး ေရာက္လာျပန္ျပီ … ။ ဒီလိုဆိုေတာ့လဲ … မေသမသပ္ စည္းထားတဲ့ ဆံပင္ေတြက ကပိုကရို ၀ဲက်ေနတဲ့ အႏွိမ္ခံ သိုင္းသမားေလးကို သူမ ဥေပကၡာမျပဳနိုင္ပါ … ။ သူ ့ခမ်ာ ၀ူတန္ ေတာင္ေပၚ မွာ … အားလံုးရဲ့ အနိုင္က်င့္မႈကို ခံခဲ့ရသည္ … ။ သိုင္းပညာကို သင္ခ်င္လြန္း၍ အမ်ားတကာ အိပ္ေမာက် ခ်ိန္မွ သင္ခဲ့ရသည္ … ။ ေမြးကတည္းက အေမကိုလည္းမျမင္ဘူး … အေဖကိုလည္း ေခၚခြင့္မရခဲ့သည့္ သူ ့ဘ၀ကို သူမ အလြန္ သနားမိသည္ … ။

အစ္ကို က်န္ နွင့္ ေကာက်င့္ၾကား ဆံုးျဖတ္ရခက္ေနခ်ိန္မွာ ကရုဏာသက္ဖြယ္ ထိုလူငယ္ေလးက ပါ၀င္ လာျပန္သည္ … ။ သူမ မဆံုးျဖတ္တတ္ေတာ့ပါ … ။ တကယ္ေတာ့ သူမ ထို သံုးေယာက္လံုးကို … မပစ္ နိုင္ပါ …။

“ ကၽြန္မ မေရြးခ်ယ္တတ္ေတာ့ဘူး …၊ ရွင္တို့အားလံုး ျပန္ၾကတာပဲ ေကာင္းပါတယ္….”

လက္ေညာင္းသြားျပီ… ေနာက္ေန ့မွ ဆက္ေတာ့မည္ …..။

လမ္းေပၚက … ကေခ်သည္…

ေကာင္းကင္က…ငို
မိုးေတြက…စို
တကိုယ္လံုးမွာ… ေရေတြရႊဲ
မ်က္ရည္ … တြဲလဲ …။အခ်မ္းရယ္ … ပို
လမ္းမွာ … ငို
ပန္းသလို
ႏြမ္းသလိုနဲ ့…
လိႈက္ဖို ေရႊရင္အသည္း…
မယိုင္လဲေအာင္
ထိုင္လွဲ ခ်င္တယ္ …။

ေအာ္ … ကၽြန္မ
ကေခ်သည္…
ကေခ်သည္…

အပူလံုး … ၾကြ
ယူက်ံဳး…မရ
သို့ေသာ္…
လူလံုးလွေအာင္ …

က ရ ေပ ဦး မယ္ …။ ။

ေဆာင္းအိပ္မက္ …

ေပ်ာက္ေနတဲ့ … ေပါက္ေပါက္ဆုပ္ ကေလးက … ဒီလို ေလး Tag ထားေၾကာင္း ..လာေအာ္သြားေတာ့ ေဆာင္းကို ေျခရာခံလိုက္မိတယ္…။ ႏွင္းပြင့္ေလးေတြမရိွလို ့ … ေနျခည္တန္းေလးေတြေနာက္ကို … ေနာက္ေယာင္ ခံလိုက္ ေတာ့ … သူတို ့လာဖို ့ … ေနရာဖယ္ေပးလိုက္ရတဲ့ “ေဆာင္း” ကိုေတြ ့လိုက္ရတယ္…။ “ေဆာင္း” က ေျပာတယ္…သူသိပ္ခ်မ္းေနတယ္တဲ့ … ။


ႏွွင္းေတြေ၀တဲ့ ေဆာင္းမနက္ခင္းတစ္ခုမွာ ႏွင္းပြင့္ေလးေတြလို မေဖြးတဲ့ … “ေလးမ”ဆိုတဲ့ မိန္းကေလး…လူ ့ေလာကၾကီးထဲကို ေရာက္ခဲ့တယ္…။ ေဆာင္းအိပ္မက္ေတြ ( ဂေယာက္ ဂယက္ အိပ္မက္ေတြ ) … မက္ဖို ့ ေလာကၾကီး ထဲကို သတၱိရိွရိွနဲ ့တိုး၀င္လာခဲ့တယ္…။

ဒီဇင္ဘာအိပ္မက္…
ရန္ကုန္ေဆာင္းကို အေႏြးထည္ပါးပါးနဲ ့ ရင္ဆိုင္ခဲ့လို ့ မႏၱေလးေဆာင္းကို အေႏြးထည္ထူမပါပဲ တိုက္ပြဲ၀င္လိုက္ရတယ္… အေမ (သို ့မဟုတ္) “ေငြ” အျမန္လာပါ...လို ့ သံေခ်ာင္းေခါက္ လိုက္ရတယ္…။ ေမေမ ၀ယ္ေပးတဲ့ ျပင္ဦးလြင္က ဆြယ္တာေရာင္စံု သိုးေမႊးဦးထုပ္နဲ ့ ရိႈးေပးခ်င္ေပမယ့္ အသားပတ္ေတာ့ ေခါင္းငံု ့ထားရတယ္…။ “ေဆာင္း”တြင္းမွာ ေစာင္ထဲကမထြက္ခ်င္တဲ့ ေရာဂါက အေတာ္ဆိုးတယ္ …။ အတန္းလဲ မတက္ခ်င္ဘူး … ေစာင္ထဲမွာပဲေနခ်င္တယ္….။ အားတင္းျပီးအျပင္ထြက္ လိုက္ေတာ့လဲ .. ေႏြးသြား တာပဲ…။ ေနက ျပင္း လွသည္ေလ …။
မွတ္မွတ္ရရ ၁၉၉၉ ဒီဇင္ဘာ ၂၅ ရက္က… သိပ္ေအးတဲ့ ေဆာင္းပဲ … ပိတ္ရက္ဆိုေတာ့ … ရတနာပံု မွာ တိုက္ကား သြားေမာင္းဖို ့ … သူငယ္ခ်င္း ၃ ေယာက္ … ဆိုင္ကယ္တစ္စီးနဲ့ ထြက္ခဲ့တယ္… ။ ထြက္ကတည္း က “မိ” နဲ ့ ကေတာက္ကဆ ျဖစ္ျပီး … စိတ္က သိပ္မၾကည္ဘူး … ။ ပုသိမ္ၾကီး အေက်ာ္ေလာက္ ေရာက္ေတာ့ ဆိုင္ကယ္ ၂ စီးေဘးက လိုက္လာျပီ….။ ဆိုင္ကယ္တစ္စီးကို ေကာင္မေလး ၃ ေယာက္စီးေတာ့ အစ ခံရျပီေပါ့… ။ စရင္းစရင္း ေခါင္းစည္းအျပာေလး … စီးထားတဲ့ “ေလးမ” ကို “အလယ္ကအေဒၚၾကီးက ဘယ္တုန္းက ေခါင္းေပါက္ တာတုန္း…” လို ့လဲ ဆိုေရာ … လက္ထဲက … စားလက္စ “ဆမူဆာ” နဲ ့ လွမ္းေပါက္ လိုက္တယ္ … ။ အဲဒါအၾကီးအက်ယ္မွားတာပဲ … ေဘာ္ဒါေတြျဖစ္သြားၾကေရာ … ဘယ္လို ျဖစ္သြားတာလဲ…သိခ်င္လား… ေျပာျပဘူး ….။ ဒီလိုနဲ ့ အစ္ကိုသူငယ္ခ်င္း ၄ ေယာက္ရခဲ့တယ္…။ မန္းေလးမွာ ေက်ာင္းတက္ ခဲ့တဲ့ ၅ နွစ္တာကာလအတြင္း … ေယာက်္ားေလးသူငယ္ခ်င္းဆိုလို ့…. ဒီ ၄ ေယာက္ပဲ …. ဒါအကုန္ပဲ ….။ “တာရာပြၾကီး” ဖတ္ျပီး “တခြြိခြိ”ရယ္တတ္တဲ့အရြယ္မွာ . “နွလံုးသား အာဟာရ ” နဲ့ “ကုတ္အက်ီၤ(ဘာသာျပန္)” ကို သူတို့က … လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တယ္… ။ သူတို့ ေျပာျပတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြထဲမွာ … “ေနတိုးအဖြဲ ့” ဆိုတာလဲပါတယ္ … ။ သူတို့က ေျပာတယ္…. “ ညည္းတို ့က…. ဒို ့ညီေလးေတြ လိုပဲ ” တဲ့ ….။ ေနာက္တစ္နွစ္ ေဆာင္းေရာက္ေတာ့ … “ ညည္းတို ့ အေဆာင္ေရွ့ ဂစ္တာလာ တီးမယ္…” ဆိုျပီး … ညဘက္ၾကီး … ဆိုင္ကယ္ တတီတီ နဲ ့ေရာက္လာတယ္ … “ ၀ို ့…ဒီဇင္ဘာ….” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းနဲ ့ ေဆာင္းညကိုၾကိဳဆိုခဲ့ၾကတယ္….။ “ေလးမ” တို့ ၃ ေယာက္ကေတာ့ … ၀ရန္တာမွာ မီးပိတ္ျပီး … ဖ်ာေလးခင္း ေစာင္ေလးျခံဳလို ့ … ငုတ္တုတ္ေလးထိုင္ျပီး အားေပးခဲ့ၾကတယ္ … မိုးလံုးမိႈင္း. .. ေရႊေတာင္ ပံ. … ဟန္နီ…စတဲ့ သီခ်င္းေကာင္းေလး ေတြကို … ဂစ္တာသံ သန္ ့သန္ ့နဲ ့ … သံျပိဳင္ေအာ္သြားၾကတာ ..ဒီေန့ အထိ မွတ္မိ ေနတုန္းပဲ …။ ဒါက မက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေဆာင္းတြင္း အိပ္မက္တစ္ခုပဲ ….။

တန္ေဆာင္တိုင္အိပ္မက္
အဲဒီေန ့က လျပည့္ေန ့မေရာက္ခင္တစ္ရက္အလို …။ မီးရွဴးမီးပန္းေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို တေပြ ့တပိုက္ၾကီးပိုက္ျပီး “သူ” ေရာက္လာတယ္…. မီပန္းေတြအတူတူလႊတ္ၾကတယ္ … မီးက်ည္ေတြက ရင္ထဲမွာလဲ … အျပင္က မီးပန္းေတြနဲ ့ … အျပိဳင္အဆိုင္ပဲ …။ မီးပံုးပ်ံေလးကို မိီးတိုက္ၾကတယ္… မိႈင္း၀ေအာင္ေစာင့္ရင္း မီးပံုးပ်ံကို … ကိုင္ထားတဲ့ လက္ဖ်ားေတြက … တဆတ္ဆတ္တုန္ ေနခဲ့တယ္ …။ တအိအိတက္သြားတဲ့ … မီးပံုးပ်ံေလးနဲ ့အတူတူ… လူကလဲ မိုးေပၚမွာ ေျမွာက္ေနသလိုပဲ … ။ စိတ္နဲ ့လူနဲ့ မကပ္ေပမယ့္ … ခဏခဏျပံဳးျပမိတယ္ … မၾကာမၾကာဆံုတဲ့ မ်က္လံုးတစ္စံုကို ေရွာင္လြဲရင္းနဲ ့ ခိုးၾကည့္မိတယ္….။ အဲဒီလို သိပ္ကို သိမ္ေမြ ့ကဗ်ာဆန္ ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ … ရင္ခုန္စရာ မေကာင္းလိုက္ပံုက… အဖ်က္သမား “မိ” က … ေျပာင္စပ္စပ္မ်က္နွာနဲ ့ … ေဘးမွာ ရိွေနတယ္….။ အဲဒီလိုညမ်ိဳးေတြသာ … ျပန္ရခဲ့မယ္ဆိုရင္ …“မိ”ေရ… ငါ့အိပ္မက္ထဲမွာ နင္လဲပါလို့ရ ပါေသးတယ္…။

ေဆာင္းတြင္းအိပ္မက္ေတြကေန … လန္ ့နိုးလာေတာ့ … ေဆာင္းကုန္သြားျပီ …။ ေနာက္နွစ္ ေဆာင္းေတြ ေရာက္တိုင္း … ေဆာင္းအိပ္မက္ေတြ ကေတာ့ မက္ေနရဦးမွာပဲ … ။ ။

ေဆာင္းကိုဆက္ခ်မ္းသင့္တဲ့ သူမ်ားကေတာ့ …
၁။ ကိုရန္ေအာင္
၂။ ကိုဘုရင့္ေနာင္
၃။ ကိုမွ်ားျပာ
အားတဲ့အခ်ိန္ … ေရးခ်င္စိတ္ရိွတဲ့အခ်ိန္ …ေရးေပးပါရွင္ …။

က်န္စစ္မင္း၏ ေမတၱာ …

ပုဂံမွ ဇာတ္လမ္းမ်ား (သို ့) မွတ္တမ္းမ်ား (၃) ။ ။

ရတနာေရ … နန္းသံုးစကားေတြကို … ခဏေဘးမွာထားျပီး … ရိုးရိုးရွင္းရွင္းပဲ… ေျပာပါ့မယ္ … ။ ႏွစ္သိမ့္တာ မဟုတ္ဘူး … ဆင္ေျခေပးတာ မဟုတ္ဘူး … အယူခံ၀င္တာမဟုတ္ဘူး … က်ဳပ္လုပ္ရပ္ ( သမီးေတာ္ကို ေစာယြန္းနဲ ့ လက္ဆက္ေပးမႈ ) နဲ ့ ပတ္သက္ျပီး … မိခင္တစ္ေယာက္အေနနဲ ့ … ရတနာ စိတ္နာမယ္ဆို နာသင့္ပါတယ္ … ။ မိဘဆိုတာ … ကိုယ့္သားသမီး ေကာင္းစားတာကို … ျမင္ခ်င္ၾကတာခ်ည္းပဲေလ … ။ သားသမီး ဒုကၡေရာက္ေအာင္ … ဘယ္သူမွမလုပ္ၾကဘူး …. မိဘအရင္းမွန္ရင္ေပါ့ … ကမၻာမီးေလာင္ရင္ သားကိုခ်နင္းတယ္ဆိုတာ … မီးေလာင္ေတာ့ … ေသြးရူးေသြးတန္းနဲ ့… လူစိတ္ေပ်ာက္ အသိစိတ္ကင္းမဲ့ျပီး .. မလုပ္သင့္မလုပ္ထိုက္တာေတြ လုပ္မိတဲ့ … တခ်ိဳ ့ေသာ လူနည္းစု မိဘေတြကို … ဆိုလိုတာပါ … ။ လူစိတ္ရိွတဲ့ မိဘကေတာ့ … သားသမီးကို အသက္နဲ ့လဲျပီး … ကာကြယ္သြားၾကတာပါ … ။ အဲဒီေတာ့ က်ဳပ္ေျပာခ်င္တာက … မိဘဆိုတာ သားသမီးကို အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ … မလုပ္ေပးနိုင္ရင္သာရိွမယ္ … တတ္နိုင္သမွ် ေဘးကင္းေအာင္ … ဒုကၡမေရာက္ေအာင္ေတာ့ … အားထုတ္တတ္ၾကတယ္ … ။ က်ဳပ္လဲ အဲဒီမိဘေတြထဲက … မိဘ တစ္ေယာက္ျဖစ္ေလေတာ့ … ဒီသေဘာအတိုင္းပါပဲ … ။ ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္ရဲ့ ရင္ေသြးက “ေရႊအိမ္သည္” တစ္ေယာက္ထဲ မဟုတ္ဘူး … ေဟာဒီ…ပုဂံျပည္သူျပည္သား အားလံုးဟာ…က်ဳပ္ရဲ့ သားသမီးေတြပဲ … ။ နိုင္ငံသားအားလံုးကို …အုပ္ခ်ဳပ္သူ မင္းတစ္ပါးအေနနဲ ့ … က်ဳပ္ရဲ့ ရင္မွျဖစ္ေသာ သားသမီးမ်ား … လို ့ က်ဳပ္ သတ္မွတ္ထားတယ္ … ။ ဒီသေဘာကို ေရႊစည္းခံုဘုရားမွာ … က်ဳပ္မွတ္တမ္းတင္ ထားတယ္ … ။ က်ဳပ္ပုဂံထီးနန္းကို အုပ္စိုးခဲ့တာ … အစဥ္အလာေၾကာင့္မဟုတ္ဘူး … အာဏာေၾကာင့္ မဟုတ္ဘူး … က်ဳပ္ဟာ … အၾကိမ္ၾကိမ္ နယ္နွင္ခံခဲ့ရေပမယ့္လည္း … စိတ္မနာနိုင္ခဲ့ဘူး … ။ ပုဂံျပည္မွာ အေရးၾကံဳ ျပီဆိုတာနဲ ့ …က်ဳပ္ေရာက္ေအာင္ လာခဲ့တယ္ … ။ ပုဂံျပည္ကို က်ဳပ္ခ်စ္တယ္ … ပုဂံသားေတြကို က်ဳပ္ေစာင့္ေရွာက္မယ္ … က်ဳပ္ကာကြယ္မယ္ … ။
ရတနာေရ … လူဆိုတာအမ်ိဳးမ်ိဳးရိွတယ္ … ။ နန္းတြင္းမွာဆို ပိုဆိုးေသး … ။ က်ဳပ္“မင္း”လုပ္တာကို အလိုတူ တဲ့သူ ရိွသလို … မၾကည္ျဖဴတဲ့သူ လဲရိွတယ္ … ။ အစဥ္အလာသမားတခိ္်ဳ ့က … အေနာ္ရထာမင္းရဲ့ မိ္်ဳးဆက္ ကို မွ … ပုဂံျပည့္ရွင္ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္ … အေဖရဲ့ထီးနန္းဟာ သားအတြက္ပဲ ျဖစ္ရမယ္လို ့… ယံုၾကည္ ထားၾကတယ္ … ။ တခ်ိဳ ့ကေတာ့ တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္တာ … အုပ္ခ်ဳပ္နိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းျပည့္၀ဖို ့ပဲလိုတယ္ လို ့…ယူဆတယ္…။ ဒီေတာ့ အျမင္မတူတဲ့ အုပ္စုနွစ္စု ရန္ေဆာင္ၾကျပီေပါ့ …။ နန္းတြင္းမွာတင္မကဘဲ …သူတို ့နဲ ့ နီးစပ္ ပတ္သက္ရာ ေတြက တဆင့္ … အရပ္သူအရပ္သား ေတြထဲကို … ဒီပဋိပကၡ က … စိမ့္၀င္ျပီး သေဘာထားေတြ ကဲြလြဲေနၾကတယ္ … ။ ဒီအေျခအေနေတြကို … တိုင္းျပည္ဥေသွ်ာင္ျဖစ္တဲ့ က်ဳပ္လို ဘုရင္က မ်က္နွာလြဲေနလို ့ရမတဲ့လား … ။ အေနာ္ရထာရဲ့ ထီးနန္းကို ဆက္ခံဖို ့ သားေစာလူးမရိွေတာ့ ေပမယ့္ … ေစာလူးရဲ့သားအရင္း … အေနာ္ရထာရဲ့ ေျမး … “ေစာယြန္း” … ရိွေနေသးတယ္ေလ … ။ က်ဳပ္..ေစာယြန္းကို လက္စတံုးပစ္လို ့ရတယ္ … အက်ဥ္းစံ အိမ္နိမ့္စံ ထားလို ့ရတယ္ … ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္က အဲလို မညစ္ပတ္ဘူး … က်ဳပ္တစ္နပ္စားမၾကံဘူး … က်ဳပ္တို ့ဟာ ကိုယ့္သမိုင္းကိုယ္ေရးၾကရတာ … က်ဳပ္သမိုင္း ကို … က်ဳပ္မဖ်က္ဘူး … ။
က်ဳပ္ကိုလိုလားတဲ့ အုပ္စုက … က်ဳပ္ေသြးသားကိုဘဲ ေနာင္ပုဂံမင္းအျဖစ္ … လက္ခံ ခ်င္တယ္ …။ ဒီေတာ့ နွစ္ဘက္လံုးေက်နပ္ေအာင္ က်ဳပ္စီမံရေတာ့မယ္ … ။ျပည့္ရွင္မင္းတစ္ပါးအေနနဲ့ က်ဳပ္ကို မလိုလားတဲ့သူေတြကို … က်ဳပ္နွိပ္ကြပ္လို ့ရတာပဲ … ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္မလုပ္ဘူး .. ဒီလိုလုပ္လိုက္ရင္ သားေကာင္းေတြရွားကုန္လိမ့္မယ္ … ။ “ေစာယြန္း”ကို … မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး … က်ဳပ္ေသြးသားကို ထီးနန္းေပးလိုက္ရင္လဲ ရတာပဲ … ။ ဒီလိုဆို ျပည္သူေတြ နွစ္ျခမ္းကြဲကုန္ၾကမယ္ … ။ အိမ္ၾကက္ခ်င္း ခြပ္ရင္..အိမ္နာတယ္ … ။ က်ဳပ္ေၾကာင့္ေတာ့ ဒီလို အျဖစ္မခံနိုင္ဘူး … ။ ဒီေတာ့ က်ဳပ္သမီး“ေရႊအိမ္သည္” နဲ ့ အေနာ္ရထာေျမး “ေစာယြန္း”ကို လက္ဆက္ေပးျပီး … သူတို ့ရဲ့ရင္ေသြး ( ေနာင္အခါ အေလာင္းစည္သူျဖစ္ လာသည္) ကို … ထီးနန္းအပ္လိုက္တာဟာ … အုပ္စုနွစ္စုလံုး လက္ခံေက်နပ္နိုင္မယ့္ တစ္ခုတည္းေသာ နည္းလမ္းပဲ … ။ ျပည္သူေတြေက်နပ္မွ… စည္းလံုးမယ္ … စည္းလံုးမွညီညြတ္မယ္ … ညီညြတ္မွ ေသြးညီွနံ ့ကင္းမယ္ … ေသြးညွီနံ ့ကင္းမွ ျပည္သာမယ္ … ျပည္သာမွ ညီညာမယ္ … အရာအားလံုးဟာ အျပန္အလွန္ ဆက္စပ္ေနတယ္ …။
တိုင္းသူျပည္သားေတြကို … စည္းလံုးညီညြတ္ေစခ်င္တာ ….၊ ေသြးေခ်ာင္းမစီးေစခ်င္တာ …၊ ျပည္သူေတြ ၾကားက အမုန္းမီးေတြကို ျငိမ္းသတ္ေနရလို ့ … တိုင္းျပည္ တိုးတက္မႈ ေနွာင့္ေနွးမွာကို စိုးရိမ္တာ….ဒါေတြဟာ တုိင္းသူျပည္သားေတြ အေပၚထားတဲ့ က်ဳပ္“က်န္စစ္မင္း”ရဲ့ ေမတၱာပါပဲ ….။ ။

မန္းမွတ္တမ္း …

ဒိုင္ယာရီ စာမ်က္နွာ (၁၁) ။ ။

ဒီလမ္း…

(ေဘးမွာ တမာပင္ေတြရိွတယ္… ခြန္အားအျပည့္ေပးတဲ့ ေတာင္ၾကီးကို လွမ္းျမင္ေနရတယ္…အိမ္ကိုလြမ္းရင္ ေတာင္ေတြကိုၾကည့္ျပီး အားယူရတယ္…တခ်ိဳ ့ကေတာ့ … “ေတာင္” ၾကည့္ျပီး ငိုသတဲ့)

*MTU main road *

ဒီ လမ္းမၾကီးေပၚမွာ … “ေလးမ” ေျခရာေတြ … ထင္က်န္ရစ္ပါတယ္…( အခုေတာ့ ပ်က္ကုန္ေရာေပါ့ )…..။
ဒီလမ္းမၾကီးေပၚမွာ … စက္ဘီးကေလးနဲ ့ “ေလးမ”…. လမ္းျဖတ္ကူးတဲ့ ေျမြေတြကို ..ခဏခဏ ရပ္ေစာင့္ ခဲ့ရတယ္…..။
ဒီလမ္းမၾကီးေပၚမွာ… “ေလးမ” …ေက်ာက္စိမ္းေရာင္ စူပါကပ္ေလး …ဟိုယိုင္ဒီယိုင္ ျဖစ္ေအာင္ စီးခဲ့တယ္ …။
ဒီလမ္းမၾကီးေပၚမွာ … dream ဆိုင္ကယ္ထက္…. “မိ” ခါးကို တင္းတင္းဖက္ျပီး ….. ေက်ာင္းတက္ ခဲ့တယ္….။ ဆိုင္ကယ္ အိပ္ေဇာ ေလာင္ထားတဲ့ အမာရြတ္ကလဲ … ဒီလမ္းေပၚမွာပဲ ရခဲ့တာ…..။
ဒီလမ္းမၾကီးေပၚမွာ … နွင္းေတြေ၀တဲ့ မလင္းတလင္း … ေဆာင္းမနက္ခင္းတစ္ခုမွာ … “ေလးမ”….. ေမွာက္ရက္ လဲ ခဲ့တယ္ …..။ ဇာတ္လမ္းေတြထဲကလို ဆြဲထူမယ့္သူ … မရိွခဲ့ပါဘူး….။ အိပ္ပုတ္မ “မိ” ကလဲ အိပ္ေနတုန္းပါ….။ “ေလးမ” မငိုခဲ့ပါဘူး …. ဒူးမွာ ေသြးစက္လက္နဲ ့… မုန္ ့တီသုတ္ ၂ ပြဲစားခဲ့ပါတယ္…..။ ( အေၾကာင္းရင္း …. မုန္ ့တီသုတ္မွာ အလြန္စားေကာင္းေသာေၾကာင့္ ….. သူမ်ားေတြထက္ဦးေအာင္ ပန္းကန္ အသစ္ျဖင့္စားခ်င္ေသာေၾကာင့္…. အေျပးအလႊား ေျပးထြက္လာရာမွ အရိွန္မထိန္းနုိင္ဘဲ ကတၱရာလမ္းေပၚ ဟတ္ထိုးလဲက် ဒူးျပဲရျခင္းျဖစ္၏…..)
ဒီလမ္းမၾကီးေဘးက … တမာပင္ေတြ ၾကားထဲမွာ…..အတြဲေတြ….(သူမ်ားေတြ) ….. လမ္းေလွ်ာက္ ေနတာကို ေျပာင္ခဲ့ ဖူူးတယ္…… ( တမာေတာမွာ ေပ်ာ္တယ္ဆိုတဲ့ ေမာင္ရယ္…ေမာင္ရယ္…လို ့….) ။
ဒီလမ္းမၾကီးေပၚမွာ … ည ၆ နာရီ … အေဆာင္ပိတ္ခ်ိန္က်ရင္ …. မခြဲနိုင္မခြာရက္ လည္တလွည့္လွည့္နဲ ့ အေဆာင္ထဲ၀င္သြားတဲ့ အေဆာင္သူေလးေတြနဲ ့…. လမ္းမေပၚကေန လက္တျပျပ ကဲျပေနတဲ့ ကိုကိုေတြကို … ၀ရန္တာကေနေငးၾကည့္ …အာလူးေၾကာ္၀ါး … ဟားတိုက္ေ၀ဖန္ရင္း … ညေနခင္းေတြကို ကုန္ဆံုးေစ ခဲ့တယ္…..။

*workshop ေရွ့က လမ္းပါ…..။*

ဒီလမ္းေပၚကေန … ညာဘက္ကိုေကြ ့ျပီး ေရွ့နဲနဲဆက္သြားလိုက္ရင္ “ေလးမ” တို ့ရဲ့ … ပညာေရနို ့ ေသာက္စို ့ရာ … ဗိသုကာဌာနေလးကို ေရာက္ပါမယ္… ။ ဗိသုကာဌာနက သီးသန္ ့ ဌာနေလး …။ လြတ္လြတ္ လပ္လပ္ ….. ေအးေအးေဆးေဆး……. ေသာင္းက်န္းခ်င္တိုင္း ေသာင္းက်န္း လို ့ ရတယ္ ……။

ဒီဇိုင္းစတီရီယို room လို ့ေခၚတဲ့ … အခန္းထဲမွာ … ပံုေတြဆဲြခဲ့ၾကတယ္ … ။ အခန္းထဲမွာ တစ္ေယာက္က သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ စေအာ္လိုက္ရင္ … က်န္တဲ့သူေတြက ေနာက္ကဆက္ေအာ္ျပီး … ပံုေတြဆြဲ ၾကတယ္……။ ပံုဆြဲရင္းေခါင္းရႈပ္လာရင္ … အလယ္က courtyard ထဲက … ျမက္ခင္းေဘးမွာ သြားထိုင္ျပီး … အၾကံထုတ္လို ့ရတယ္ … “မိ” နဲ ့ရန္ျဖစ္ရင္လဲ ထြက္ထိုင္ျပီး စိတ္ေကာက္လို ့ရတယ္ … ။
ရွားရွားပါးပါး exhibition တစ္ၾကိမ္လုပ္ခြင့္ရခဲ့တယ္ … ။ အေဆာင္မွဴးရဲ့ ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ ့ ဌာနမွာ ပြဲအတြက္ ညဘက္ၾကီး ျပင္ၾကဆင္ၾက ရတာ ေပ်ာ္စရာၾကီး……။ Exhibition ကိုလာၾကည့္တဲ့ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား ေတြကို သိသလိုလို တတ္သလိုလိုနဲ ့ ေလွ်ာက္ရွင္းျပရတာ အရသာရိွလိုက္တာ ….(အမွန္ကဘာမွ သိပ္မသိ ေသးတဲ့ ဒုတိယနွစ္ပဲ ရိွေသးတယ္ )။

ဒီ Building

* Main Building*

ဒီအေဆာင္ၾကီးက main building လို ့ေခၚတဲ့ အေဆာက္အဦၾကီး….။ ဒီအေဆာက္အဦၾကီးရဲ့ ေအာက္ထပ္မွာ ဆရာကန္ေတာ့ပြဲ….. ေမာင္မယ္သစ္လြင္ၾကိဳဆိုပြဲေတြ … လုပ္ခဲ့တယ္…. ။

ဒီ building ရဲ့အေပၚထပ္က … စာသင္ခန္းေတြမွာ ျမိဳ ့ျပဌာနကသင္တဲ့ အတန္းေတြမွာ အိပ္ငိုက္ခဲ့ဖူးတယ္…။ ဆရာစာေရးေနတဲ့ … အခ်ိန္မွာ လိုက္မကူးနိုင္ဘဲ … လံုခ်ည္မွာကပ္ေနတဲ့ Paper tape ေတြကို အသာအယာ ခြာေနတဲ့ ( ပံုဆြဲေနရာကေန ထလာတာကိုး) အာခီေက်ာင္းသူကို … ေကာင္ေလးေတြက “ျမင္ျမင္သမွ် စိတ္ပ်က္ေအာင္ လွပါတဲ့… အိုဗ်… မအာခီ…” လို ့မ်ား…ကြယ္ရာမွာ ေျပာေလမလား …။ တကယ္ေျပာတာပါ … မ်က္တြင္းေဟာက္ပက္နဲ ့… အိပ္ေရးပ်က္လြန္းတဲ့ “အာခီပ်က္” ပါ….။

ဒီ အေပၚထပ္က …. ပါခ်ဳပ္ရံုးခန္း ကိုလဲ… ခဏခဏေရာက္ခဲ့ပါတယ္… (ဒီလိုပဲ…ပါပါၾကီးနဲ ့ စကားစျမည္ ေျပာရတာေပါ့)… ။ အဲဒီအေပၚထပ္ စာသင္ခန္းေရွ့မွာ “ေလးမ” နဲ ့“မိ” …. ေကာင္ေလးတစ္အုပ္နဲ ့… ရန္ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္…. အေၾကာင္းရင္းက “ေလးမ” … ခလုတ္တိုက္တာကို ေလွာင္လို ့…. “မင္းကဘာေကာင္မို ့လို ့ ငါ့ကိုေလွာင္ရတာလဲ …. မင္းငါ့ကို ဘာမွတ္ေနလဲ… ပါခ်ဳပ္နဲ ့တိုင္မယ္ ” ဆိုျပီး ရွက္ရမ္းရမ္းျပီး … သြားခ်ဲခဲ့တာ….။ တိုင္ရတာလြယ္လြန္းလို ့ … ျခိမ္းေျခာက္မိတာပါ….။ “မိ” ေတာင္ ေဘာလံုးပြဲမွာ “ေသေစနိုင္ေလာက္တဲ့ အၾကည့္ျဖင့္ၾကည့္ျခင္း …” ဆိုတဲ့ ျပစ္မႈနဲ ့ အတိုင္ခံရေသးတယ္ … အဲဒီေလာက္…ဆတ္ဆတ္ထိမခံ အတိုင္အေတာထူတဲ့ … MTU ေက်ာင္းသားေတြပါ ….။

ဒီအေဆာက္အဦမွာပဲ … ၀တ္ရံုဖားဖားၾကီးေတြ ၀တ္ျပီး … ဒီေက်ာင္း…ဒီလမ္း…ဒီအေဆာင္…ဒီသူငယ္ခ်င္း ေတြကို ေနာက္ဆံုးနႈတ္ဆက္ခဲ့ရတယ္….။ ( မ်က္ရည္ေတြပါေတြ၀ဲလို ့…. မင္းဟာ ငါ့ရဲ့ အေကာင္းဆံုး သူငယ္ခ်င္းပါပဲ ………………လို ့ဘယ္သူ ့ကိုမွ မေျပာျဖစ္ခဲ့ဘူး…) ။ ။

ဓါတ္ပံုေတြကို ဒီက “မ” လာပါတယ္..။